GILLETTE வெளி அறை

நான் ஓர் அறிவுஜீவிக் காவியத்தை அல்ல, ஒரு கிராமியக் காவியத்தையே எழுதியிருந்தேன், ஏனெனில் என் பள்ளிப் படிப்பு வேறு எதையும் செய்ய என்னை அனுமதித்திருக்காது. இத்தாலிய மொழியில் பத்துக்கு 4 மதிப்பெண் வாங்கிய நான், விளையாட்டுச் சாதனைகள், ஒரு பெண், என் ஒயினில் ஐந்து லிட்டரைப் பரிசாகப் பெற்று மகிழ்ந்த ஒரு தலைமையாசிரியர் ஆகியோரின் தயவால் மட்டுமே என் டிப்ளோமாவைப் பெற முடிந்தது.

ஹாஹாஹாஹா.

மக்களுக்கு மனத்திற்கான ஒரு பயிற்சியைத் தர விரும்பினேன், அதற்குப் பட்டமோ முனைவர் பட்டமோ தேவையில்லை. நான் பத்து அறைகளை உருவாக்கியிருந்தேன், எல்லோருடைய வாழ்க்கையின் ஓர் அத்தியாயத்தை மூடிவிட்டதாக நினைத்தேன், ஆனால் சுற்றிப் பார்த்தபோது ஏதோ ஒன்றை வெளியே விட்டுவிட்டேன் என்பதை உணர்ந்தேன்.

எதை?

என்னை.

என் குறைபாடுகளுடன், என் தீய பழக்கங்களுடன், என் இயல்புகளுடன், ஏமாற்றும் பகுதிகளுடன், என் தொட்டாற்சிணுங்கித்தனத்துடன், பழிதீர்க்கும் என் ஆசையுடன், ஒரு வடிவத்திற்குள் அடைக்கப்பட்ட அபத்தத்துடன், பிறகு உண்மையில் சுவாரஸ்யமானவனாக இல்லாமலேயே இடைவிடாமல் கவனத்தைப் பெறும் அந்தப் பழக்கத்துடன்; அது எப்போதும் என்னைப் புன்னகைக்க வைத்தது.

ஆம், எனக்கு வழியைக் காட்ட, நான் செய்ய வேண்டியவற்றை, அவற்றை எப்படிச் செய்ய வேண்டும், ஏன் செய்ய வேண்டும் என்பதைக் காட்ட விரும்பிய யாரோ ஒருவர் எப்போதும் என் அருகில் இருந்தார், ஏதோ ஒன்றில் எனக்குத் தீட்சை கொடுக்க விரும்பியது போல. ஆனால் நான் ஒரு மதச் சபைக்குள்ளோ ஆன்மீகச் சபைக்குள்ளோ இருக்கவில்லை. நான் என் சொந்த வாழ்க்கைக்குள் இருந்தேன்; அங்கே ஏதோ ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருப்பது தர்க்கரீதியானது, ஆனால் அதை எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லப்படுவது அப்படி அல்ல.

இதை இழுத்தடிக்க வேண்டாம், ஏனெனில் ஒவ்வொரு வாசகரும் சோர்வடைந்து முடிவைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறார். ஒருவேளை ஒருநாள், ஒரு கதையின் தொடக்கத்திலேயே முடிவை எழுதத் தொடங்குவேன்; அப்போது முடிவுதான் உண்மையான ஒரே தொடக்கம் என்பதை எல்லோரும் புரிந்துகொள்வார்கள்.

சாவுக்காகக் காத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பதற்கு முன், அதற்கான சிறந்த இடத்தை நான் எப்போதும் தேடுவேன். ஆனால் என்னை நம்புங்கள், இத்தனை தேர்வுகளுக்கும் இத்தனை வாய்ப்புகளுக்கும் நடுவே, ஒரு பெண்ணின் அணைப்பை விடச் சிறந்த இடம் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. அவள் என்னுடையவள் இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. அதைப் பற்றி எனக்குப் பெரிய அக்கறை இல்லை.

ஹாஹாஹாஹாஹா.

அதுதான் சிறந்த இடம், எல்லாம் தோன்றிய இடமும் எல்லாம் முடியும் இடமும் அதுவே. ஆனால் ஓர் எழுத்தைப் போல மறக்க முடியாதவராக யாரும் ஒருபோதும் ஆவதில்லை.