GILLETTE மக்கள்

மனத்தின் பத்து அறைகள்

நம்மில் ஒவ்வொருவரும் ஒருபோதும் தேர்ந்தெடுக்காமலேயே குடியிருக்கும் ஒரு வீடு இருக்கிறது.

அதற்கு முகவரி இல்லை. அது எந்த வரைபடத்திலும் இல்லை. ஆனாலும், நாம் உண்மையில் வாழ்ந்த எந்த இடத்தையும் விட அதை நன்றாக அறிவோம். உள்ளே பத்து கதவுகள் உள்ளன.

சிலவற்றை நாம் உணராமலேயே தினமும் திறக்கிறோம்.

மற்றவற்றை, அவற்றுக்கும் நமக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று பாசாங்கு செய்தபடி, பூட்டியே வைத்திருக்கிறோம்.

பிறகு, நாமே கட்டாத, ஆனாலும் எப்படியோ நமக்குள் சுமந்துகொண்டிருக்கும் அறைகளும் உண்டு. இது ஒரு கோட்பாடு அல்ல.

அலமாரியில் தூசு படிந்து கிடக்கும் உளவியல் கையேடும் அல்ல.

இது, இந்தப் பத்து அறைகளையும் ஒவ்வொன்றாக, பல நேரங்களில் தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்று தெரியாமலேயே கடந்து சென்ற ஒரு மனிதனின் விவரணை; இப்போது தோள்களில் இன்னும் சில ஆண்டுகளைச் சுமந்தபடி, அவற்றைத் தான் அனுபவித்தபடியே துல்லியமாக விவரிக்க அவன் முயல்கிறான்.

பத்து கதவுகள்.

அவை அனைத்தையும் நான் திறந்தேன்.

சிலவற்றை ஆர்வத்துடன்.

சிலவற்றைத் தயக்கத்துடன்.

சிலவற்றைத் திரும்பிச் செல்ல ஏற்கெனவே மிகவும் தாமதமான பிறகுதான்.

இந்த அறைகள் உங்களுக்குப் பழக்கமானவையாகத் தோன்றினால், அவை என் கதையைச் சொல்வதால் அல்ல.

எங்கோ ஆழத்தில், அவை உங்கள் கதையையும் சொல்வதால்தான்.

Ferdinando

மக்கள் — உருமாற்றம்

தாங்கள் இன்னும் அதில் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதை உணராத மனிதர்களால் ஆனது என் வாழ்க்கை.

சிலர் தங்கினார்கள்.

பலர் மறைந்துபோனார்கள்.

எல்லோரும் ஏதோ ஒன்றை விட்டுச் சென்றார்கள்.

ஒரு வாக்கியம்.

ஒரு பார்வை.

ஒரு காயம்.

ஒரு மருந்து.

சில சந்திப்புகள் பல பத்தாண்டுகள் நீடித்தும் எதையும் மாற்றுவதில்லை.

மற்றவை சில நிமிடங்களே நீடித்தும் ஒரு முழு வாழ்க்கையின் அச்சையே மாற்றிவிடுகின்றன.

அதனால்தான் நான் யாரையும் ஒருபோதும் குறைத்து மதிப்பிடுவதில்லை.

என் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் அந்நியரையும் அல்ல.

சக ஊழியரையும் அல்ல.

வழிப்போக்கரையும் அல்ல.

தற்செயலாகச் சந்தித்த முதியவரையும் அல்ல.

ஒவ்வொரு மனிதரும் ஓர் உண்மையைச் சுமக்கிறார்.

சில நேரங்களில் அவர்கள் நமக்கு ஏதோ ஒன்றைக் கற்பிக்க வருகிறார்கள்.

சில நேரங்களில் நாம் யார் என்பதைக் கற்பிக்க வருகிறார்கள்.

ஏறக்குறைய எப்போதும், அவர்கள் போய் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகுதான் அதை நாம் புரிந்துகொள்கிறோம்.

திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நான் என்னைத் தனியாகக் கட்டியெழுப்பவில்லை என்பதை உணர்கிறேன்.

யாரும் அப்படிச் செய்வதில்லை.

நாம் எதுவாக ஆகிறோமோ அதற்குள் எப்போதும் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு கை இருக்கிறது.

ஓர் அறிவுரை.

ஒரு நிராகரிப்பு.

ஒரு துரோகம்.

ஓர் ஊக்கம்.

நாம் சந்திக்கும் அனைவராலும்தான் நாம் இப்படி இருக்கிறோம்.

நாம் மறந்துவிட்டவர்களாலும்கூட.

ஒருபோதும் சந்தித்திருக்கக் கூடாது என்று நாம் விரும்புபவர்களாலும்கூட.

நாம் இருக்கிறோம்.

வேறுவிதமாகச் சொல்பவர், ஒருவேளை இல்லாமலே இருக்கலாம்.