GILLETTE BURGUNDY — அங்கம் 2

கதைகள் ஒருபோதும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை, ஏனென்றால் அவை சந்திக்கும் தருணங்கள் ஒருபோதும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை. இடங்கள் மாறுகின்றன. பருவங்கள் மாறுகின்றன. மனிதர்கள் மாறுகிறார்கள். பெண்கள் அவற்றின் பாதைகளைக் கடக்கும்போது, முன்கணிப்பு தன் மதிப்பை முழுவதுமாக இழந்துவிடுகிறது.

இந்தக் கதையை நான் சில காலத்திற்கு முன்பு சொன்னேன். இன்று அதை இன்னும் அதிகத் தீவிரத்துடன் மீண்டும் சொல்ல விரும்புகிறேன், கிட்டத்தட்ட என்னுடனேயே ஓர் உரையாடலாக—நினைவிலிருந்து வரும் ஓர் அழைப்பு, காலத்தின் கதவைத் தொடர்ந்து தட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு குரல்; இருந்ததை மட்டுமல்ல, ஒருவேளை இன்னும் இருக்கக்கூடியதையும் அது எனக்கு நினைவூட்டுகிறது.

அங்கம் 2 — SABINE-இன் மீள்வருகை

என் முதல் நாட்கள் பண்ணையை மறுசீரமைப்பதில் கழிந்தன.

சில ஊழியர்கள் பேரம் பேச விரும்பினார்கள்.

மற்றவர்கள் காரியங்கள் எப்போதும் எப்படிச் செய்யப்பட்டு வந்தன என்று விளக்க விரும்பினார்கள்.

பாரம்பரியமே ஒரு வாதம் என்று சிலர் நம்பினார்கள்.

நான் கேட்டுக்கொண்டேன்.

பிறகு முடிவெடுத்தேன்.

சம்பளங்களையோ, சலுகைகளையோ, பழைய பழக்கங்களையோ மீண்டும் பேரம் பேசும் எண்ணம் எனக்கு இல்லை. தங்க விரும்பியவர்களுக்கு வரவேற்பு இருந்தது. விலக விரும்பியவர்களுக்கு ஒரு கைகுலுக்கலும் ஒரு புன்னகையும் கிடைத்தன.

மனக்கசப்பு இல்லாமல்.

சில பழக்கங்கள் அரிதாகவே மாறும் என்று நான் வெகு காலத்திற்கு முன்பே கற்றிருந்தேன்.

அவை மாற்றப்படுகின்றன.

ஆகவே நான் ஒரு புதிய குழுவை உருவாக்கத் தொடங்கினேன்.

பொறுப்புள்ள மனிதர்கள்.

நாளின் ஒவ்வொரு மணிநேரமும் கண்காணிப்பு தேவைப்படாத மனிதர்கள்.

என் தத்துவம் எளிமையானது:

கட்டளையிடாதே.

பொறுப்பை உருவாக்கு.

திராட்சைத் தோட்டங்களின் தாளத்தாலும் Burgundy மலைகளின் மீது நகரும் காற்றாலும் அளக்கப்பட்டு, வாரங்கள் மெதுவாகக் கடந்தன.

நான் இனி தேடிக்கொண்டிருக்காத ஓர் அமைதியை இறுதியாகக் கண்டுவிட்டேன் என்று நினைத்தேன்.

பிறகு ஒரு மதியம், பண்ணையின் நுழைவாயிலில் ஓர் இத்தாலியக் கார் தோன்றியது.

தொலைவிலிருந்து, ஒரு பெண்ணும் ஓர் இளைஞனும் அதிலிருந்து இறங்குவதைப் பார்த்தேன்.

அவர்கள் யாரையோ தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இத்தாலிய மொழியில் ஒரு சொல்லும் புரியாத ஒரு தொழிலாளியுடன் அவர்கள் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு பெயரைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

என் பெயர்.

நான் குதிரையில் அருகே சென்றேன்.

அப்போது காலம் நின்றது.

அது Sabine.

அவள் பேச வேண்டிய தேவை இருக்கவில்லை.

தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய தேவையும் இருக்கவில்லை.

சில முகங்கள் புகைப்படங்களைவிட ஆழமாக நினைவில் பொறிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

அவற்றை நீங்கள் உடனே அடையாளம் கண்டுகொள்கிறீர்கள்.

பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகும்கூட.

ஒரு கணம், நான் மீண்டும் இளைஞனானேன்.

பழைய படங்களில் இருக்கும் இளைஞன் அல்ல.

அதிகாரபூர்வ ஆவணங்களில் இருக்கும் இளைஞன் அல்ல.

கனவுகளின் இளைஞன்.

தவறுகளின் இளைஞன்.

நிறைவேறாத வாக்குறுதிகளின் இளைஞன்.

நெடுங்காலத்திற்கு முன்பே போய்விட்டது என்று நான் நம்பியிருந்த ஒரு வலிமையுடன் என் இதயம் துடிக்கத் தொடங்கியது.

அமைதியாக இருப்பதுபோல் நடித்துக்கொண்டு, குதிரையிலிருந்து இறங்கினேன்.

அவள் புன்னகைத்தாள்.

அதே புன்னகை.

அவள் கண்களில் அதே ஒளி.

காலம் நேர்த்தியைச் சேர்த்திருந்தது, தூரத்தை அல்ல.

அவள் அருகில் ஓர் இளைஞன் நின்றான்; அவனைத் தன் மருமகன் என்று அவள் அறிமுகப்படுத்தினாள்.

நான் அவனைக் கவனமாகப் பார்த்தேன்.

அந்தச் சாயலில் கலக்கமூட்டும் ஏதோ ஒன்று இருந்தது.

அதே கண்கள்.

அதே முகபாவம்.

அதே பிடிவாதமான மென்மை.

தன் வாழ்க்கையிலிருந்து உண்மையில் ஒருபோதும் விலகிப் போகாத ஒருவரைப் பார்ப்பதுபோல் Sabine என்னைப் பார்த்தாள்.

சங்கடம் இல்லை.

விளக்கங்கள் இல்லை.

நாங்கள் ஒருபோதும் வாழாத அனைத்தின் அமைதியான சுமை மட்டுமே.

நாங்கள் திராட்சைக் கொடிகளுக்கு இடையே நடந்தோம்.

நினைவுகள் இன்னும் குடியிருக்கும் ஒரு பழைய வீட்டைப் பற்றிப் பேசுவதுபோல் கடந்த காலத்தைப் பற்றிப் பேசினோம். என்னை அவள் எப்படிக் கண்டுபிடித்தாள் என்று கேட்டேன்.

அவள் சிரித்தாள்.

எனக்கு முழுமையாக நினைவிருந்த ஒரு சிரிப்பு.

“உன் தவறுதான்.”

“என் தவறா?”

“ஆமாம். நீ எப்போதும் எல்லாவற்றையும் எழுதிவைத்தாய். மனிதர்களிடம் நேரடியாகச் சொல்ல முடியாததை, உன் புத்தகங்கள் வழியாக உலகத்திடம் சொன்னாய். பல ஆண்டுகளாக உன் சொற்களைப் பின்தொடர்ந்தேன். ஒவ்வொரு பக்கமும் இன்னொரு தடயத்தை விட்டுச் சென்றது. எப்போதாவது ஒருநாள் உன்னைக் கண்டுபிடிப்பேன் என்று எனக்குத் தெரியும்.”

நான் மௌனமாக இருந்தேன்.

ஏனென்றால் அவள் சொன்னது சரி.

அந்தக் கணத்தில் நான் ஒன்றைப் புரிந்துகொண்டேன்.

அவள் தற்செயலாக வந்திருக்கவில்லை.

ஒருவேளை நானும் அப்படி வந்திருக்கவில்லை.

சில நேரங்களில், நெடுங்காலத்திற்கு முன்பு இடையில் நின்றுபோன ஒரு வாக்கியத்தை முடிக்க வாழ்க்கைக்குப் பல பத்தாண்டுகள் ஆகின்றன.