GILLETTE BURGUNDY — அங்கம் 3

கதைகள் ஒருபோதும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை, ஏனென்றால் அவை சந்திக்கும் தருணங்கள் ஒருபோதும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை. இடங்கள் மாறுகின்றன. பருவங்கள் மாறுகின்றன. மனிதர்கள் மாறுகிறார்கள். பெண்கள் அவற்றின் பாதைகளைக் கடக்கும்போது, முன்கணிப்பு தன் மதிப்பை முழுவதுமாக இழந்துவிடுகிறது.

இந்தக் கதையை நான் சில காலத்திற்கு முன்பு சொன்னேன். இன்று அதை இன்னும் அதிகத் தீவிரத்துடன் மீண்டும் சொல்ல விரும்புகிறேன், கிட்டத்தட்ட என்னுடனேயே ஓர் உரையாடலாக—நினைவிலிருந்து வரும் ஓர் அழைப்பு, காலத்தின் கதவைத் தொடர்ந்து தட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு குரல்; இருந்ததை மட்டுமல்ல, ஒருவேளை இன்னும் இருக்கக்கூடியதையும் அது எனக்கு நினைவூட்டுகிறது.

அங்கம் 3 — கடைசி அறுவடை

Sabine என் அருகில் இருக்க, எதிர்காலம் இனி தொலைவானதாகத் தோன்றவில்லை.

அது ஓர் இடமாக மாறியிருந்தது.

திராட்சைத் தோட்டங்களைப் பார்த்தபடி புதிய பருவங்களைக் கற்பனை செய்தேன். என் பிள்ளைகளைப் பற்றியும், அவர்களின் பிள்ளைகளைப் பற்றியும், பண்ணையின் ஊடே குதிரையில் செல்ல எனக்கு வலிமை இல்லாமல் போகும்போது எஞ்சியிருக்கக்கூடியதைப் பற்றியும் நினைத்தேன். பல ஆண்டுகளாக நான் வேலையைத் துரத்திக்கொண்டிருந்தேன்.

பொறுப்புகள்.

சவால்கள்.

முடிவுகள்.

நாடுகளைக் கடந்திருந்தேன், தொழில்களைக் கட்டியெழுப்பியிருந்தேன், வெற்றிகளையும் தோல்விகளையும் அறிந்திருந்தேன்.

ஆனாலும், அமைதி Burgundy-இன் அந்த மூலையையும், காலம் எதிர்பாராமல் எனக்குத் திருப்பித் தந்த அந்தப் பெண்ணையும் தேர்ந்தெடுத்ததுபோல் தோன்றியது.

திராட்சைக் கொடிகளுக்கு இடையே Sabine என் அருகில் நடந்தாள்.

நாங்கள் குறைவாகவே பேசினோம்.

ஒரு குறிப்பிட்ட வயதுக்குப் பிறகு, சொற்களைவிட மௌனம் பல நேரங்களில் உண்மையைத் தெளிவாகச் சொல்கிறது என்பதைக் கண்டுகொள்கிறீர்கள். நான் எப்போதாவது அறிந்திருந்தேனா என்று கூட நினைவுகூர முடியாத ஓர் எளிமையுடன் நாட்கள் ஓடின.

பீப்பாய்களுக்குள் ஒயின் மெதுவாகப் பக்குவப்பட்டது.

திராட்சைத் தோட்டங்கள் தங்கள் பருவங்களைப் பின்பற்றின.

குதிரைகள் வயல்களின் குறுக்கே சுதந்திரமாக ஓடின.

என் பிள்ளைகள் அடிக்கடி வந்தார்கள்.

பல ஆண்டுகளில் முதல் முறையாக, எதையும் மாற்ற வேண்டிய தேவையை உணராமல் என் வாழ்க்கையைப் பார்த்தேன்.

ஒயின்?

அதற்கு ரோமானியர்கள் ஏற்கெனவே பதில் சொல்லிவிட்டார்கள்.

In vino veritas.

ஒயினில் உண்மை இருக்கிறது.

முகமூடிகள் விழுகின்றன.

பொய்கள் வலுவிழக்கின்றன.

புதைக்கப்பட்ட உணர்வுகளும்கூட இறுதியில் பேசும் துணிவைக் கண்டடைகின்றன.

என் புதிய வாழ்க்கையை நான் அப்படித்தான் கற்பனை செய்தேன்.

Burgundy.

திராட்சைத் தோட்டங்கள்.

குதிரைகள்.

Sabine.

அருகிலேயே என் பிள்ளைகள்.

நானோ வரிசைகளின் ஊடே குதிரையில் சென்று, கத்தரிப்பைச் சரிபார்த்து, சூரிய ஒளி கொடிகளைத் தொடும் விதத்தை ஆராய்ந்துகொண்டு.

எல்லாமே இறுதியாக அதனதன் இடத்தில் இருப்பதுபோல் தோன்றியது.

எனக்குத் தொண்ணூற்றொரு வயது ஆகியிருந்தது.

தொண்ணூற்றொன்று.

எதுவும் தன்னை வியப்பில் ஆழ்த்த முடியாத அளவுக்குப் போதுமானதைப் பார்த்துவிட்டதாக ஒரு மனிதன் நம்பும் வயது.

நான் தவறாக நினைத்திருந்தேன்.

ஏனென்றால் பண்ணையின் நீண்ட வாகனப் பாதையில் இன்னொரு கார் ஏறி வருவதைக் கேட்பேன் என்று நான் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இன்னொரு கார்.

இன்னொரு பெண்.

இன்னோர் இளைஞன்.

அந்த வாகனம் வேகத்தைக் குறைத்து எங்களிடமிருந்து சில மீட்டர் தொலைவில் நின்றது.

நான் Sabine-ஐப் பார்த்தேன்.

காரைப் பார்த்தேன்.

இறங்கிக்கொண்டிருந்த இளைஞனைப் பார்த்தேன்.

ஒரு சிறு கணம், நான் ஏற்கெனவே வாழ்ந்த ஒரு காட்சியை வாழ்க்கை மீண்டும் நிகழ்த்துகிறது என்ற அபத்தமான உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டது. அந்தப் பெண் கதவை மூடிவிட்டு, வீட்டை உற்றுப் பார்த்தபடி அசையாமல் நின்றாள்.

பிறகு அவள் என்னைப் பார்த்தாள்.

தற்செயலாக அங்கு வந்து சேராத ஒருவரின் முகபாவம் அவளிடம் இருந்தது.

பல ஆண்டுகளாகத் தேடிக்கொண்டிருந்த ஒருவரின் முகபாவம்.

என் அருகில் Sabine விறைத்துப் போவதை உணர்ந்தேன்.

என்னாலும் அசைய முடியவில்லை.

அந்தப் பெண் சில அடிகள் முன்னே வந்தாள்.

இளைஞன் அருகிலேயே இருந்தான்.

அவள் என்னைக் கவனமாகப் பார்த்தாள்.

மிகவும் கவனமாக.

ஓர் உறுதிப்படுத்தலைத் தேடுவதுபோல்.

தன் வாழ்நாள் முழுவதும் கேள்விப்பட்டிருந்த ஒன்றை மீட்டெடுக்க முயல்வதுபோல்.

இறுதியாக, அவள் புன்னகைத்தாள்.

ஒரு மென்மையான புன்னகை.

கிட்டத்தட்ட சோகம் கலந்தது.

பிறகு ஒரே ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாள்.

“நீங்கள்தான் Ferdinando Frega-வா?”

நான் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.

பயம் எப்போதும் நமக்குத் தெரியாதவற்றிலிருந்து வருவதில்லை.

சில நேரங்களில் நாம் அடையாளம் கண்டுகொள்ளக்கூடியவற்றிலிருந்து வருகிறது.

எங்களைச் சுற்றி Burgundy மௌனமாக நின்றது.

மங்கும் ஒளியின் கீழ் திராட்சைத் தோட்டங்கள் மூச்சுவிட்டன.

யாரும் பேசவில்லை.

Sabine-உம் இல்லை.

இளைஞனும் இல்லை.

நானும் இல்லை.

ஏனென்றால் தொண்ணூற்றொரு ஆண்டுகள் எனக்குக் கற்றுத் தரத் தவறிய ஒன்றை அந்தக் கணத்தில் புரிந்துகொண்டேன். வாழ்க்கை தன் முடிக்கப்படாத கணக்குகளை அரிதாகவே மூடுகிறது.

அது அவற்றை வைத்துக்கொள்கிறது.

பாதுகாக்கிறது.

பீப்பாயில் ஓய்வெடுக்கும் ஒயினைப் போல, அவற்றை மெதுவாகப் பக்குவப்பட விடுகிறது.

பிறகு, கதை முடிகிறது என்று நாம் நம்பும் தருணத்தில், என்றென்றைக்குமாக அடைக்கப்பட்டுவிட்டது என்று நாம் நினைத்த ஒரு கதவைத் திறக்கிறது.

ஒரு நினைவு.

ஒரு கேள்வி.

ஒரு வருத்தம்.

ஒரு பெண்.

ஒருவேளை ஒரு மகன்.

ஒருவேளை ஒரு பழைய காதல்.

அல்லது, நம்மை வந்தடைய ஒரு முழு வாழ்நாள் தேவைப்பட்ட ஓர் உண்மை.

நான் அசைவின்றி நின்றேன்.

என் அருகில் Sabine.

என் முன்னால் அந்தப் பெண்.

வெவ்வேறு கதைகளைச் சேர்ந்த—அல்லது ஒருவேளை ஒரே கதையைச் சேர்ந்த—இரண்டு இளைஞர்கள்.

முதல் முறையாக, பதிலைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசரத்தை நான் உணரவில்லை.

ஏனென்றால் விதி புத்தகத்தை மூடுவதற்காக வரவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.

இன்னொரு பக்கத்தைச் சேர்ப்பதற்காக வந்திருந்தது.

ஒருவேளை, Burgundy-இன் இதயத்தில் அந்த மாலையில், எல்லாவற்றிலும் முக்கியமான அத்தியாயம் அப்போதுதான் தொடங்கிக்கொண்டிருந்தது.