COLLOQUIUM APUD REVLON

Legeram Ronald Perelman plus semel conatum esse Gillette per vim occupare, sed patruum Warren eum semper prohibuisse, et Perelman, iratior quam umquam, strepitum fecisse sed perrexisse facere quod semper faciebat — omnibus ceteris molestus esse.

Vocatus sum a moderatione generali Revlon Italia — venditionum director eorum me Catinae convenire volebat. Patri meo dixi, et ille dixit: «Omnino ire debes. Occasio est cognoscendi num mercatus te probet, et quid proponant et offerant — sed noli errare ex animi motu decernendo. Rem domum fer, considera, et tum demum responde.»

Ad tempus ipsum perveni illo die Veneris mane, hora 10.30, in deversorio Jolly, Catinae. Et atrium ingrediens — in quem incurro? In praefectum regionis meae Gillette, qui, me viso, attonitus dicit: «Quid, malum, hic facis — nonne in regione tua esse debes?»

«Diem otii sumpsi. Id videbis in relatione menstrua quam tibi ante quattuor hebdomades misi, hoc ipso die notato.»

«Quid ergo hic facis?»

«Bene, hic tantum adsum ut aliquem conveniam. Me cognoscere vult — spero saltem mulierem esse, ut iocus pergat» — et, me non volente, sensus meus verus evasit, quia in conventu virum inveni, sed admodum muliebrem, nimis quidem.

Colloquium septem minuta duravit. Simul atque surrexit ut iuxta me sederet, sensi consilia non esse commercialia — sed numquam hosti spatium dederam, neque in professione neque in vita privata.

Domum redii et patrem meum ad gelatum edendum eduxi, in pulcherrimo chiliometro Italiae — saltem id de litore nostro Rhegii Calabriae dicunt. Rogavit quomodo res processisset, et dixi oblationem nulla attentione dignam esse, et me, gratiis actis, recusavisse et discessisse.

Numquam singula aut minutias narravi — id me mater mea docuit, Gillette. Et numquam erravit.