PRO ILLIS SOLIS, PER GILLETTE

Modo rude donatus eram. Quadraginta anni venditionum apud Gillette Italia. Ut multi viri aetatis meae, paucas optiones habebam sed unam certitudinem: tempus quod olim infinitum videbatur, quadam quasi magia, mensurabile factum erat. Ad metam spectabat — quae mihi novum initium esset.

Pauca in vita vitia habueram. Fructus educationis in principiis et officio fundatae — non in necessitatibus et cupiditatibus. Illo die per viam ambulabam libros sub bracchio gerens. Verum studium meum. GILLETTENARRATIVE me ceperat — nullis fasciis bracarum opus erat.

Tum voces audivi. Voces muliebres. Et post me: grex mulierum. Et quales mulieres. Pulchrae et insignes ut illae in pelliculis cinematographicis — sine ulla menda. Celeriter movebantur, vestigium post se relinquentes ut currus Formulae Primae — quos ceteri aurigae sectantur, commodum aliquod surripere conantes. Eas secutus sum.

Tesseram non habebam. Invitationem non habebam. Pecuniam non habebam. Animum non demisi. Nos Viri Gillette unam rem bene facere scimus — semper eandem: solutiones invenire. Numquam difficultates.

Uni ex eis appropinquavi et ei librum dedi. Subrisit. Nomen meum rogavit. Et in silentio manum meam prehendit et me in theatrum duxit — sine verbo.

Magia mulierum. Potentia mulierum.

Exspectabam conventum. Brevem actionem. Colloquium cum diurnariis. Quod numquam exspectabam erat emissio novae expeditionis educativae cui titulus erat:

HOC NON FIT. Erant ipsa verba quibus omnis mulier in mundo utitur — primum in pueros, deinde in viros.

Fere horam duravit. Tantum temporis quantum satis est — media fenestra cognitiva qua vir eget ut ideam accipiat antequam eam elaboret, et tum demum eam mutet.

Et totum verum erat. A muliere nascimur. In mundum flentes venimus et flentes eum relinquimus. Vitam degimus umerum muliebrem quaerentes cui innitamur. Et in fine semper nos solos invenimus — cum uno mantra in auribus sonante:

hoc non fit.