GILLETTE, FREGA ET L’ORÉAL

Quadam vespera in deversorio, cum ego a circuitu visitationum et venditionum modo redissem et pater meus idem fecisset — eodem deversorio utebamur ut paulisper una essemus, quod fere una hebdomade quarto quoque mense accidebat.

Ad mensam nostram accessit collega comis, nomine Giorgio, praefectus venditionum L’Oréal, cui munus datum erat distributionem in magnis tabernarum catenis ordinandi — a myropoliis ad superforum transibant, dum mercatus eorum historicus ibi manebat ubi validi erant: res ad cultum et fuci Corolle.

Nuper e valetudinario exierat, cum morbo Crohn laboravisset. Iuvenis erat, quadraginta quinque annorum, sed videre poteras eum non bene valere.

Me rogavit quod iter postridie haberem, et num se emptoribus meis commendare possem, ut ei tabulas viarum parcerem et opus acceleraret — rem experiremur.

Pater meus ne verbum quidem dixit et tacuit, quod significabat eum probare — alioqui dixisset: «Nando, audi, colloquendum est», qui erat eius modus dicendi: quid, malum, facis?

Giorgio et ego amici facti sumus, et per duos fere annos una emptores circuivimus, numquam tamen plus quam una hebdomade in mense.

Cum anno ’88 Gillette duas partes mercium creare statuisset — Rasuram et Cultum Corporis —, magis intellexi res ad cultum corporis vendere opus esse difficilius. Deinde anno ’89 ad Rasuram redii, et ille mihi magno auxilio fuit — multa ex L’Oréal didici, quamquam numquam merces aemulas vendidimus.

Post duos annos cum Giorgio actos multa acciderunt, sed duarum tantum rerum memini quae vere magni momenti fuerunt:

Emptor magnarius, iuvenis doctoris gradu ornatus, nos in officio suo excepit et dixit: «Vos ambos vocavi quia mercibus vestris egeo.» Giorgio surrexit et ad exitum ambulavit ut titulum foris inspiceret, et iuvenis admiratus rogavit quid ageretur. Ille rediit subridens: «Mihi visum est nos locum erravisse — nos pro officio emptoris in sedem vigilum intravisse.» Diu risum est, et postea omnes rem audiverunt et subridebant quotiens nos videbant.

Deinde quodam die aliquis Mediolano me vocavit, comiter rogans ne iam cum collega meo L’Oréal circumirem, quia pars Gillette Cultus Corporis capillorum lavacrum non vendebat, et culpa Fregae erat — quod L’Oréal venderet. Ahahahae.

Quodam die cum Giorgio ad emptorem magnarium ciborum ivimus. Cum ei dixissem ut me Fregam vocaret et me Gillette repraesentare, me ulnis apertis excepit — me exspectaverat. Cum Giorgio vices venissent et dixisset se esse ab L’Oréal, emptor eum obsecravit ut alias rediret, quia modo duo plaustra olei exoneraverat. Giorgio statim respondit: «Oleum seminum, an oleum olivarum?» Emptor dixit: «Ne cures, utrumque emam. Redi et mandatum dabo — te adiuvabo. Frega auxilio non eget.»

Iuvenis mortuus est, quinquaginta duos annos natus. Et ut ei gratias agerem, nomen eius filiae meae dedi — Giorgia — ut memoria eius mecum in perpetuum maneret.

Ciao, Giorgio.