VIR L’ORÉAL

Diu exspectavi antequam hoc scriberem.

Non quia verba mihi deessent, sed quia timebam ne ea in virum qui plus merebat perderem.

Giorgio venditor non erat.

Methodus erat specie hominis tecta.

Erat dominus Giorgio Priolo, director commercii Italiae Meridionalis apud L’Oréal.

Venditor coeperat mediis annis septuagesimis, in mundo myropoliorum — mercatu paene solis mulieribus coniuncto, eo ipso mundo quem L’Oréal semper alloquebatur et cui arte coniuncta manebat. Mundo qui tandem sententiam nunc universalem peperit, «Because I’m Worth It», quasi responsum esset mulieris quam taedet valorem suum probare debere, quam taedet veniam petere ut se dignam sentiat.

Agentiae promovendi totius orbis miliarda dollariorum meruerunt notiones tales excogitando, cum omni sua quae dicitur creativitate, cum re vera tantum opus esset venditorem in Queens mittere, homines vulgares per paucas horas audire, et eorum verba in duas ideas simplices vertere pro pretio cafaei unius dollarii.

AHAHAHAHAE.

Eum in deversorio cognovi, ad mensam cum patre meo sedentem, una ex illis vesperis cum labor et familia sine venia commiscentur.

L’Oréal eum miserat ut negotium suum in Magnis Tabernarum Catenis ordinaret, mercatu orienti qui consumptores et consumptionem celeriter congregabat, dum regnum eius historicum — myropolia et mensae COROLLE — integrum, validum, intactum manebat.

Iam morbo occurrerat.

Adhuc iuvenis erat, sed corpus eius iam semel ab eo rationem exegerat. Numquam de eo loquebatur ut misericordiam captaret. Cum omnino eum commemorabat, de eo loquebatur ut de caelo loquimur: res facta, non tragoedia.

Mihi duos annos societatis suae commodavit, unum diem in hebdomade quoque mense, inter emptores iter faciens qui neque eius erant neque mei.

Quamdiu illa itinera durabant, nostri fiebant.

Me docuit Virum Gillette qui L’Oréal audire sciret melius mercatum intellegere quam eum qui solas laminas novacularum venderet.

Lotionem meam virilem post rasuram mihi ademit et unguento muliebri substituit, dicens viros interdum gerere debere quod intellegere velint, non quod sint.

Me tironem suum magi appellabat, et numquam id ioco dixit.

Id dicebat quia credebat.

Apud emptores simpliciter noti facti sumus ut «Quam Egregia Societas».

Ea erat sententia nostra.

Semper affirmabamus nos oblectari, et ideo nobis mercedem solvi.

Interea mundus foris diversus erat: qui semper querebantur, qui semper questi erant, et qui nihil omnino faciebant et tamen querebantur.

Venditores aliarum societatum.

Nominibus non est opus.

Quodam die Mediolanum me vocavit, comiter admodum, ut rogaret ne iam cum eo iter facerem.

Pars Gillette Cultus Corporis in regione mea corruebat et, nescio quomodo, culpa mea esse videbatur.

Secundum quosdam, L’Oréal vendebam ne id quidem animadvertens.

Sine provisionibus.

Gratis.

Sicut etiam hodie facio.

Per dies de ea re risimus.

Gillette imperium circa promissum simplex aedificaverat:

THE BEST A MAN CAN GET.

Tum putabam id esse promotionem.

Annis post intellexi id fuisse descriptionem.

Nam quodam die aemulus mihi id ipsum dedit.

Nomen ei erat Giorgio Priolo.

Quinquaginta duos annos natus mortuus est.

Multo nimis mature viro qui adhuc emptores commendandos habebat, iocos narrandos, et totam vitam constitutorum quae valetudo eius numquam servaret.

Nomen eius ei dedi.

Filia mea Giorgia vocatur, et quotiens eam voco, illum quoque revoco — ad momentum, ad mensam meam.

Collega non erat.

Erat vir qui me docuit societatem aemulam, comminus visam, nihil aliud esse quam aliam familiam quam nondum cognovisti.

Vale, Giorgio.

Haec fabula tam tua est quam mea.