GILLETTE & L’ORÉAL, WOMEN USA — VOL. IV

Caput Nullum — initium commune

Hoc caput initiale omnibus sex voluminibus seriei Mulieres Civitatum Foederatarum commune est. Hic integrum redditur, sed clausum, ut series ordine sine repetitione legi possit.

CAPUT NULLUM

Hic mundus non est regio: est limes. Polus Septentrionalis non excipit, non ignoscit, nullum errori locum relinquit. Candor regnat ut res absoluta, tacita et sine memoria. Temperatura non est notitia meteorologica: est praedator. Nox per menses durat, cogitationes opprimit, hominum lineamenta depravat, voluntatem devorat.

Communitates paucae sunt, parvae, clausae. Inuit, Yupik, populi arctici ibi vivunt ubi nemo manere eligeret. Hic quisque ad salutem gregis necessarius est. Si utilis non es, onus fis. Et qui onera fiunt in silentium evanescunt, in nivem, in rationem loci qui nihil concedit.

Stationes scientificae aliud frigoris genus addunt: illud ordinum. Hic mulier res rara est, anomalia quae aut se accommodare aut succumbere debet.

In hoc loco notio «evanescendi» non exstat. Est tantum candor qui omnia delet.

Mulieres Inuit et Yupik

Puella arctica non indulgenter educatur: paratur. Mature discit frigori, tenebris, fami resistere. Gregi utilis fieri debet, quia hic identitas non est propria. Est munus. Mulier onus familiae et communitatis fert: cibum, ignem, liberos, pelles, curam. Nemo de iuribus loquitur. Nemo de fragilitate loquitur. Animi demissio exstat, sed nomen non habet. Violentia exstat, sed testes non habet.

Mulier stationum scientificarum

Docta, perita, disciplinae assueta. Advenit ut investigatrix, technica, medica. Cito intellegit Polum Septentrionalem titulos non agnoscere. Hic sola animi duritia valet. Ordines virorum ei dominantur, et quodvis infirmitatis signum pro infirmitate habetur. Locus est ubi robur non sufficit: summa sui continentia requiritur.

Mulier occidentalis «externa»

In libertate educata, advenit putans se frigus vincere posse. Sed locus eam frangit: solitudo, spatia angustissima, silentia sine fine. Stationes non sunt communitates, sunt machinae. Et mulier, intra machinam a viris descriptam, pugnare debet ne evanescat.

Iter ad finem mundi

Vicinus meus, Antonius, Nino appellatus, per annos de Promunturio Septentrionali loquebatur, de sole mediae noctis, de mensibus sine tenebris. Somnium erat quod in sinu servabat, quasi rem impossibilem. Quodam mane mense Maio tintinnabulum eius pulsavi et hoc tantum dixi: «Sarcinas para. Intra horam redibo. Post 30 dies revertemur.» Me intuitus est, miratus, laetus. Uxor eius, sollicita, rogavit quid in animo haberemus. «Somnium persequi», respondi.

Currum conscendimus. Uxores nostrae nos quasi insanos aspiciebant. Sed hoc iter verum erat. Nino iam quaestionibus plenus erat. «Quo imus? Quantam pecuniam afferam?» «Quiesce», ei dixi. «Post 54 horas illic erimus. Tantum 5.000 chiliometra. In novo Range Rover sumus. Itinere fruere.»

Singulis 300 chiliometris consistere debebam: ille, duodecim annis me maior, suum modum habebat. Ego aquam et liquores habebam; ille cafaeum et corporis necessitates. Et quo longius progrediebamur, eo plura de vita sua narrabat. Res quas numquam scivissem, nisi via illa sine fine fuisset.

Duo viri soli in curru semper de mulieribus loquentes. Ille uxorem tantum suam cognoverat. Risi. Eum confirmavi: «Nos eodem modo sumus.»

Rogavit quomodo mentem sanam servarem dum per 60 horas currum agerem. De Russia ei narravi, cum annos 22 natus per 51 horas currum egissem ut mulierem convenirem quam numquam videram. «Spatia non sunt limites», ei dixi, «sunt excusationes. Ego numquam ullas habui.»

Adventus in candorem

In Norvegiam intravimus. Deversorium in via. Ibi currum relicturi eramus et traha perrecturi.

Dux tecta erat, impenetrabilis. Cum perspicilla detraxit, intellexi eam mulierem esse. Mulier Norvegica, tacita, directa, glacialis. Nino in media traha, illa ante, ego cum meis 190 centimetris post, agmen claudens.

Adhuc dies erat. Horologium meum horam monstrabat, sed non dicebat utrum nox an mane esset. Sol mediae noctis erat. Ad Promunturium Septentrionale perveneramus.

Nino flevit. Me amplexus est. Ei ridens dixi: «Cave… homines putare possunt nos esse cinaedos.» Risimus, sed in fine mundi eramus.

Tum gelu venit: –52 gradus Celsii.

Ingressus in veram regionem arcticam

Nos in capsam metallicam duxerunt ut vestes mutaremus. Vestimenta gravissima, farta, clausuris tractilibus implicatis clausa.

Pro duce solvi. Nino in iglu cum quibusdam viris relictus est; ego in alio cum familia: sene inter 70 et 80 annos nato, et tribus mulieribus inter 30 et 50 annos natis.

Mundus clausus erat. Simplex. Ferus.

Vir seorsum stabat. Mulieres modum servabant. Et latrina erat collis quinque metris ab iglu distans: stercus congelabatur antequam humum tangeret. Prima mea urina stella arctica flava facta est. Septentrio me salutabat.

Mulier media aetate, Magi, paulum Anglice loquebatur. Cetera erant gestus, oculi, manus. Lingua frigoris.

Cum nescirem quomodo vestimento uterer, illa, nihil cogitans, inguina mea tetigit ut clausuram occultam ostenderet. Nulla malitia erat, nullus pudor: munus tantum. Salus.

Tres dies in iglu

Cibum attulerunt. Piscem fumo duratum, piscem crudum, iecur aselli, ventrem balaenae. Et globulos squali. Nulla electio erat. Nihil aliud. Erat quod natura praebet.

Tum bibi: liquorem rubrum. Vinum esse putavi. Erat sanguis balaenae colatus, coctus, dulcificatus. Bibi. Robur mihi dedit quod numquam antea senseram. Vim primigeniam. Cocainum esse putavi. Minime. Erat Septentrio corpus ingrediens.

Mulieres me observabant. Senex venatum exiit. Ego quiescebam et sanguinem bibebam. Tres dies sine telephono, interrete, computatro, sine Nino. Ego tantum et illae.

Nox non erat. Lux tantum, ignis, glacies, spiritus.

Tres mulieres ad dormiendum decubuerunt. Ego locum quaerebam. Natu minima bracchium sustulit et mihi signum dedit ut accederem. In risum eruperunt. Non intellexi. Dixerunt me esse suum «Natale».

Modus dicendi me receptum esse.

Conatus sum eis aliquid pecuniae dare ut gratias agerem. Recusaverunt. Amplexum tantum volebant. Et pauca verba Calabrica ut propius se sentirent.

Ibi intellexi pretium donorum verorum: eorum quae nec emi nec vendi possunt.

Valedictio ducis

Post tres dies dux advenit. Cum tribus mulieribus per horam locuta est. Ego foris eram. Non intellegebam quid dicerent. Mea res non erat. Erat lingua earum, mundus earum, lex earum.

In capsa, dum vestes exuo, dux intravit. Curiosa. Directa. Septentrionalis. Me arte amplexa est. Me osculata est. Cutis eius candida erat ut lac. Oculi eius caerulei ut caelum Augusti.

Rogavit ut eam abducerem. Quidvis fecisset ut ex illo mundo exiret.

Reverenter subrisi. Non poteram. Non debebam.

Unum tantum promissum ei reliqui: «Si quid tibi opus erit, epistulam mihi scribe. Te adiuvabo.» Etiam pecuniam recusavit. Mulier pulchra erat, sed sola. Solitudo quae procul non cernitur. Solitudo cui frigus non ignoscit.

Reditus domum

Nino arcessitum ivimus. Exsultabat. Redire nolebat. Sed ego constitutum cum uxore eius habebam.

Omnibus de tribus suis diebus narravit. Ego tacui. Numquam quicquam cum homine communicavi. Tantum cum charta.

Atque ita, dum Nino ad mundum suum redibat, ego iam in itinere ad alium eram. Alia meta. Alius occursus.

Salve.

Epilogus

Septentrio te non capit: te mutat. Et numquam

integrum te reddit. Viri ad Polum Septentrionalem veniunt lucem quaerentes, silentium, imagines photographicas, somnia. Mulieres manent ut supersint.

Viri narrant quae viderunt. Mulieres tacent quae passae sunt.

Viri redeunt. Mulieres manent. Manent in frigore, in domibus nivis, in silentiis inauditis. Manent ut communitates sustineant quae eas non celebrant. Manent ut liberos, senes, peregrinos tueantur. Manent invisibiles.

Unam tantum memoriam illinc tuli: mulierem pulchram, incredibiliter pulchram, sed solam. Non sensu amatorio. Sensu humano. Sensu tragico.

Meditatio

Septentrio corpus non necat. Praesentiam necat. Et quod restat candor est: locus ubi mulieres simul vivunt et evanescunt.

Ideo scribo. Quia loca extrema suam historiam non narrant. Et qui ea pertranseunt luxum tacendi sibi permittere non possunt.

Non ego. Non ego. Terra mea me genuit, et reliquus mundus me excipit non ut hospitem, sed ut unum e familia.

Ex absoluto Septentrionis candore in absolutam Civitatum Foederatarum confusionem descendi.

CIVITATES FOEDERATAE AMERICAE

Munus impossibile

Duodeviginti annos apud societatem Americanam laborare tibi dat quod nulla alia societas in mundo dare potest: culturam laboris, rationes agendi, propositum clarum, et ordinem bonorum quae non sunt theoria — sunt usus cotidianus. Ea tibi non explicant; ea tibi aedificant. Et id faciunt nulla a te venia petita.

In officio urbis New York eram cum mihi munus oblatum est quod numquam cogitaveram. Non promotio. Non translatio. Experimentum.

Programma secretum, institutum ut exemplar necessitudinum humanarum intra Civitates Foederatas probaretur. Non elegerant moderatores, psychologos, institutores. Elegerant homines certo rerum verarum usu praeditos. Et nomen meum prodiit — quamquam per duodeviginti annos in venditionibus fueram. Non munus spectabant: mentem spectabant.

Probatio explicatu simplex erat et perfectu difficillima:

50 civitates Americanas uno anno visitare, urbes ipse eligens et in singulis saltem hebdomadem manens.

Duae ultimae hebdomades feriae coactae futurae erant. Omnes sumptus ipsi solverent. Mihi tantum vivendum erat, observandum, intellegendum, et relatio singulis diebus Lunae tradenda. Narratio humana, sicca, accurata.

Contractum subscripsi. Domum certiorem feci. Nihil rogaverunt. Tantum scire volebant num commeatus menstrui advenissent. Ego annum in America obiturus eram. Illi, ut semper, mensem proximum obibant.

Ad cautionem, stipendium meum directo in rationem argentariam meam in Italia deponebatur. Modus urbanus erat mihi dicendi: «Nihil stulte facias. Cum eo quod habes vive. Videamus quis vere sis.»

Quindecim demum annis post ad relationes meas primigenias accessi, ad analyses, ad materiam quam de me collegerant. Hic liber inde natus est. Veniam eum edendi impetravi, una condicione: ne umquam societatem nominarem quae eum mandaverat.

Nihil refert. Haec historia non est de signis. Est de viro in terra quae intellegi non potest nisi eam ipse experiaris.

Incipiamne a loco remotissimo?

Ratio postulabat ut a marginibus inciperem, non a centro. Duabus de causis simplicibus:

1. Recens ab experimento eram: summa perspicuitas, maxima attentio.

2. Ab extremo incipiens cursum corrigere et iter pure perficere poteram.

Non opus erat in urbe Boston aut Chicago incipere. A limite incipiendum erat. A loco qui tantum in charta America erat.

Juneau elegi, caput Alaskae. Seclusum. Nave aut aëroplano tantum adeundum. Urbs quae nullius est. Locus aptissimus ad incipiendum.

Opes optime disponere

Antequam proficiscerer, feci quod Americanus praecipue observat: me ut homo peritus, non ut viator otiosus, ordinavi.

Tres e celeberrimis societatibus aëriis vocavi, eas quae amplissimas retes domesticas habent. Minus quam una hora libellum quinquaginta volatuum domesticorum sexaginta centesimis deminutum emi.

Nulli temporis limites. Nulli dierum limites. Nullae restrictiones. Una tantum condicio: eos intra annum adhibere.

Idem feci cum catenis deversoriorum, Uber Taxi, societatibus quae currus locant, deinde tabulam rectam itinerum paravi, rationum, non temporum.

Paratus eram.

Primus meus verus successus fuit. Primum signum me scire movere. America eos remuneratur qui agunt, non qui exspectant.

Cum societas negotium vidit, fecit quod cultura Americana semper facit: fidem exploravit.

Poteramne annum continui motus regere? Poteramne casibus improvisis, spatiis, necessitatibus subitis occurrere? Eramne sui iuris?

Hac de causa, antequam proficiscerer, aliam rem gravissimam constitui:

Curavi ut in charta creditoria limes menstruus saltem 100.000 dollariorum mihi esset.

Non ut expenderetur. Ut demonstraretur nos ea regere posse. Americani sic cogitant: si sui iuris non es, libertatem non habes. Et si libertatem non habes, aestimari non potes.

Ex illo tempore programma non iam munus erat. Erat missio.

ET NUNC VERE ITER FACIMUS

Alaska pars Civitatum Foederatarum est sola geographia. Alius mundus est.

Locus est ubi mulieres sine vestigio evanescunt. Ubi querela numquam ad metam pervenit. Ubi urbes nihil sunt nisi insulae cultae in media continente fera.

Juneau prima mea probatio fuit: urbs caput sine viis quae eam cum reliqua terra coniungant. Frustum Americae quod Americam non sapit.

Hic aliquid intellegere coepi: iter non geographicum futurum erat. Humanum futurum erat.

PARS 1 (Volumen I)

Alabama – Alaska – Arizona – Arkansas – California – Colorado – Connecticut – Delaware – Florida – Georgia

PARS 2 (Volumen II)

Hawaii – Idaho – Illinois – Indiana – Iowa – Kansas – Kentucky – Louisiana – Maine – Maryland

PARS 3 (Volumen III)

Massachusetts – Michigan – Minnesota – Mississippi – Missouri – Montana – Nebraska – Nevada – New Hampshire – New Jersey – New Mexico

PARS 4 (Volumen IV)

New York – Washington

PARS 5 (Volumen V)

North Carolina – North Dakota – Ohio – Oklahoma – Oregon – Pennsylvania – Rhode Island – South Carolina

PARS 6 (Volumen VI)

South Dakota – Tennessee – Texas – Utah – Vermont – Virginia – West Virginia – Wisconsin – Wyoming

MISSOURI

Missouri civitas est contradictionibus plena. Ex una parte, Medius Occidens tranquillus; ex altera, Meridies qui numquam durus esse desiit. Est e regionibus Americae maxime divisis: St. Louis et Kansas City cum vicis duris, suburbia alba quae in mundo parallelo exstant, rura egena et tarda, et ordo politicus qui multum loquitur sed parum solvit.

Civitas est normalitatis quae molestiam celat, risus superficialis qui gravia problemata tegit, et illius «omnia bene se habent» etiam cum nihil bene se habet.

Mulieres hic non in explosione evanescunt. Evanescunt sub pressione continua: familia, opus, traditio, paupertas, violentia subiacens, ordo valetudinis fragilis.

Missouri mulieres consuetudine delet. Omnes exspectant eam tolerare. Et tolerat donec a se ipsa evanescat.

Mulier urbis st. Louis – annos 35 nata

St. Louis urbs est quae in duobus mundis exstat: altero historia divite, altero violentia, neglegentia et inaequalitate stirpium capto.

Mulier hic tria problemata simul obit: – vici periculosi – scholae fragiles – mercedes humiles.

Laborat in retibus necessariis urbis: – clinicae – superfora – auxilium – ministerium ciborum – institutio prima.

Sustinet quod systema non potest. Et dum omnia sustinet, nemo eam sustinet.

Absentia eius urbana est: nullam vocem habet in urbe restituenda, quamvis ipsa sit quae omnem crisim cotidianam administrat.

Mulier suburbiorum «perfectorum» – annos 40 nata

Extra magnas urbes suburbia sunt quae inculpata videntur: viae mundae, scholae bonae, domus compositae.

Mulier hic non est pauper, sed non est libera.

Servare debet: – imaginem familiae altam – liberos inculpatos – praesentiam socialem constantem – fastos plenos – matrimonium «sine macula» – vitae modum qui numquam cadere potest. Pressio tacita est et constans. Collabi non potest. Retardare non potest. Fragilitatem ostendere non potest.

Absentia eius mentalis est: exstat tantum ut munus, non ut persona.

Mulier rustica – annos 49 nata

Rura Missouri tarda sunt, priscis moribus tenacia, clausa. Domus inter se distant, ministeria minima sunt, traditiones graves.

Mulieres hic in mundo vivunt qui perpaulum mutatur: – opera precaria – aditus exiguus ad curam valetudinis – familiae magnae – addictiones late diffusae – ecclesiae quae vitam socialem regunt – parva facultas e munere erumpendi.

Vita est officiorum sine electionibus. Si problema habes, tibi ipsi administrandum est. Si collaberis, nemo animadvertit.

Absentia eius geographica et culturalis est: in longinquitate et traditione evanescit.

Mulier officinarum et operis manuum – annos 37 nata

Missouri ingentem copiam habet industriarum mediocrium: horrea, coordinatio, lineae coagmentationis, officinae fabricationis.

Mulieres hic grave opus corporis faciunt: – involutio – lineae productionis – vices nocturnae – tractatio mercium – inspectio qualitatis – auxilium coordinationis.

Corpora attrita, lucra parva, horae impossibiles. Opus est quo civitas eget, sed omnino invisibile. Absentia eius corporalis est: frangitur et neminem habet qui intercedat.

Epilogus – Missouri

Missouri civitas est quae normalitate apparenti viget. Et in normalitate mulieres se amittunt.

Gubernat vicos difficiles, suburbia nimis socialia, officinas duras, rura tarda.

Quisque dies proelium tacitum est. Et proelia tacita maxime perniciosa sunt.

Missouri mulieres uno ictu non delet. Delet eas consuetudinibus quas nemo umquam in dubium vocat.

Meditatio – Missouri

Quaeque civitas in volumine genus absentiae ostendit. Missouri «tacitam» ostendit: eam quae ex consuetudine nascitur, ex exspectationibus socialibus, ex labore omnia omnibus esse debendi.

Hic mulieres gluten invisibile sunt quo omnes ordines sociales cohaerent. Ubique sunt. Et ob id ipsum nemo eas videt.

Missouri docet deletionem non egere odio aut certamine. Eget tantum ut tota societas putet mulieres semper adfuturas esse.

Et ideo hoc caput fundamentale est: ut meminerimus normalitatem, si non sustinetur, laqueum fieri.

MONTANA

Montana immensitas mera est: montes ingentes, viae infinitae, silvae infinitae, domus segregatae, hiemes quae cutem secant. Est e civitatibus Civitatum Foederatarum pulcherrimis. Et e difficillimis ad vivendum.

Hic mulieres non ob certamen evanescunt. Evanescunt ob geographiam, segregationem, mentem rusticam, solitudinem animi. Civitas est ubi silentium plus quam strepitus ponderat.

Montana resistentiam postulat. Et mulieres sunt quae pro omnibus resistere debent.

Mulier locorum remotorum – annos 51 nata

Hic vivere potes 30 chiliometra a taberna proxima. Una hora a clinica proxima. Duabus horis a valetudinario vero.

Mulieres quae his in locis vivunt obeunt: – frigus extremum – auxilium praesens nullum – incommoda valetudinis neglecta – domus veteres sustentandae – cura familiae tota – metus certus ne destituantur.

Absentia eius geographica est: evanescit quia vivit ubi nihil pervenit.

Mulier familiarum pecuariarum – annos 39 nata

Montana pecuaria viget. Boves, equi, animalia magna et labor corporis.

Mulier hic omnia facit: – in animalibus adiuvat – omnibus coquit – rationes administrat – vehicula gubernat – necessitatibus urgentibus occurrit – liberos in medio nullius loci educat.

Laborat ut vir, sed habetur «praesentia familiaris». Absentia eius oeconomica est: valorem producit, sed in nulla re apparet.

Mulier oppidulorum – annos 44 nata

In oppidulis Montanae tempus stat. Communitates parvae sunt, omnes omnes noverunt, et nemo mutatur.

Mulier debet: – mater esse – fida esse – «scandalum» non facere – pia esse – semper praesto esse.

Se ipsam renovare non potest. Fines suos culturales transcendere non potest. Fragilitatem exprimere non potest.

Absentia eius socialis est: non sui iuris est, sed communitatis.

Mulier quae in peregrinatione naturae laborat – annos 33 nata

Montana peregrinatores allicit ob hortos publicos, lacus et Yellowstone vicinum. Post imagines chartularum cursualium mulieres sunt quae deversoria, cauponas, actiones sub divo, sustentationem, coordinationem et munditiam administrant.

Vices durae, mercedes temporariae, vita in locis remotis. Nulla stabilitas.

Absentia eius oeconomica est: illa pars negotiorum ex ea vivit, sed ipsa numquam tranquille vivit.

Epilogus – Montana

Montana mixtura est naturae stupendae et solitudinis ferae. Mulieres hic in longinquitate evanescunt: corporali, animi, culturali. Ipsae sunt quae domus segregatas, praedia pecuaria, familias, oppidula et peregrinationem continent. Et dum continent, nemo spectat.

Meditatio – Montana

Quaeque civitas in volumine formam absentiae ostendit. Montana eam ostendit quam geographia omnia consumens producit.

Hic mulieres non violentia aut paupertate extrema delentur. Delentur milibus passuum nihili, hiemibus segregantibus, cultura immutabili, munere quod recusare non possunt.

Deletio lenta est et tacita. Ex difficillimis ad agnoscendum, ob id ipsum quod nullum strepitum facit.

NEBRASKA

Nebraska terra aperta est, linearis, plana. Agri vasti, ventus constans, caeli infiniti. Extrinsecus: tranquillitas. Intrinsecus: segregatio, tarditas, communitates priscis moribus tenaces, durum opus agrorum et occasiones paucissimae.

Civitas est quae medio inter Medium Occidentem et Occidentem vivit, sed sine virtutibus utriusque.

Hic mulieres non ob tumultum evanescunt. Evanescunt ob normalitatem onerosam, ob consuetudinem agrestem, ob munera immutabilia, ob solitudinem geographicam.

Nebraska strepitum non facit, sed consumit.

Mulier fundi – annos 40 nata

Mulier Nebraskae pars integra fundi est: – surgere prima luce – animalia curanda – cibi omnibus – rationes familiae – segetes sequendae – domus sustentanda – liberi educandi – necessitates subitae.

Tantum laborat quantum viri, saepe plus. Sed inscribitur «sine opere».

Absentia eius oeconomica est: valorem producit, sed in datis non exstat.

Mulier oppidulorum – annos 46 nata

Pagi paucorum milium hominum, ubi omnes omnia de omnibus sciunt.

Mulier esse debet: – mater praesens – uxor stabilis – persona honesta – in ecclesia sedula – fautrix communitatis.

Compendia, crises, mutationes subitas sibi permittere non potest. In munere fixo vivit, ab aliis decreto.

Absentia eius culturalis est: locum habet, sed non vocem.

Mulier quae in ministeriis levibus laborat – annos 32 nata

In urbibus Nebraskae — Lincoln, Omaha, Grand Island — mulieres opus cotidianum faciunt:

– arcariae – munditia – ministerium ciborum – auxilium scholasticum – domus senum – officia scribae

Mercedes humiles, vices divisae, nulla spes. Absentia eius socialis est: sine ea urbs non procedit, sed nemo eam nominat cum de «progressu» loquitur.

Mulier spatiorum – annos 53 nata

Nebraska civitas est ubi duas horas gubernare potes nullum oppidum verum videns. Haec longinquitas modus vivendi fit.

Mulier quae extra urbes vivit obit: – itinera longa ad omnem necessitatem – cura medica exigua – hiemes asperae – domus segregatae – consuetudo monotona – rete sociale verum nullum.

Absentia eius geographica est: in chiliometris evanescit.

Epilogus – Nebraska

Nebraska terra est quae simplex videtur, sed simplicitas superficialis tantum est.

Mulieres hic evanescunt in: – opere agresti non remunerato – communitatibus clausis – spatiis extremis – inopia ministeriorum – muneribus rigidis.

Absentia est terra, traditione et silentio facta.

Meditatio – Nebraska

Quaeque civitas formam absentiae exhibet. Nebraska eam exhibet quam vita cotidiana numquam mutata construit.

Nulla violentia manifesta, nulla crisis spectabilis. Est tantum vita quae se repetit, labor qui non agnoscitur, munus quod deseri non potest. Nebraska civitas est ubi mulieres omnia continent et ob hoc ipsum non videntur.

Et ideo hoc caput meretur: quia deletio frequentissima ea est quae normalis videtur.

NEVADA

Nevada civitas est in speciebus aedificata. Lux, aleatoria, deversoria, oblectamenta, peregrinatio, alea, vita nocturna infinita. Fenestra quam mundus percipit ut libertatem, excessum, possibilitatem.

Veritas contraria est.

Nevada est e locis ubi corpus muliebre facillime adhibetur, quaestui habetur, consumitur, substituitur. Locus ubi mulieres evanescunt non ob occasionum inopiam, sed quia praesentia earum tractatur ut merx.

Absentia muliebris hic moderna est, lucida, voluntaria. Deletio elegans, continua, munda. Facta ex horis impossibilibus, vicibus nocturnis, pressione aesthetica, identitate attrita, muneribus ab industria peregrinationis impositis.

Domina aleatoriorum et deversoriorum – annos 33 nata

Las Vegas viget tantum quia milia mulierum administrant: – receptionem – curam cubiculorum – cauponas – thermopolia – oblectamenta – ministerium emptorum – coordinationem – centra telephonica peregrinatorum.

Vices nocturnae, dies hebdomadis extremi abrogati, feriae nullae, pressio constans. Mulieres imaginem perfectam servare debent, etiam cum nihil virium intus reliquum habent. Absentia eius corporalis et psychologica est: laborat in systemate quod ea utitur ut «parte experientiae», non ut persona.

Mulier quae in negotiis nocturnis laborat – annos 29 nata

Nevada noctu non est splendida. Aspera est. Inter lumina, musicam et spectacula vitae consumuntur:

– hospitae – saltatrices – ministrae potionum – promotrices – munera ad imaginem et praesentiam aestheticam pertinentia

Corpus tuum pars contractus est. Si id administrare non potes, te uno minuto substituent.

Absentia eius oeconomica et moralis est: opus imaginem eius postulat, non personam.

Mulier advena quae post scaenam omnia regit – annos 41 nata

Post deversoria ingentia centenae mulieres advenae sunt: Philippinae, Mexicanae, Haitianae, Americanae Centrales.

Ipsae sunt quae omne opus faciunt quod peregrinatores videre non debent:

– lavatoria industrialia – munditia continua – culinae subterraneae – horrea ingentia – coordinatio vespertina – praeparatio pavimentorum

Vitae occultae. Corpora fessa. Vices inhumanae. Absentia eius systematica est: necessaria est sed tractatur ut invisibilis.

Mulier quae extra las Vegas vivit – annos 52 nata

Nevada non est tantum lumina. Est etiam desertum circumiacens: oppidula, domus humiles, ministeria rara, industriae segregatae.

Mulieres hic obeunt: – sumptus intolerabiles – curam valetudinis limitatam – inopiam vecturarum – spatia ingentia – communitates asperas et male coniunctas – occasiones limitatas.

Vitam agit contrariam ei quam mundus cum hac Civitate coniungit.

Absentia eius geographica est: non in Nevada luminum vivit, sed in Nevada vera.

Nemo de ea loquitur.

Epilogus – Nevada

Nevada civitas est in spectaculo aedificata. Tota est imago, experientia, oblectamentum.

Mulieres motor tacitus sunt qui hanc machinam vertit: deversoria, aleatoria, cauponae, oblectamenta, sustentatio, coordinatio.

Attamen minime aestimantur. Ipsae sunt quae somnia aliorum sustinent dum rem asperam, consumentem et invisibilem vivunt.

Nevada eas delet prorsus ut eis utitur.

Meditatio – Nevada

Quaeque civitas faciem absentiae ostendit. Nevada modernissimam ostendit: mulieres ad munera oeconomica redactas.

Non paupertas eam delet. Systema delet.

Absentia constructa est: tacita, elegans, ut occasio dissimulata. Mulieres mille possibilitates habent, sed mille modi sunt eas consumendi.

Et ideo hoc caput gravissimum est: quia inter lumina minus videtur quis ea cotidie accendat.

NEW HAMPSHIRE

New Hampshire libertatem habet, silvas, lacus, colles, pagos perfectos, vias quietas et vectigalia fere nulla. Extrinsecus paradisus simplicitatis videtur: nullus tumultus, nullus strepitus, nullae urbes ingentes. Ordo tantum et natura.

Difficultas est quod libertas tota saepe solitudinem totam significat.

Et cum civitas parum in ministeria publica impendit, onus prorsus in homines cadit — imprimis in mulieres.

Hic absentia mulierum non est tragoedia. Est segregatio, mores culturales rigidi, pressio familiae et inopia retium socialium verorum.

New Hampshire non aggreditur. Te solum relinquit.

Mulier communitatis parvae – annos 47

In pagis New Hampshire omnia tranquilla videntur. Omnia clausa sunt.

Mulier esse debet: – mater fida – persona socialis honorata – voluntaria in scholis – praesens in communitate – «bona persona» secundum codices locales.

Errare non potest. Non nimis extra normam ire potest. Crises animi sibi permittere non potest.

Absentia eius culturalis est: munus habet, sed non libertatem.

Mulier quae in frigore et longinquitate vivit – annos 52 nata

New Hampshire non est magna, sed plena est locorum segregatorum, domuum inter se distantium, viarum quae hieme impedimenta fiunt.

Mulier hic vivit cum: – mensibus nivis – spatiis quae omnia implicant – incommodis valetudinis sero curatis – segregatione mentis – consuetudine domestica quae nullum locum relinquit – parva cura valetudinis locali.

Si cadit, exspectat. Si aegrotat, per milia passuum gubernat. Si animo collabitur, nemo animadvertit.

Absentia eius geographica est: in silentio et frigore evanescit.

Opera necessaria – annos 38 nata

In urbibus mediocribus — Concord, Manchester, Nashua — mulieres ministeria fundamentalia administrant:

– scholae – clinicae – cura senum – officia publica – institutio prima – ministeria administrativa

Stipendia humilia, officia stipendio multo maiora, onera animi constantia.

Absentia eius operativa est: continet quod ex systemate salutis publicae superest, sed Civitas parum in eius partes impendit.

Necessaria est, sed fatigans.

Mulier quae opera male remunerata in locis peregrinatorum facit – annos 33 nata

Pars septentrionalis civitatis peregrinatione vivit: foliis autumnalibus, lacubus, montibus, hieme.

Post imagines perfectas mulieres sunt quae: – aedificia mundant – ientacula parant – in cauponis laborant – B&B administrant – cubicula ordinant – minimam sustentationem faciunt.

Tempora plena et tempora vacua. Oeconomia instabilis. Tutela vera nulla.

Absentia eius oeconomica est: omnia in ea nituntur, sed systema eam facile substituendam putat.

Epilogus – New Hampshire

New Hampshire ordinata est et quieta. Et ob id ipsum mulier sine sono evanescit.

Evanescit inter: – munera traditionalia – communitates clausas – longinquitatem corporalem – hiemem infinitam – ministeria insufficientia – opera necessaria male remunerata.

Nullus tumultus. Nullum chaos. Tantum solitudo quae norma fit.

Meditatio – New Hampshire

Quaeque civitas diversam absentiae formam demonstrat. New Hampshire «perfectam» demonstrat: deletionem urbanam, mundam et ordinatam.

Hic mulier communitates gubernat, sed communitates non habet quae eam gubernent.

Est paradoxum New England: quo cultior es, eo magis exspectas mulierem omnia sola expedire.

Et ideo hoc caput necessarium est: ut meminerimus etiam civitates quae «bonae» videntur terribiles ad vivendum esse posse.

NEW JERSEY

New Jersey terra limitanea est: conexa, trepida, cara, commeantibus onusta, plena familiarum mixtarum, advenarum, vicorum asperorum, suburbiorum pretiosorum, urbium oblitarum. Non est illa New York «trans pontem». Civitas implicata et fracta est, ubi mulieres systema regunt quod plus consumit quam reddit.

Absentia mulierum hic ex quinque elementis durissimis oritur: – vitae sumptus maxime prohibentes – labor domesticus invisibilis – commeatus defatigans – communitates multarum gentium cum veris contentionibus – partes familiares traditae quae resistunt.

New Jersey mulieres non violentia delet. Delet eas labore exsistendi inter mille munera.

Mulier commeans – annos 36 nata

New Jersey civitas commeantium est. Horae cotidie perduntur ut in New York aut Philadelphia perveniatur: tramina morata, commeatus viarum intolerabilis, magni vecturae sumptus, reditus serissimi.

Mulier quae hanc vitam agit «ex dimidio» vivit: – dimidia in opere – dimidia in vehiculis publicis – dimidia domi (quae, per ironiam, plus quam dimidiam partem oneris familiaris capit)

Eius absentia temporalis est: tempus sibi non habet. Nullius rei tempus habet.

In frustulis exsistit.

Mulier advena ministeriorum – annos 42 nata

(Latina, Haitiana, Africana, Philippina)

New Jersey viribus advenarum floret. Mulier hic scaenam totius civitatis sustinet: – munditiae in domibus divitum – custodia infantium sine lege – culinae cauponarum – domus senum curandorum – reparationes – ministeria fundamentalia parvo stipendio

Tres difficultates simul patitur: – stipendia humilia – pensiones altissimae – ingentia munera familiaria.

Eius absentia oeconomica et linguistica est: laborat, loquitur, se accommodat, sed in marginibus systematis manet.

Necessaria est, semper tamen substitui potest.

Mulier ex vicis asperis – annos 34 nata

New Jersey non tantum superbia opulenta est. Habet quasdam urbes inter maxime afflictas Orientis:

– violentia urbana – scholae pecunia egentes – inopia operis – sanitas fragilis – defectus verorum ministeriorum communium

Mulier quae hic vivit haec patitur: – perpetua securitatis inopia – opera precaria – vectura inefficax – vitae sumptus stipendiis non proportionatus.

Columen est familiarum unius parentis, spina retium socialium, ea quae omnia servat cum nemo eam servat.

Eius absentia urbana et structuralis est: nemo eam audit cum systema deficit.

Mulier superbiae divitis – annos 45 nata

Altera pars New Jersey sunt suburbia opulenta: domus ingentes, scholae optimae, vici ordinati.

Mulieres hic sub perpetua pressione vivunt: – horarium familiare plenum – occupationes liberorum – opera voluntaria coacta – imago socialis immaculata – matrimonium ut signum dignitatis constitutum – exspectationes altissimae.

Fragilis videri non potest. Deficere non potest. Spectaculum interrumpere non potest.

Eius absentia res identitatis est: ut munus familiare cernitur, non ut persona singularis.

Epilogus – New Jersey

New Jersey civitas est quae nimis celeriter et nimis care vivit. Mulieres sunt quae eam vere regunt, sed systema eas delet dum eis utitur.

– commeatus – opera invisibilia – ministeria non sufficientia – vici periculosi – suburbia nimis certantia – partes familiares rigidae – multitudo culturarum sine vero auxilio

Civitas per eas operatur, sed labores earum numquam aspicit.

Meditatio – New Jersey

Omnis civitas aliquam absentiae formam ostendit. New Jersey eam ostendit quae ex systemate oritur quod nimium exspectat et nimis parum reddit.

Civitas intercessionis est: nimis prope centra potentiae, nimis procul ab eorum occasionibus. Hic mulieres in perpetua compressione vivunt: temporis, pecuniae, virium, identitatis.

Non est culpa unius causae. Summa est omnium.

Et hoc ipsum New Jersey mediam in hoc volumine facit: ostendit quomodo absentia feminina ex vita plena oriri possit — plena omnium rerum praeter spatium sui ipsius.

NEW MEXICO

New Mexico inter civitates Americae maxime mirabiles et arduas est. Pulchritudo pura: deserta vasta, convalles rubrae, communitates indigenae, cultura antiqua, spiritualitas, silentium. Sed post hanc potentem speciem latet res multo durior:

– paupertas historica – servitutes chronicae – ministeria publica infirma – solitudo geographica – scholae fragiles – violentia domestica occulta – commercium medicamentorum stupefacientium trans fines

Civitas est ubi mulieres non casu evanescunt: evanescunt quia in terra vivunt ubi omnia premunt — distantia, historia, cultura, paupertas, communitates clausae, opera precaria.

New Mexico pulchritudo derelicta est. Et intra illam derelictionem sunt mulieres quae omnia continent.

Mulier indigena pueblorum – annos 43 nata

New Mexico unam ex maximis multitudinibus Americanorum indigenarum in Americis habet: mulieres Pueblo, Navajo, Apache.

Inter duos mundos vivit: – traditiones antiquae – civitas moderna quae eam neglegit.

Patitur: – scholae pecunia egentes– sanitas minima– habitationes nimis frequentes– stipendia humilia– aditus angustus ad ministeria fundamentalia– solitudo culturalis et geographica.

Familias magnas, communitates integras, onera gravia sustinet.

Eius absentia historica est: per centum annos proximos Civitas omnia populo eius ademit et paene nihil reddidit.

Mulier Latina ex regionibus pauperibus – annos 35 nata

New Mexico magis Latina est quam Americana. Lingua Hispanica ubique, familiae mixtae, labor durus.

Mulieres Latinae ubique sunt in postscaenio civitatis: – munditiae – ministratio ciborum – adsistentia – agricultura levis – tabernae locales – auxilium communitatis.

Stipendiis humillimis et sumptibus crescentibus vivunt. Multae familiae in margine vivunt. Sine documentis res etiam fragilior est: metus, invisibilitas, nullum verum auxilium.

Eius absentia oeconomica et politica est: dure laborat, sed numquam repraesentatur.

Mulier quae procul ab omnibus vivit – annos 52 nata

New Mexico ingens est, sed vacua. Oppida minima, domus in deserto, urbes horis distantes.

Mulier hic haec patitur: – solitudo totalis – sanitas remota – vectura nulla – hiemes asperae, aestates inclementes – consuetudo immutabilis – parum operis – servitutes circa diffusae.

Si cadit, nemo venit. Si medico eget, horas currum agit. Si difficultates habet, ipsa eas curat.

Eius absentia geographica est: in spatio evanescit.

Mulier quae in provincia peregrinatoria- spirituali laborat – annos 30

New Mexico peregrinationes «spirituales» allicit: ars, meditatio, deserta, secessus, cultura indigena.

Post imaginem poeticam sunt mulieres quae oeconomiam sustinent: – B&B– duces culturales– pinacothecae– cauponae parvae– tabernae artificum– ministeria temporaria.

Provincia mobilis est: lucra optima tempore frequenti, paene nihil ceteris mensibus.

Eius absentia oeconomica est: pulchritudo regionis pecuniam allicit, sed eam non retinet iis qui ibi vivunt.

Epilogus – New Mexico

New Mexico civitas est quae inter duo extrema exsistit: pulchritudinem absolutam et paupertatem chronicam. Spiritualitatem profundam et neglegentiam politicam. Traditionem firmam et ministeria infirma.

Mulieres hic omnia umeris portant: communitates indigenas, familias Latinas, deserta solitaria, urbes artis, opera minima.

Et dum civitatem sustinent, nemo eas sustinet.

Absentia est quae nullum strepitum facit, quia regio nimis pulchra est. Et pulchritudo omnia tegit.

Meditatio – New Mexico

Quaeque civitas aliam absentiae formam ostendit. New Mexico eam ostendit quam distantia et historia non soluta creaverunt.

Hic mulier non una vi deletur. Omnibus simul deletur:

– geographia – cultura – traditio – paupertas – solitudo – partes familiares – defectus ministeriorum – invisibilitas politica

Deletio antiqua est. Paene hereditaria.

Et ideo hoc caput maximi momenti est: quia New Mexico non est locus a tempore oblitus. Locus est a civitate oblitus. Et mulieres id cotidie solvunt.

CIVITAS NEW YORK

New York non est urbs. Ictus est in corpus. Unda est quae te rapit et trahit etiam si non vis. Praesentia est quae veniam non petit. Huc intras et statim intellegis te non decernere quod ipsa decernit.

Unicus locus in mundo est ubi a millionibus hominum circumdari potes et tamen magis solus sentire quam in deserto. Urbs est quae te spectat, metitur, aestimat, consumit, et si gradum tenere non potes, te relinquit nec respicit.

New York te non excipit. Te aestimat.

Caput mundi est, sed etiam caput invisibilium. Urbs quae solos victores ostendit, oblita milium mulierum quae omnem eius pollicem operari faciunt. Earum quae vitas aliorum sustinent dum nemo eas sustinet.

New York omnia simul est: divitiae violenter ostentatae et paupertas quae iam vocem non habet, vici qui quinque annis faciem mutant et vici qui quinquaginta annis non mutati sunt, linguae quae miscentur, culturae quae superponuntur, corpora quae se intersecant, vitae quae numquam vere inter se loquuntur.

Urbs est in perpetuo motu aedificata: in tramina frequentia ascendere et descendere, per vias sordidas et lucidas ambulare, opus quaerere quod te supra aquam teneat, currere ad mandata tradenda, ad valetudinarium, ad scholam, domum, ad vices operis se movere, mille diversis in partibus. Terra est quae tibi multa promittit, sed tantum dat quod eripis.

New York operatur per mulieres quae frusta continent quae alii neglegunt: eae quae in summis tabulatis turrium laborant, eae quae pavimenta in tabulatis inferioribus purgant, eae quae liberos familiarum educant quae tempus non habent, eae quae in vicis vivunt quos nemo aspicere vult, eae quae urbi obviam eunt quae omnia a te petit et te semper semiperfectam relinquit.

Hic mulier tres pressionis gradus simul experitur:

1. Pressio celeritatis:

si tardas, evanescis. New York neminem exspectat nec tibi ullam exceptionem facit.

2. Pressio sumptuum:

omnia hic nimis constant — domus, tempus, vires, identitas. Et omnis dies certamen pecuniarium fit.

3. Pressio praesentiae:

semper adesse debes, resistere debes, operari debes, sustinere debes.

Sed quis te sustinet?

New York pulchra et crudelis est: veras occasiones tibi dat, sed pretium altissimum petit.

Mulier hic non est praesentia infirma. Machina est quae cotidie superest. Ipsa est quae scholas, valetudinaria, cauponas, munditias, ministeria publica, vecturas, familias, turres, negotia, vicos promovet.

Attamen in historia urbis vox eius non est media. Fundus est. Utilis est. Necessaria, sed non celebrata. Praesens, sed non audita.

New York urbs est quae omnia in conspectu ponit, praeter eas quae eam vere currere faciunt.

Et ob hoc ipsum alium locum in hoc volumine obtinet. Non est civitas ut ceterae. Punctum est ubi omnes absentiae femininae Americae concurrunt: oeconomica, culturalis, urbana, linguistica, gentium, professionalis, affectiva.

Microcosmus est omnium quae operantur et omnium quae non operantur.

Hic mulieres ubique sunt. Attamen uno momento evanescere possunt. Satis est ut gradus earum a gradu urbis tardetur.

New York magna est, sed non satis magna ut pondus vitae mulieris contineat. Et hoc caput id probat: urbs celeberrima mundi non est iustissima. Tantum maxime conspicua est. Et in immenso strepitu vitae eius cotidianae mulier in silentio perditur.

Manhattan

Olivia, 39 – Midtown, officia in turribus et vita occupata

Olivia hora 7.10 ferriviam subterraneam capit. Linea 6, stans, telephonum in manu, oculi iam in fluxu epistularum electronicarum.

In vicesimo septimo tabulato aedificii vitrei in Midtown laborat. Curatrix inceptorum est in societate quae ministeria vendit quae nemo vere explicare potest. Omnes de numeris, praedictionibus, propositis trimestribus loquuntur. Nemo de hominibus loquitur.

Olivia filiam sex annorum habet quae duas horas in die vigilat. Mane, ut eam vestiat; vespere, ut eam cubitum ponat. Cetera mandantur: custodia infantium, schola, occupationes post scholam, nuntii breves celeres.

Praefectus eius «flexibilitatem» ab ea petit, sed flexibilitas semper ex una parte est: – conventus qui longiores fiunt – colloquia telephonica extra horarium – necessitates fictae – incepta quae «ante hanc noctem» perficienda sunt.

Manhattan ut urbs occasionum venditur. Oliviae urbs est quae tempus eius furatur et ei rursus vendit specie rerum domum allatarum, lavandariae, ministerii mercede soluti.

Vespere, cum officium relinquit, lumina aedificiorum ludibrium videntur. Omnia fulgent, praeter vitam eius.

Absentia Oliviae non est vilis. Tempus devorat. Ubique adest praeter ubi maxime refert.

Ego, Nando, cum eam 3rd Avenue transire video gradu celeri eius quae tardare sibi non licet, rem unam simplicem video: mulierem quae urbem sustinet quae eam numquam sustinebit.

— Nando

Brooklyn

Aisha, 31 – Bedford-Stuyvesant, gentrificatio inversa

Aisha in Bed-Stuy nata est, vico historice nigro. Rap, historia, familiae, ecclesiae, et aestivae assationes in crepidinibus.

Deinde venerunt «artifices», collocatores pecuniae, novae tabernae cafaeariae, canes generosi loro ducti, et pretia sine ratione crescentia. Scaena solita.

Aisha in schola publica loci laborat. Discipuli eius ex familiis veniunt quae quotannis expulsionem e domo patiuntur. Multi condiscipuli eius pueritiae ibi iam non habitant, inceptis «renovationis» expulsi.

Docet, audit, contentiones moderatur, protegit. Interdiu magistra est, psychologa, soror maior, murus tutelae. Noctu pensa corrigit sedens ad mensam in culina conducta, anxia ne quando domum illam solvere iam non possit.

Urbs Brooklyn ut «elegantem» celebrat. Aisha tempus non habet ut «elegans» sit: superesse debet.

Eius absentia urbana et politica est: vicus de quo omnes speculantur, solus qui vere non auditur.

— Nando Queens

María Fernanda, 42 – Jackson Heights, tres mundi in uno

corpus

María Fernanda ex Aequatoria est. In Jackson Heights, Queens, habitat: locus ubi decem linguae diversae in una insula aedium loquuntur, nec ulla earum lingua potentiae est.

Noctu officia in Manhattan purgans laborat et interdiu infantes custodit, cum opus est. Somnus luxuria horaria est.

Duos liberos habet: unum in Quito natum, alterum in New York natum. Maior eam rogat cur numquam domi sit. Minor putat matrem suam semper festinare.

María pecuniam matri mittit, quae in Aequatoria remansit. Duas continentes sustinet. Uno corpore.

Vita eius perpetuus commeatus est: Queens → Manhattan → Queens. Tramina lenta, sarcinae graves, crura fessa.

Nemo eam vere videt. Parentibus puellae Americanae quam curat «Mary» est. Sociis munditiarum «domina quae numquam consistit» est.

Eius absentia linguistica et socialis est: New York quae operatur operari facit, sed ad nullam narrationem officialem pertinet.

Ego, Nando, eam quodam mane dominico in Roosevelt Avenue convenio, et unum tantum cogito: haec terra stat solum quia mulieres eius similes eam cadere non sinunt. — Nando

Bronx

Keisha, 29 – South Bronx, resistentia cotidiana

Keisha in South Bronx habitat. Aedificia tempestatibus attrita, sirenae frequentes, tabernae vilis pretii, pueri in crepidinibus fractis ludentes.

Duos liberos sola educat. Pater eorum ante annos inter promissa et excusationes evanuit.

In superforo laborat, vice vespertina: – arca celeris – emptores irritati – praefecti qui omne minutum inspiciunt – merces quae numquam sufficit.

Interdiu discurrit: – liberos ad scholam ducit – cum magistris loquitur – cum officio quod subsidia administrat disputat – obsonia emit, omne dollarium numerans.

Tempus non habet ut de se cogitet. Scit tantum se illos duos liberos in pedibus tenere debere.

Bronx adhuc ut quaestio depingitur. Keisha est solutio quam nemo agnoscit: mater quae vicum sustinet quo politici tantum ut scaenae fundo utuntur.

Eius absentia structuralis est: in medio omnium quae fiunt est, sed systemati non exsistit.

— Nando

Staten Island

Gina, 45 – commeans invisibilis inter duas urbes

Gina in Staten Island habitat. In officio assecurationum in Manhattan laborat. Cotidie eadem consuetudo est:

– laophorum – navis traiectoria – ferrivia subterranea – officium – et deinde omnia retro ad initium.

Incolis Manhattan Staten Island vix exsistit. Papilla mappae, fundus acervi. Ginae autem domus est. Sed etiam cavea est.

Opus mutare velit, sed omnis occasio seria procul est. Plus temporis liberis velit, sed id vecturae donat. Velit non omni vespere fessa esse, sed urbs eos qui in marginibus eius vivunt non benigne tractat.

Eius absentia simul temporalis et spatialis est: in loco vivit qui eam segregat, in loco laborat qui ea utitur.

Ego, Nando, eam fingo in nave traiectoria stantem, poculum cafaei in manu, oculos in prospectu urbis perditos. New York ante eam. Vita eius in medio est.

— Nando

Wall Street

Rachel, 37 – mulier quae frangi non potest.

Rachel in provincia nummaria laborat. Luxuriam mediocritatis non habet. Non in illo ambitu. Non ut mulier.

Didicit celerius loqui, numquam in sono errare, numquam haesitationem ostendere. Nemo tibi ruinam ignoscit, sed ruina mulieris in perpetuum notatur.

Dies machinae sunt: numeri, graphica, colloquia telephonica, conventus, epistulae electronicae catenatae, cenae negotiales, decisiones nimis festinanter captae cum consequentiis nimis magnis.

Cum domum redit, vacua est. Non tristis: vacua. Vires non habet ut quidquam extra opus aedificet. Necessitudines semicoctae, amicitiae fractae, familia remota.

New York successum mulierum in Wall Street plaudit in conventibus, in eventibus «potestatis conferendae», in disputationibus publicis. Deinde, simul ac microphonum exstinguitur, omnia ad solitum redeunt.

Eius absentia affectiva est: in omni conclavi adest ubi decisiones capiuntur, sed partem sui ipsius ibi sedens relinquere debuit.

Haec fabula nullam doctrinam moralem habet. Tantum partituram apertam habet.

— Nando

Nutrix Latina

Dolores, 54 – Upper East Side, liberos aliorum educat.

Dolores ex Mexico venit. Viginti annos in New York vivit. Viginti annos in domos migrat quae numquam eius erunt.

In Upper East Side laborat, inter diaetas ingentes, ianitores, ascensoria tacita, et culinas maiores quam tota eius diaeta unius cubiculi in Queens. Quattuor liberos educavit in familia quae eam «paene de familia» habet. «Paene.» Verbum quod omnia dicit.

Vidit eos primos gradus facere, clamores eorum audivit, lacrimas tersit, merendas paravit, eos ad scholam comitata est, postmeridiana eorum tempora imaginibus moventibus cepit, confessiones eorum audivit.

Cum illi liberi crescunt, abeunt. Dolores manet.

Illo vespere sero domum redit. Filius eius naturalis, iam adultus, adhuc quandam reverentiam erga eam servat, cum ira mixtam: parum eam puer vidit. Occupata erat aliis matrem agendo.

Eius absentia duplex est: mater praesens in vitis aliorum, mater absens a familia sua.

Et America totum una sententia complectitur: «Hoc est opus.»

— Nando

Mulier sine Tecto

Monique, 51 – Midtown, invisibilis inter milliones

Monique dormit ubicumque potest. Interdum in hospitio, interdum in frusto chartae crassae ante fenestram tabernae clausae, interdum in sella in aliqua statione ferriviae subterraneae.

Olim domum, socium, opus habebat. Deinde spira solita: morbus, debita, amissio operis, ruina mentis, nemo cui adhaereret. Nigra est, plus quinquaginta annos nata, et corpus habet quod omni hieme in viis acta portat.

Mane, dum urbs ad opus festinat, illa ibi est. Eadem via, idem angulus, idem obtutus cui nemo occurrere vult.

Eius absentia totalis est: systemati iam nihil est. Non operaria, non consumptrix, non «utilis». Ergo non exsistit.

Ego, Nando, quotiens mulierem in via in New York video, eandem quaestionem asperam mihi pono: quot gradus Civitas omittere debuit ut ea huc perveniret?

Responsum semper idem est: nimis multos. Nando

Magnum Valetudinarium

Sofia, annos 34 nata – nutrix inter duas vices et sine

respiratione

Sofia in valetudinarium intrat cum multi adhuc dormiunt. Vicis est ab hora 7 ad horam 19. Si omnia bene eunt. Nam in quibusdam sectionibus «si omnia bene eunt» non exsistit.

In magno valetudinario Manhattan laborat. Andrones infiniti, lumina neonia, signa periculi, monitoria, voces fractae, corpora machinis affixa, propinqui qui quaerunt, medici praetercurrentes.

Sofiae concidere non licet. Omnis actio consequentias habet. Omnis distractio graviter premit.

In fine vicis adhuc habet: – fabulas quae non finiuntur – vultus quos non obliviscitur – nuntios quos susurrare debuit – munera quae nemo ab ea auferre potest. Extra valetudinarium New York currit quasi nihil fieret. Intus illa partem urbis fragilissimam sustinet.

Eius absentia simul affectiva et institutionalis est: in corde systematis sanitatis est, sed vox eius non tantum valet quantum resistentia eius.

Ego, Nando, has mulieres vestitu publico ex vice confectas exeuntes spectans, rem unam simplicem intellego: si quando omnes simul consistere statuerent, urbs intra 48 horas collaberetur.

— Nando

Cauponae

Giulia, 27 – Lower East Side, patinae, mensae et compressa

dignitas

Giulia Italo-Americana est, sed ex illa New York quam veri Itali iam non noverunt. Non Little Italy chartae pictae, sed vices infinitae in caupona in Lower East Side.

Ministra mensae est, sed multo plura facit: – psychologa improvisa – fulminis conductrix emptoribus irritatis – pulvinus inter culinam et cenationem – praesentia pulchra ostentanda – corpus semper erectum, risus semper accensus

Stipes decernunt utrum hebdomas victus sit an requies. Stipendium fundamentale ridiculum est, ut semper in hoc genere negotii.

In fine vesperi quaestionem omnium stultissimam ei ponunt: «Et quid re vera ad victum facis?»

Quasi illud non esset «vere» opus. Eius absentia socialis est: omnes ea egent cum esuriunt, nemo eam respicit cum de iuribus agitur.

Ego, Nando, plus reverentiae habeo erga mulierem quae vicem octo horarum in cenatione regere potest quam erga aliquem ad mensam sedentem qui se pluris valere putat tantum quia solvit.

— Nando

Industria Creativa

Leah, 36 – Brooklyn, creatrix quae numquam exstinguere potest suum

cerebrum.

Leah ut scriptrix et productrix laborat apud societatem productionis in Brooklyn et Manhattan. Series, expeditiones, contenta. Semper aliquid inveniendum, semper aliquis persuadendus, semper terminus ridiculus.

In convivio novi incepti omnes de «visione», de «arte narrandi», de «novis narrationibus» loquuntur. Nemo de noctibus insomnibus loquitur, de recognitionibus infinitis, de ideis furto ablatis, de defatigatione specie «studii operis» velata.

Leah in diaeta communi in Bushwick habitat. Fortasse «cursum suum fecit», sed sumptus urbis omnem progressum exedit.

Eius absentia professionalis est: New York ingenium creativum ut libertatem vendit, sed ingenium eius rationibus sumptuum, colloquiis, petitionibus absurdis, perpetuae pressioni alligatum est.

Imaginationem producit. Alii eam in pecuniam vertunt.

— Nando

Opus Liberum Frustatim

Priya, 33 – tria opera, nulla securitas

Priya in Queens nata est parentibus Indis. Erudita est et caput ideis plenum habet, sed mercatus operis New York ei sarcinam claram tradidit: opus liberum in perpetuum.

Graphicen facit pro agentiis quae eam «collaboratricem externam» vocant, contenta scribit pro notis mercatoriis quae eam numquam nominant, et interdum breves cursus docet de pensione augenda.

Feriae nullae, commeatus valetudinis nullus, praemia nulla, nihil praestitum. Tantum munera habet.

Interdiu opera tradit. Noctu epistulas electronicas inspicit, sperans se non accepturam aliud «miraculo egemus ante crastinum».

Urbs dicere amat: «Hic, si ingenium habes, pervenire potes.» Sed veritas alia est: hic, si ingenium habes, te exprimunt donec nihil tui relinquatur.

Eius absentia contractualis est: partes communicationis, expeditionum, inceptorum administrat, sed in charta semper «extrinsecus mandata» est.

Ego, Nando, dolum clare video in vultu personae tui similis: opus plenum, vita vacua.

— Nando

Habitationes Publicae

Tanya, 44 – East Harlem, mater, curatrix, scopus

Tanya in complexu habitationum publicarum in East Harlem habitat. Aedificia vetera sunt, male curata, ascensoria saepe franguntur, scalae attritae sunt.

Mater trium liberorum est. Adiutrix in schola loci laborat. Pensionem humilem solvit, sed pretium verum aliud est: vivere in loco quem civitas iam suum non habet.

Omnis dies dividitur inter: – opus – conventus scholae – vicinos adiuvandos – res administrativas pro subsidiis – anxietatem pro liberis in ambitu implicato crescentibus – strepitus rixarum, vigilum, sirenarum.

Eius absentia politica est: vicus eius exsistit tantum cum imago photographica requiritur ad loquendum de «quaestionibus socialibus».

Interea quae eum vivum tenet ipsa est, et mulieres eius similes, quae ut murus contra omnia funguntur.

New York de progressu, de renovatione, de collocatione pecuniae loquitur. Sed cum scalas quorundam aedificiorum ascendis, intellegis multa per annos derelicta esse.

— Nando

Violentia Domestica

Rosa, 38, Queens, inter metum et documenta capta.

Rosa ex Re Publica Dominicana est. In diaeta communi habitat in tractu Queens qui numquam finitur.

Maritum habet qui per intervalla laborat et qui alternat: dies quibus veniam petit, dies quibus clamat, dies quibus impellit, dies quibus percutit. Rosa non abit tribus de causis: – timet – pecuniam non habet – timet ne licentiam in terra manendi amittat.

Noctu, cum ille dormit, simulat nihil fieri. Mane fuco livores tegit et ad opus it in lavatorio publico.

Systema ei dicit: «Voca, auxilium pete, exi.» Sed res sordidior est: hospitia plena, indices exspectantium, ministri sociales nimis onerati, parum verae tutelae.

Eius absentia legalis est: capta est in vacuo legum, documentorum, metus, et inopiae aliarum viarum.

Ego, Nando, extrinsecus specto et scio sententiam «si vult, abire potest» unam esse ex falsissimis et ignavissimis quas hic mundus umquam invenit.

— Nando

Vici Ultra-Orthodoxi

Chaya, 29 – Borough Park, vita ante ortum definita.

Chaya in Borough Park, Brooklyn, habitat. Vicus Iudaicus ultra-orthodoxus. Regulae severae, communitas clausa, partes assignatae.

Vita eius decreta est antequam ipsa sententiam habere posset: – matrimonium admodum iuvenile – multi liberi – nulla vera autonomia – studium religiosum in medio – mundus exterior ut minatio visus.

Dies eius plenus est: domus, liberi, obsonia, coquina, ritus, petitiones perpetuae. Numquam momentum veri silentii, numquam spatium sibi soli. Chaya cogitationes habet quas exprimere non potest. Quaestiones quas ponere non potest. Suspiciones eorum quae foris esse possint, sed nullam mappam ut illuc perveniat.

Eius absentia culturalis et spiritualis est: in omni gestu mundi sui adest, sed ut persona singularis a structura separata exsistere non potest.

New York diversitatem plaudit, sed libenter accipit quasdam mulieres in caveis culturalibus «invisibilibus» vivere, si alios non perturbant.

— Nando

Officina Unguium

Li Mei, 41 – Flushing, manus perfectae, vita consumpta

Li Mei in officina unguium in Flushing, Queens, laborat. Emptrix post emptricem, unguis post unguem, odore liquoris fucum unguium delentis, larva induta, dorso curvo.

Ex Sina plus decem annis ante advenit. Opus statim invenit: pecunia numerata, vices longae, paucae quaestiones.

Sex dies in hebdomade laborat, decem horas in die. Interdum plus.

Emptricibus ornamentum loci est: «domina quae ungues bene et silentio curat».

Nemo se rogat: – quantum pecuniae in sacculo ei relinquatur – quotiens res chemicas spiret – utrum assecurationem valetudinis habeat – utrum noctu sine dolore dormire possit. Eius absentia chemica et socialis est: lente sub luminibus neoniis consumitur, manus aliorum pulchras faciens, dum nemo animadvertit quales suae sint.

Ego, Nando, eam fingo vespere tabernam claudentem et pecuniam numerantem. Non lucrum: marginem. Discrimen inter supra aquam manere et paulo altius mergi.

— Nando

Mulier Noctis

Jasmine, 28 – Times Square, lumina clara, vita fragilis

Jasmine in tabernis nocturnis laborat quae post mediam noctem vivunt. Non saltat propter artem. Saltat ut supersit.

Vices longas laborat, inter andrones obscuros, praefectos qui nimis rident, emptores qui ministerium cum iure confundunt.

Decem regulas didicit quae nusquam scriptae sunt: – ride – noli fidere – noli sola manere – noli bibere quod tibi offerunt – noli metum ostendere – oculos apertos tene – noli amicitias facere – noli ullis promissis credere – noli consistere – noli sero sola domum redire.

Omnis nox ludus aequilibrii in filo invisibili est. Nemo eam protegit: non tabernae, non vigiles, non urbs.

Eius absentia moralis est: omnes sciunt eam exsistere, sed nemo eam ut operariam agnoscere vult.

Ego, Nando, cum puellas tabernas prima luce relinquentes video, scio fortitudinem non esse splendidam. Est superesse. — Nando Mulier Tabellaria Karla, 30 – Queens → Manhattan, pluvia, nix, aestus, semper in viis Karla cum birota sua laborat. Pera thermica in tergo, telephonum in manubrio, applicatio quae omnia decernit: – iter – merces – tempus – poena – mandatum proximum Ipsa est pars «callida» systematis. Pars quam nemo aspicere vult. Inter currus, taxiraedas, foveas et semaphora inexorabilia evolat. Pedes agit in pluvia, per nivem, vento faciem gelante. Omnia pro paucis dollariis guttatim traditis. Illo vespere domum confecta redit. Nulla tutela, nulla securitas, nulla assecuratio. Eius absentia digitalis est: exsistit tantum intra applicationes. Non extra. — Nando Mater Sola ex Imo Queens Erika, 33 – Far Rockaway, inter oceanum, distantiam et paupertatem Far Rockaway New York est, sed non necessario. Remota est, disiuncta, oblita. Regio qua urbs tantum ad statisticas utitur. Erika ibi cum duobus liberis vivit. In superforo laborat. Cotidie facit quod potest:

– liberos educat – eos vestit – ientaculum parat – eos ad scholam ducit – ad opus currit – emptores, pondera, arcas tractat – laophoris longissimis domum redit – coquit – purgat – omnia in ordinem redigit

Mater est quae tres vitas habet: suam, liberorum suorum, et vici.

Eius absentia geographica est: nimis procul vivit ut videatur.

Ego, Nando, mappas et distantias aspicio et rem unam scio: qui in Far Rockaway vivunt cotidie cum impedimento invisibili vivunt.

— Nando

Mulier ex Communitate Nigra Brooklyn

Latoya, 40 – Brownsville, consuetudo superstitis vitae

Brownsville unus ex vicis New York maxime laesis est. Paupertas antiqua, ministeria pauca, scholae neglectae.

Latoya duo opera habet: mane in schola, vespere in domo senum.

Dies eius numquam finitur. Horarium non habet. Margines non habet. Requiem non habet.

Omni mense decernere debes quid primum solvas: pensionemne? rationes? cibum? vecturam? medicamenta?

Eius absentia gentium est: in urbe quae se «progressivam» vocare amat, mulieres nigrae ex vicis pauperibus ultimae evanescunt et rursus conspicuae fiunt tantum cum tragoedia in interrete publicanda est. — Nando Mulier Technologiae Hannah, 29 – Manhattan, inceptum novum, anxietas, pressio, simulatio Hannah in incepto novo technologico laborat quod de «diversitate», de «inclusione», de «futuro», de «novo principatu» loquitur. Deinde, re ipsa: – viri in summo – viri qui decernunt – viri qui incepta ducunt – viri qui pecunias accipiunt. Hannah omne opus invisibile facit: ordinat, recognoscit, exhibet, cum emptoribus agit, necessitatibus occurrit. Bona est. Tam bona ut omnes ea abutantur. Per annum curationem psychologicam propter anxietatem et defatigationem subit. Eius absentia culturalis est: technologia se modernam esse dicit, sed intus vetus est. Ego, Nando, intellexi «novum mundum» non mutari donec ii qui eum regunt mutentur. — Nando Advena sine Documentis Yaritza, annos 26 nata – Bronx, ubique laborat, in occulto vivit. Yaritza civitati non exsistit. Ergo civitas ei non exsistit. In tribus locis insolitis laborat: – munditiae in aedificio habitationum – coquina in taberna cibaria – custodia infantium cum opus est.

Pecunia numerata solvitur. Nulla securitas. Nulla tutela. Nulla iura.

Timet vigiles, timet officium migrationis, timet dominos domorum, timet ne querela eam in perpetuum evanescere faciat.

Eius absentia legalis est: in hiatu inter duos mundos vivit. Necessaria est, sed non agnita.

— Nando

Mulier Advena in Fuga

Maha, 37, ex Astoria, matrimonium coactum fugit.

Maha ex Oriente Medio ante duos annos advenit. Post se reliquit maritum violentum, familiam quae libertatem eius nolebat, et culturam quae mulierem sua consilia capere non sinit.

In New York in cubiculo communi in Astoria habitat. In taberna cibaria laborat. Linguam Anglicam vesperi discit, imagines moventes in telephono spectans.

Metum antiquum in se portat: ne quis e familia eam inveniat. Ne omnia redeant. Ne libertas finiatur. Eius absentia affectiva est: ex dimidio exsistit, uno pede in vita nova, altero in fuga aeterna.

New York ei facultatem evanescendi dedit. Nunc exsistere discere debet.

— Nando

Mulier Milium Viarum, Ferriviae Subterraneae, Strepitus, Cursus

Elena, annos 50 nata – Manhattan, vita in urbe devorante acta.

Elena plus triginta annos in urbe vivit. Vidit vicos, aedificia, tabernas, vultus mutari. Vidit amicos abire, collegas opus amittere, familias dissolvi.

Ipsa mansit.

Ut praefecta in magno emporio laborat. Vices longae, munus grave, pressio perpetua. Turmas ducit, emptores tractat, et dies servat qui perdendi fuissent.

Elena est vera New York: ea quae in pelliculis non apparet. Ea quae systema currere facit. Ea quae non queritur sed omnem ictum sentit.

Eius absentia exsistentialis est: omnia urbi dedit, et urbs ei tantum resistentiam reddidit.

Ego, Nando, cum mulieres convenio quae hic viginti annos vixerunt, aliquid intellego quod nullus peregrinator umquam intelleget: in New York vivere bellum lentum est. Et qui manent cotidie vincunt sine triumpho.

— Nando

Epilogus

New York urbs est quae videri postulat, sed numquam vere aspicit. Locus est qui in te intrat sicut electio non petita: aut eam accipis, aut te opprimit.

In hoc chao perfecto mulieres sunt axis invisibilis qui omnia continet. In traminibus sunt, in culinis, in valetudinariis, in scholis, in turribus, in horreis, in vicis quo potentia numquam intrat. Ubique sunt, sed tantum considerantur cum opus est.

Urbs celerius currit quam vita ipsa, et in illo cursu eas consumit quae eam vere sustinent. New York omnia promittit: successum, occasionem, salutem. Deinde pretium postulat quod non dicit.

Veritas simplex est: urbs celeberrima mundi in tergis mulierum floret quae numquam in tegumentis ephemeridum apparent.

Hoc caput eas ad superficiem reducit. Singulas. Fabulam post fabulam. Sine filtro. Sine colore fabuloso. Tergo erecto, ut omnis vita meretur, neglecta dum pondus millionum aliorum portat.

Meditatio

Quaeque civitas in volumine genus aliquod absentiae ostendit. New York omnia continet. Hic absentia feminina totalis et multiplicata est: – absentia temporis– absentia tutelae– absentia spatii mentis– absentia agnitionis– absentia auditionis– absentia requiei– absentia identitatis propriae– absentia reditus pro eo quod datur.

Urbs quae ideam libertatis vendit eadem est quae milia mulierum cogit superesse intra systemata quae pro eis non sunt excogitata. Necessariae sunt, sed abici possunt. Praesentes sunt, sed invisibiles. Motor sunt, sed non narratio.

In New York quaeque mulier aliud proelium init, sed omnes idem solum communicant: urbem quae non consistit, ne ante certamen quidem earum.

Et ideo hae paginae necessariae sunt: New York non est tantum prospectus urbis, ars, cultura, successus. Est etiam absentia. Absentia feminina. Maxime vitata, maxime vera, maxime constans.

Nota personalis

New York domus mea est. Et propterea ipsum quod domus mea est, mendacia eius non ignosco.

Non me iuvat urbem describere quam peregrinatores, ephemerides, series televisificae aut somnia aliorum vident. Me iuvat urbs quae spirat, quae sanguinem fundit, quae frangitur et se cotidie reficit in umeris hominum verorum.

Satis vidi ut rem unam certo intellegam: mulieres hic duplum sustinent et dimidium accipiunt. Non quia infirmae sunt, sed quia urbs viribus earum assuevit. Et cum mundus viribus tuis assuescit, te protegere desinit. Ego, Nando, has fabulas scripsi quia accipere non possum haec omnia silentio praeteriri. Accipere non possum eas quae totam hanc machinam movent a narratione in marginem pelli. Accipere non possum strepitum urbis obruere strepitum vitarum quae eam supra aquam tenent.

New York pulchra est, sed innocens non est.

Hae paginae modus meus sunt id dicendi, nihil indulcando, ne unciam quidem veritatis auferendo, nullius veniam petendo.

— Nando