ห้องสมุดหลัง L’ORÉAL

จากประสบการณ์กับ L’Oréal ผมเข้าใจว่าผมใช้ชีวิตอยู่ในกรอบแบบ Gillette และมันไม่เหมือนกับตลาดจริง — และถ้าวันหนึ่งผมพบว่าตัวเองอยู่นอกบริบทขององค์กร ผมจะไม่มีความพร้อมเลยที่จะเผชิญโลก

พ่อของผมโทรมาชวนไปกินข้าวกลางวัน — ไม่ใช่ที่บ้าน เราจะไปเจอกันข้างนอก ราวกับเป็นแค่เรื่องงาน ทั้งที่จริง ๆ แล้วเรากำลังใช้เวลาที่ดีที่สุดด้วยกัน พ่อกับลูกได้พบกันอีกครั้ง ผมคิดถึงเขา

เขาอยากรู้ว่าผมรู้สึกอย่างไรหลังประสบการณ์ทางอาชีพครั้งนี้ — เขาไม่ต้องการรายละเอียดหรือเรื่องเฉพาะเจาะจง เขาเป็นคนเก็บตัวมาตลอด เขาไม่เคยถาม เขาแค่ฟังและยิ้ม

ผมบอกเขาว่าผมอยากเรียน — ไม่ใช่ผ่านโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัย แต่ด้วยการเข้าห้องสมุดและสำรวจสิ่งที่หนังสือมีจะบอกวันแล้ววันเล่า

เขาดีใจและพูดว่า: วัฒนธรรมไม่ได้มาจากประสบการณ์อย่างเดียว — จำไว้ว่าประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเสมอ วัฏจักรเดิมวนแล้ววนอีก แกแค่ต้องอ่านมันสักครั้งและเข้าใจว่ามันทำงานอย่างไร

คำพูดไม่กี่คำ ไม่มีละคร — นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของตัวผมในวันนี้ด้วย ความประชดประชันผมได้มาจากแม่ ซึ่งจริง ๆ แล้วเป็นลักษณะที่สืบทอดมาจากคุณตาของผม

แต่ผมจะต้องปรับภาษาให้เข้ากับคนที่ผมคุยด้วยเสมอ เพราะคำพูดที่ซับซ้อนมักไม่ได้แสดงถึงวัฒนธรรมเลย — มันแค่ทำให้คุณฟังดูเหมือนคนโง่ไร้การศึกษาที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองพูดบ้าอะไรอยู่

ผมคิดจะไป Milan และสมัครเรียนหลักสูตรการบริหารของ Kaiser แต่พวกเขาต้องการ 3,760,000 ลีรา และหลังจากอ่านหลักสูตรแล้ว ผมไม่มั่นใจว่ามันคุ้มค่ากับการลงทุน

ผมกำลังมองหาการทดสอบตัวเองกับความรู้ของคนอื่น และผมก็พบสิ่งที่จะทำ: หลักสูตร MERCHANDISER ที่ผมจะได้ขัดเกลาและพัฒนาสิ่งที่ผมทำอยู่แล้วในทางปฏิบัติ ด้วยการวางรากฐานไว้บนทฤษฎี

ผมจ่าย 650,000 ลีราสำหรับการเรียนยี่สิบชั่วโมงต่อสัปดาห์ — แต่ผมจะเล่าให้คุณฟังว่ามันเป็นอย่างไรในตอนต่อไป

ขอแค่ความคิดเดียว: ตอนนั้นผมรู้สึกอยู่แล้วว่ามีบางอย่างในตัวผมที่ไม่ทำงาน หรือบางทีอาจทำงานได้ดีเลย แต่ผมบอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร การเขียนในเวลาต่อมาต่างหากที่ทำให้ทุกอย่างชัดเจน

ผมเป็นคนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีอยู่ — แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็เป็นใครสักคน