ประตูที่เปิดอยู่

เป็นเวลาหลายปีที่ผมคิดว่าความแข็งแกร่งประกอบด้วยการควบคุม ทั้งคำพูด อารมณ์ ปฏิกิริยา ความเจ็บปวด ไม่มีใครสอนผมเรื่องนี้อย่างเปิดเผย แต่ข้อความนี้อยู่ทุกที่ ผมจึงเรียนรู้กฎง่าย ๆ ตั้งแต่เนิ่น ๆ ว่าให้อดทนไว้เสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น วันนี้ผมรู้แล้วว่ามันเป็นเพียงกลยุทธ์เท่านั้น เพราะทุกสิ่งที่ถูกกดเก็บไว้นานเกินไป ไม่ช้าก็เร็วจะหาทางออกมาให้ได้

มาถึงช่วงเวลาหนึ่งที่ร่างกายเริ่มบอกสิ่งที่เสียงปฏิเสธที่จะพูด วันหนึ่งน้ำหนักนั้นมากเกินไป และการป้องกันนั้นเล็กเกินไป เป็นครั้งแรกในรอบเวลานานที่ผมไม่ใช่มืออาชีพ ไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่นักเขียน ผมเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง และผมร้องไห้ ไม่ใช่การร้องไห้ที่ควบคุมได้ แต่เป็นการร้องไห้จริง ๆ ชนิดที่มาจากที่ไกล ๆ และพาเอาสิ่งที่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเก็บไว้ออกมาด้วย

ขณะที่มันกำลังเกิดขึ้น ผมมีความรู้สึกที่ไม่คาดคิด ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นการปลดปล่อย ราวกับห้องหนึ่งที่ปิดอยู่นานเกินไปในที่สุดเปิดหน้าต่างของมันออก อารมณ์ไม่ใช่ศัตรู มันคือผู้ส่งสาร เป็นเวลาหลายปีที่ผมเชื่อว่าความกล้าหาญประกอบด้วยการไม่ยอมแพ้ ในช่วงเวลานั้นผมเข้าใจว่าความกล้าหาญประกอบด้วยการปล่อยให้ตัวเองถูกข้ามผ่านด้วย ไม่ว่าจะโดยความเจ็บปวด โดยความกลัว โดยความจริง

จากวันนั้นผมไม่ได้กลายเป็นคนเก่งหรือแข็งแกร่งขึ้นในทันที ผมกลายเป็นคนที่จริงใจมากขึ้นต่างหาก ผมเริ่มมองผู้อื่นด้วยความเข้าใจที่มากขึ้น เพราะผู้ที่ข้ามผ่านความเจ็บปวดของตัวเองจะรู้จักความเจ็บปวดของผู้อื่นได้ง่ายขึ้น ผมเรียนรู้ว่าความเจ็บปวดที่แบ่งปันกันจะเบาลง ว่าความเปราะบางไม่ได้ทำลายศักดิ์ศรี มันทำให้สมบูรณ์ขึ้นต่างหาก ผมเรียนรู้ที่จะร้องไห้ และจากวันนั้นผมก็เริ่มเข้าใจตัวเองมากขึ้น