เปิดประตูด้วยตัวเอง

มีนิสัยแปลก ๆ อย่างหนึ่งที่ติดตัวคนจำนวนมากไปตลอดชีวิต นั่นคือการรอคอย รอจังหวะที่เหมาะสม รอการยอมรับ รอการอนุญาตที่มองไม่เห็นซึ่งแทบจะไม่เคยมาถึงเลย เมื่อมองย้อนกลับไป ไม่มีการตัดสินใจสำคัญใด ๆ ในชีวิตของผมเลยที่มาพร้อมกับความแน่นอน ผมมีเพียงความเชื่อมั่นเดียวเท่านั้น นั่นคือการนิ่งเฉยอยู่กับที่จะแย่กว่า

เมื่อเวลาผ่านไปเราค้นพบว่าคนที่เราคิดว่ามีหน้าที่ตัดสินใจแทนเรานั้นก็กำลังเผชิญปริศนาเดียวกันกับที่เราเผชิญ ไม่มีใครมีแผนที่ที่สมบูรณ์ การค้นพบนี้อาจทำให้หวาดกลัว หรืออาจปลดปล่อยเราก็ได้ สำหรับผมมันคือการปลดปล่อย เพราะมันบังคับให้ผมต้องรับผิดชอบ ตราบใดที่คนอื่นตัดสินใจแทนคุณ คุณก็สามารถโยนความผิดให้เขาได้เสมอ แต่เมื่อคุณตัดสินใจเอง มีเพียงคุณเท่านั้นที่มีอยู่ และทิศทางที่คุณเลือก

ผมเรียนรู้ว่าความกลัวเป็นที่ปรึกษาที่แย่ แต่เป็นตัวชี้วัดที่ยอดเยี่ยม ความกล้าหาญไม่ใช่การไม่มีความกลัว แต่คือการก้าวต่อไปในขณะที่ความกลัวยังคงเดินเคียงข้างคุณอยู่ รู้ว่ามันจะไม่หายไป แล้วก็เดินหน้าต่อไปอยู่ดี

จะมีคนพร้อมที่จะอธิบายเสมอว่าทำไมบางสิ่งจึงเป็นไปไม่ได้ ทำไมคุณจึงยังไม่พร้อม จงฟังพวกเขา แล้วจึงตัดสินใจด้วยตัวเอง เพราะไม่มีใครในพวกเขาที่จะใช้ชีวิตแทนคุณได้ ทุกโอกาสที่เปลี่ยนแปลงการมีอยู่ของผมไม่มีตราประทับ ไม่มีการรับประกันใด ๆ มีเพียงคำถามเดียว คุณต้องการเข้าไปหรือต้องการอยู่ข้างนอก ดังนั้นผมจึงเปิดประตูด้วยตัวเอง