HISA ZA BIC

Nilikuwa nimelipa bili ya chakula cha mchana. Euro thelathini na tano. Bila kusita.

Na tokeo moja la papo hapo: hakuna hata mmoja wa wanawake waliokuwepo aliyelitarajia, lakini huo ulikuwa tu mwanzo wa mwisho wa mkutano.

Tulipokuwa tukitembea kandokando ya Seine, waliendelea kuuliza maswali ya kupeleleza hapa na pale. Nilijua hasa walikotaka kufika. Nami nikawapeleka huko mmoja mmoja, nikiwashika mkono, bila yeyote kati yao kutambua.

Nikawauliza kama waliijua hadithi ya Napoleon Bonaparte akiwa amesimama na farasi wake juu ya kilima kirefu kuliko vyote, akitazama jinsi atakavyoshinda na kuwaangalia wapinzani wake wakizidiwa nguvu. Hakuna hata mmoja aliyeweza kujibu. Ilhali mimi nilikuwa tu yule Mwitalia mdukizi anayezungumzia historia ya Ufaransa. Hahahaha.

Kisha wakati ukawadia. Tulikuwa tumeketi mbele ya mkahawa, sote tukila aiskrimu, pale mwanamke mwenye uzoefu zaidi alipochukua hatimaye nafasi ya kuzungumza na kuuliza swali la kwanza la kweli.

Mchezo wa pia ulikuwa umekwisha. Sasa kila mtu alikuwa amerudi ardhini. Wakati ulikuwa umefika wa kusikiliza bila vinyago na kuelewa mchezo huu ungeishaje.

Kwa niaba yao wote, alirudia shukrani zake kwa kukubali kwangu mwaliko, lakini akaeleza kwamba mwishowe wangelazimika kuwaeleza waume zao matokeo ya mkutano wetu. Maana nilikuwa nimeazima moyo unaodunda wa BIC COMPANY WORLDWIDE, tena kwa euro thelathini na tano tu.

Chanel alikuwa amesimama kando, akinitazama. Alionekana kushangaa kwelikweli, na ni kama alikuwa akijiuliza mimi ni nani hasa. Baadaye angekiri kwamba hakuwahi kukutana na mtu kama mimi.

“Ninaamini,” akasema yule bibi, “kwamba, kwa kuzingatia vipaji vyako, wanaume wetu wote wakiwekwa pamoja hawana hata robo ya uwezo wako. Na ninaamini kwa dhati kwamba una uwezo wa kufanya kile hasa ulichoandika—kuzindua OPA dhidi ya BIC. Lakini swali langu ni hili: Unataka kuiuza GILLETTENARRATIVE.COM kwa kiasi gani? Nami nakuahidi kwamba ndani ya saa ishirini na nne tutatia saini mkataba na nitahakikisha pesa—au hisa—zinawekwa popote utakapo.”

Nikamtazama, nikajibu: “Kwa nini mnaitaka tovuti yangu?”

Jibu lake likaja papo hapo. “Tunataka kuweka mabango ya NOKIA ndani ya tovuti ya APPLE. Je, hilo liko wazi vya kutosha? Bwana Frega, hujui tuko tayari kwenda umbali gani ili kuipata tovuti yako. Kwetu sisi, imekuwa jambo la msingi. Ni ya lazima ikiwa tunataka kuendelea kuishi bila kupoteza chochote. Ni kweli kwamba tunaingiza mapato ya dola bilioni tatu kwa mwaka, lakini faida yetu ya uendeshaji daima imekuwa ya tarakimu mbili. Hatubebi gharama za usambazaji wa chapa za kampuni zinazolazimika kusafirisha kiasi kikubwa mno cha bidhaa duniani kote. Mwenendo wetu wa hasara na faida uko katika eneo la tarakimu tatu.”

Kisha akanyamaza, akasema: “Bila kupoteza muda katika mazungumzo yasiyo na mwisho, niruhusu nikupe ofa.”

Naye akaitoa. Alitoa ofa ya aina ambayo hakuna mtu mwenye mantiki au akili timamu angeikataa kamwe.

Lakini jibu langu lilikuwa hili. “Mnaweza kusoma vitabu vyangu bure bila kulipa hata dola moja. Lakini hamwezi kuichukua miaka hamsini na minane ya heshima ya familia ndani ya GILLETTE kwa ajili ya pesa tu. Kila mnachokiona. Kila nilichokijenga. Kila kitu. Kina thamani ya dola moja tu ya Marekani. Na dola hiyo nitampa mama yangu peke yake, kama inavyostahili. Mwana hamkani mama yake kamwe. Hubaki mwanawe milele. Wala hangemruhusu mtu yeyote kumtendea matendo ya hovyo au ya aibu. Yeye ni mwanawe tu.”

Wakauliza kama wangeweza kunisindikiza kurudi hotelini. Nikawashukuru, nikasema hapana. Nikaaga, nikaondoka.

Lakini siku ilikuwa haijaisha. Bado ilinibidi niwapotee walinzi wao. Hawakuweza tena kuelewa nilikokuwa nikienda. Baada ya saa tatu ndani ya mfumo wa metro ya Paris, wakanipoteza. Wakachoka. Wakakata tamaa.

Nami nikarudi kwenye chumba cha pamoja miongoni mwa Wahindi na Wabrazili, mwana wa Mungu mkuu zaidi ambaye siku moja ningelazimika kumpa nafasi ya kuonana nami, kama vile baba hatimaye humpa nafasi ya kuonana naye mwana wake aliye mbaya kuliko wote.