ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΗΣ P&G ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ ΠΟΤΕ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟ ΑΛΛΟ

Μετά από εκείνη τη δοκιμασία στην Κατάνια, γίναμε καλοί φίλοι. Του έδωσα μάλιστα να βαφτίσει έναν από τους γιους μου — τον Vincenzo, που πήρε το όνομα του πατέρα μου — και η σχέση μας έμεινε καλή, υγιής, αληθινή.

Έμεινε όμως άνθρωπος της P&G ως το κόκαλο, και κάθε φορά που επισκεπτόταν έναν πελάτη έκανε τον σπουδαίο σαν να διοικούσε ακόμη την πρώτη γραμμή. Μια φορά παραλίγο να τον πετάξουν έξω από τα γραφεία ενός κέντρου διανομής, γιατί είχε υψώσει τη φωνή του μέχρι τις φωνές, και μόνο η δική μου παρέμβαση έφερε τα πράγματα ξανά υπό έλεγχο.

Δεν έχανε ευκαιρία να με επικρίνει, αλλά κατάλαβα αμέσως γιατί: τραβούσε τον συναισθηματικό μοχλό — το σωστό είδος δημιουργικής πρόκλησης — για να δει πώς θα αντιδράσω. Εγώ όμως ήμουν γιος του πατέρα μου, και η παρουσία του έμενε πάντα μαζί μου, να με κοιτάζει.

Δεν υπήρξε ποτέ πραγματική αντιπαλότητα ανάμεσά μας — ποιος ήταν καλύτερος, ποιος πιο ικανός — αν μη τι άλλο επειδή δουλεύαμε και οι δύο για τον ίδιο τελικό στόχο, όχι για δύο διαφορετικές εταιρείες.

Μια μέρα είχε μια λαμπρή ιδέα: να πάει στο μοναστήρι των Καρθουσιανών στη Σέρα Σαν Μπρούνο, στην επαρχία της Βίμπο Βαλέντια, και να πουλήσει ξυριστικές μηχανές στους μακρυγένηδες μοναχούς. Ήταν ο τρόπος του να δείξει ποιος ήταν.

Τον πήγα με το αυτοκίνητο αλλά έμεινα έξω από τις πύλες του μοναστηριού. Βγήκε δύο ώρες αργότερα με μια παραγγελία για λεπίδες και ξυριστικές μηχανές αξίας 300 ευρώ. Επωνυμία: Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ξένη χώρα: Πόλη του Βατικανού. Διαφορετική διεύθυνση αποστολής: Μονή Καπουτσίνων Μοναχών.

Ήταν ενθουσιασμένος, βαθιά ικανοποιημένος, και χρειάστηκε να τηλεφωνήσει στο Μιλάνο για να περάσει την παραγγελία με το χέρι, γιατί το σύστημά μας δεν μπορούσε να επεξεργαστεί παραγγελία πώλησης σε ξένο κράτος. Επιπλέον, είχε αφήσει άφωνη όλη την εταιρεία.

Δεν καυχήθηκε όμως ποτέ — δεν ήταν στον επαγγελματικό του χαρακτήρα. Είχε καταφέρει το αδύνατο, και έκανε θόρυβο: τα κεντρικά στο Μιλάνο το ανακοίνωσαν σε όλο το ιταλικό δίκτυο πωλήσεων. Εγώ δεν είπα τίποτα. Σημείωσα το γεγονός και έμεινα σιωπηλός.

Οκτώ μέρες αργότερα, η εφοδιαστική εξέδωσε ειδοποίηση επιστροφής εμπορεύματος: η μονή είχε απορρίψει την παραγγελία, κι εκείνος ήταν έξαλλος.

Όταν ξαναπήγε να μάθει γιατί, του είπαν ότι ο γραμματέας είχε υπάρξει, στα νιάτα του, πωλητής μιας ιταλικής εταιρείας — πάντα πεπεισμένος για το «αγοράζεις με 100 και πουλάς με 300». Του είπε ότι είχε βάλει περιθώριο 3%, και αυτό τους τα είπε όλα: δεν ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για τη δουλειά. Ζήτησαν συγγνώμη.

Κανείς δεν ξαναμίλησε γι’ αυτό, κανένα επίσημο σχόλιο. Αυτό που έμεινε στους διαδρόμους των γραφείων ήταν μία φράση: το αστείο με το περιθώριο του 3%.