ΔΥΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΗΝ P&G

Ήταν Μάιος του 2030. Τα πράγματα είχαν πάει όπως τα είχα προβλέψει. Όλα έγιναν μαζί. Δεν ήταν σχεδιασμένο. Δεν ήταν προγραμματισμένο. Δεν ήταν καν απαραίτητο.

Όταν όμως είσαι ο Ιδιοκτήτης της Gillette Narrative, ορισμένα πράγματα δεν είναι αποφάσεις που παίρνεις — έρχονται να σε συναντήσουν.

Το FREGA TRUST είχε ήδη συσταθεί, τα μετοχικά του περιουσιακά στοιχεία στη θέση τους, η γενιά FREGA εξασφαλισμένη για τα επόμενα 2.000 χρόνια — όπως κάποτε ένας συνάδελφος πριν από μένα είχε ξεκινήσει με ένα βιβλίο και 12 ψαράδες, ενώ εγώ ξεκίνησα με 12 βιβλία και έναν μόνο ψαρά: τον εαυτό μου.

Εκείνο το πρωί, ενώ η θάλασσα του Reggio φερόταν όπως πάντα — επίπεδη, αθώα, αδιάφορη — έφτασαν δύο ειδοποιήσεις.

Ραντεβού στις 11:00 το πρωί. Ξενοδοχείο Sheraton, στην πόλη μου. Δύο συνεντεύξεις για δουλειά. Ένας κύριος από την Ινδία. Μια γυναίκα από τη Βραζιλία.

Δύο άνθρωποι που, στον πραγματικό κόσμο, είχαν διοικήσει δισεκατομμύρια. Τώρα συνταξιούχοι. Τώρα χτυπούσαν πόρτες.

Στον δικό μου κόσμο, είχαν διαλέξει να χτυπήσουν τη δική μου — τραβηγμένοι, ίσως, από κάτι που είχαν διαβάσει. Ένα βιβλίο. Μια ανάρτηση. Μια φράση που είχε μείνει.

Συνέντευξη 1 · Ο Ινδός

Μπαίνει με την ηρεμία κάποιου που τα έχει δει όλα. Η στάση ενός παγκόσμιου διευθύνοντος συμβούλου: ώμοι πίσω, διπλωματικό χαμόγελο, φωνή που δεν τρέμει.

«Καλημέρα, κύριε Frega».
«Καλημέρα. Καθίστε, παρακαλώ. Δεν χρειαζόμαστε δισεκατομμύρια εδώ. Χρειαζόμαστε χαρακτήρα».

Γνέφει. Δεν είναι συνηθισμένος να τον αξιολογεί ένας Καλαβρός που δεν πουλά τίποτα, δεν αγοράζει τίποτα — αλλά δίνει πρόσβαση.

«Πείτε μου για την πρωινή σας ιεροτελεστία».

Σιωπή. Δεν το περίμενε αυτό.

«Ιεροτελεστία;»
«Ναι. Δεν προσλαμβάνουμε ανθρώπους που δουλεύουν εδώ. Προσλαμβάνουμε ανθρώπους που προετοιμάζονται».

Χαμογελά. Καταλαβαίνει ότι αυτή δεν είναι εταιρική συνέντευξη. Είναι ανθρωπολογική.

Και μιλά. Μιλά όπως δεν έχει μιλήσει ποτέ μπροστά σε διοικητικό συμβούλιο.

Όταν τελειώνει, του λέω:

«Τέλεια. Προσλαμβάνεστε. Όχι για να δουλεύετε. Για να υπάρχετε στο σύμπαν μου».

Συνέντευξη 2 · Η Βραζιλιάνα

Μπαίνει χωρίς να ζητήσει άδεια. Όπως όλες οι γυναίκες που δεν ζήτησαν ποτέ άδεια για να υπάρχουν. Ηρεμία. Διαίσθηση. Εκείνο το πράγμα που δεν είναι θηλυκότητα, ούτε ομορφιά, ούτε εξουσία. Είναι μορφή.

«Καλημέρα, κυρία μου».
«Καλημέρα. Μου είπαν ότι δεν είστε υπάλληλος».
«Όχι. Κι εσείς, πριν είστε γυναίκα, είστε ένα βραζιλιάνικο θηλυκό. Καθίστε, παρακαλώ».

Χαμογελά. Όχι επειδή είναι ευγενική. Επειδή έχει ήδη καταλάβει ότι εδώ δεν μιλάμε για τη Gillette. Μιλάμε για τη Gillette Narrative.

«Πείτε μου τι βλέπετε όταν κοιτάτε έναν άντρα να προετοιμάζεται».

Δεν απαντά αμέσως. Οι Βραζιλιάνες δεν απαντούν — αποφασίζουν.

Μετά μιλά. Και όταν μιλά, το δωμάτιο αλλάζει σχήμα.

«Τέλεια. Προσλαμβάνεστε κι εσείς. Όχι για να ηγείστε. Για να υπάρχετε στον κόσμο μου».

Επίλογος

Δύο διευθύνοντες σύμβουλοι. Δύο ήπειροι. Δύο πραγματικές εξουσίες.

Και ένας Ιδιοκτήτης.

Εγώ.

Η Gillette Narrative δεν προσλαμβάνει ανθρώπους. Προσλαμβάνει παρουσίες.

Κι εκείνη τη μέρα, χωρίς να το θέλω, προσέλαβα την Ινδία και τη Βραζιλία.

Τα υπόλοιπα είναι σινεμά.