ΤΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ P&G

Δεν είμαι άγιος. Γι’ αυτό θα ξεκινήσω από το κεντρικό σημείο αυτής της ιστορίας.

Θα ήθελα μια διαφορετική γυναίκα κάθε μέρα. Όχι για σεξ — οι γυναίκες, το επιβεβαίωσε η επιστήμη, δεν το χρειάζονται. Αυτό που θα ήθελα είναι πρόσβαση στην άπειρη γνώση της. Στο άγνωστο κομμάτι του γυναικείου κόσμου. Σε εκείνο που είναι φτιαγμένο από διαίσθηση και ένστικτο.

Τα συνηθισμένα τρία λεπτά που ανήκουν στους άντρες μένουν η στιγμή του αδειάσματος. Και στην πράξη, σπάνια ξέρεις το πραγματικό κόστος. Ικανοποιούν μια στιγμή και καταστρέφουν μια ζωή. Δεν χτίζουν τίποτα.

Μόνο εκείνη όμως — μόνο μια γυναίκα — μπορεί να μας κάνει καλύτερους.

Να αγαπάς έναν άνθρωπο τη φορά, έντονα, μοναδικά, σαν να ήταν η τελευταία φορά — αυτό είναι σαν να κερδίζεις το λαχείο και να πιστεύεις, για μια στιγμή, ότι επιτέλους κατάλαβες τι σημαίνει να είσαι πλούσιος. Μετά όλα διαλύονται.

Η αγάπη έχει αυτό το αποτέλεσμα. Δεν είναι ποτέ αιώνια. Εξελίσσεται. Δεν δυναμώνει — βελτιώνεται, μετακινείται, αλλάζει την απόδοσή της σαν μετοχή μέσα σε κάθε τρίμηνο. Σαν την εταιρεία όπου η μητέρα μου έμεινε περιορισμένη μια ολόκληρη ζωή: την P&G.

Αυτός ο συγγραφέας δεν ζητά τίποτα, παρά μόνο να αναγνωριστεί για αυτό που κάνει — όχι για αυτό που είναι. Το καλύτερο κομμάτι που ξοδεύει ο καθένας μας σε αυτόν τον κόσμο. Γιατί η ζωή απαιτεί πάντα ισολογισμό. Και δεν έχουν όλοι λογιστή.