Η ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ P&G

Η συνηθισμένη ιστορία. Άντρες. Απροετοίμαστοι. Ανοργάνωτοι. Πεπεισμένοι ότι το «έρχεται μια γυναίκα» σημαίνει ακριβώς αυτό — και τίποτε άλλο.

Το τηλεγράφημα ήταν σαφές: μια γυναίκα. Όχι άγγελος. Όχι η Juliana. Όχι η Gillette.

Είχαν ετοιμάσει τα πάντα. Φαγητό. Ποτά. Ακόμη και τον Φιλιππινέζο μάγειρα. Κανείς όμως δεν είχε ετοιμάσει τον εαυτό του. Κανείς δεν είχε σκεφτεί το μόνο πράγμα που μετράει όταν μπαίνει μια γυναίκα: να είσαι άξιος του δωματίου.

Μπαίνει. Ήρεμο χαμόγελο. Σταθερό βήμα.

«Γεια σε όλους. Είμαι η Juliana. Πορτογαλίδα. Από την 1η Ιουλίου μετακομίζω εδώ. Ήθελα να γνωρίσω τους συναδέλφους μου πριν ξεκινήσω — και να καταλάβω τι με περιμένει».

Σιωπή. Οι άντρες την κοιτάζουν όπως κοιτάζεις μια ηλιακή έκλειψη — ξέροντας ότι δεν πρέπει, ανίκανοι να σταματήσουν.

«Συγγνώμη — από ποιο τμήμα είστε;»

«Συντονίζουμε τα διαφημιστικά πρακτορεία. Πληρώνουμε τα σλόγκαν. Φέρνουμε τις ιδέες».

«Από ποιες εταιρείες;»

Σιωπή. Κανείς δεν απαντά.
Ο πιο θορυβώδης του δωματίου — πάντα ο πιο θορυβώδης — σκύβει μπροστά.

«Κι εσείς; Σε ποιο τμήμα σας τοποθέτησαν;»

Χαμογελά.

«Το δικό μου είναι στην κορυφή. Ακριβώς δίπλα στον Παππού Camp. Κοντά στον κύριο J.»

«Είστε στο… πνευματικό τμήμα της εταιρείας;»

«Κατά κάποιον τρόπο. Αλλά δεν είμαι καλόγρια. Κηρύττω όπως εκείνες — μόνο που το κάνω σε δισεκατομμύρια».

Οι άντρες ανταλλάσσουν μια ματιά. Κάποιος ψιθυρίζει:

«Ποια διάολο είστε;»

Πλησιάζει τη φωτιά. Την κοιτάζει όπως κοιτάζεις κάτι αληθινό. Μετά γυρίζει.

«Είμαι η νέα διευθύνουσα σύμβουλος της Gillette. Μετά από 130 χρόνια. Και αύριο το πρωί θα σας ζητήσω να έρθετε στο γραφείο φρεσκοξυρισμένοι, αν δεν σας πειράζει. Η εικόνα είναι μέρος της δουλειάς. Και σήμερα… η Gillette είναι γυναίκα».