ÇÎROKA ASAYÎ YA P&G

Heman çîroka asayî. Mêr. Neamade. Bêrêkûpêk. Bawer in ku «jinek tê» tam tê wê wateyê — û ne zêdetir.

Telgraf zelal bû: jinek. Ne milyaketek. Ne Juliana. Ne Gillette.

Wan her tişt amade kiribû. Xwarin. Vexwarin. Heta aşpêjê filîpînî jî. Lê kesî xwe amade nekiribû. Kesî li ser tişta yekane ya ku girîng e dema jinek dikeve hundir nefikirîbû: layiqî odeyê bûn.

Ew tê hundir. Bişirîneke aram. Gaveke sabit.

«Silav li hemûyan. Ez Juliana me. Portugalî. Ji 1ê Tîrmehê ve, ez têm vir. Min xwest berî destpêkê hevkarên xwe nas bikim — û fêm bikim ka çi li pêşiya min e.»

Bêdengî. Mêr li wê dinêrin wek ku meriv li girtina rojê dinêre — dizanin ku nabe, lê nikarin rawestin.

«Bibore — hûn ji kîjan beşê ne?»

«Em ajansên reklamê koordîne dikin. Em pereyê slogan didin. Em ramanan tînin.»

«Ji kîjan şirketan?»

Bêdengî. Kes bersiv nade.
Yê herî bi deng di odeyê de — her tim yê herî bi deng — ber bi pêş ve xwe dide.

«Û hûn? Hûn li kîjan beşê hatin bicihkirin?»

Ew dibişire.

«Ya min li jor e. Rast li tenişta kalikê Camp. Nêzîkî Birêz J.»

«Hûn di… beşa giyanî ya şirketê de ne?»

«Bi awayekî. Lê ez ne rahîbe me. Ez wek wan waaz didim — tenê ez bi mîlyaran dikim.»

Mêr li hev dinêrin. Yek bi pistepist dibêje:

«Lanet, hûn kî ne?»

Ew nêzîkî agir dibe. Li wê dinêre wek ku meriv li tiştekî rastîn dinêre. Paşê vedigere.

«Ez rêvebera giştî ya nû ya Gillette me. Piştî 130 salan. Û sibê sibehê ez ê ji we bixwazim ku hûn bi rûyekî tiraşkirî werin ofîsê, heke ji we re ne zehmet be. Wêne beşek ji karsaziyê ye. Û îro… Gillette jin e.»