RÊVEBERÊN P&G TU CARÎ HEV NAXIN BIN PIRSÊ

Piştî wê ceribandinê li Cataniayê, em bûn hevalên baş. Min heta yek ji kurên xwe jî da ku ew wî imad bike — Vincenzo, yê ku navê bavê min hilgirt — û têkiliya me baş, saxlem û rastîn ma.

Lê ew ji serî heta binî mirovekî P&G ma, û her car ku diçû serdana xerîdarekî, wisa giraniya xwe nîşan dida wek ku hê jî xeta pêşiyê birêve dibir. Carekê hema ew ji ofîsên navendeke belavkirinê avêtin derve, ji ber ku wî dengê xwe heta qîrînê bilind kiribû, û tenê destwerdana min tişt dîsa xistin bin kontrolê.

Wî tu firsend ji dest nedida ku min rexne bike, lê min yekser fêm kir çima: wî lebta hestyarî dikişand — cureyê rast ê provokasyona afirîner — da ku bibîne ez ê çawa bertek nîşan bidim. Lê ez kurê bavê xwe bûm, û hebûna wî her tim bi min re dima, temaşe dikir.

Di navbera me de tu carî hevrikiyeke rastîn tunebû — kî baştir e, kî jêhatîtir e — heke tiştek hebe, ji ber ku em herdu ber bi heman armanca dawîn ve dixebitîn, ne ji bo du şirketên cuda.

Rojekê ramaneke biriqandî hat serê wî: biçe dêra Kartûsiyan li Serra San Bruno, li parêzgeha Vibo Valentia, û gûzanan bifiroşe keşîşên rihdirêj. Ev awayê wî bû ku nîşan bide ew kî ye.

Min ew bir wir lê ez li derveyî deriyên dêrê mam. Ew du saet şûnde bi sîparîşeke tîx û gûzanan bi qasî 300 euro derket. Navê şirketê: Dêra Katolîk a Romayê. Welatê biyanî: Bajarê Vatîkanê. Navnîşana şandinê ya cuda: Dêra Keşîşên Kapûçîn.

Ew kêfxweş bû, ji dil razî bû, û neçar ma ku telefonî Mîlanoyê bike da ku sîparîşê bi destan têxe, ji ber ku pergala me tu rê tunebû ku sîparîşeke firotanê ya dewleteke biyanî pêk bîne. Ji ser her tiştî re, wî hemû şirket şaş kiribû.

Lê wî tu carî pesnê xwe neda — ev ne di avahiya wî ya pîşeyî de bû. Wî tişta ne mumkin pêk anîbû, û deng veda: navenda li Mîlanoyê ev ji hemû hêza firotanê ya îtalî re ragihand. Min tiştek negot. Min rastî nivîsand û bêdeng mam.

Heşt roj şûnde, lojîstîkê agahdariyeke vegerandina malan derxist: dêrê sîparîş red kiribû, û ew har bûbû.

Dema ku ew vegeriya da ku sedemê fêr bibe, jê re gotin ku sekreter carekê, di ciwaniya xwe de, firoşkarê şirketeke îtalî bûye — her tim bawer dikir ku «bi 100î bikire û bi 300î bifiroşe.» Wî got ku wî 3% zêde kiriye, û ev ji wan re her tişt got: ew ne mirovê rast ê vî karî bû. Wan lêborîn xwest.

Kesî careke din behsa wê nekir, tu şîroveyeke fermî tunebû. Tiştê ku di korîdorên ofîsê de ma yek hevok bû: henekê li ser marjîna 3%.