P&G โทรหาจิตแพทย์ของผม

โทรศัพท์บ้านดังไม่หยุดและไม่มีใครรับ ผมอยู่บ้านคนเดียว กำลังอาบน้ำ

มันอยู่ในโควตาประจำสัปดาห์ของผม — การอาบน้ำฝักบัวครั้งเดียวที่ภรรยายอมให้ เธอบอกว่าการล้างมากเกินไปจะทำลายผิวของผู้ชาย ผมต้องสะอาดแค่พอดีเท่านั้น

แต่ความจริงคือเธออยากประหยัดค่าแก๊ส

และเธอยังคิดด้วยว่าถ้าผมไม่อาบน้ำ ผมจะไม่ไปหาผู้หญิงคนอื่น น่าเสียดายที่เธอไม่รู้ว่าฝักบัวในบ้านคนอื่นนั้นฟรี และไม่คิดเงินด้วย

อ๊ะฮ่าฮ่าาาฮ่า

ผมไปถึงโทรศัพท์ แต่เขาวางสายไปแล้ว

สักพักมันก็ดังขึ้นอีก คราวนี้ผมรับ และเป็นหมอของผม — จิตแพทย์ของผม ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยที่ผมไม่ได้พบมากว่าห้าปี — ขอนัดพบผม

ผมให้เขาเลือกวันและเวลา ฝั่งผมว่างได้ทันที ผมตอบตกลง บ่ายวันนั้นเวลา 17.30 น. ที่คลินิกของเขา

ผมไปถึงก่อนเวลายี่สิบนาที เป็นกฎเก่าที่รับมาจากพ่อ และผู้จัดการในดินแดนอาทิตย์อุทัยก็นำมาใช้เช่นกัน

การไปถึงนัดก่อนเวลาหมายความว่าคุณได้เผื่อเรื่องที่ไม่คาดฝันไว้แล้ว และนั่นทำให้คุณน่าเชื่อถือและมั่นใจในตัวเอง

ผมเห็นเขาเดินออกมาจากห้อง ห้องรอเต็มไปด้วยคนที่เขาต้องตรวจ แต่ละคนมีนัด และพกเงิน 150 ยูโรไว้ในกระเป๋า เพียงเพื่อจะได้ฟังว่าเขาจะพูดบ้าอะไร

เขาเดินมาหาผมและทักทาย “เพื่อนร่วมวิชาชีพที่รัก สวัสดีตอนบ่าย ยินดีต้อนรับ ผมรอคุณอยู่” แล้วหันไปหาเลขาฯ ของเขา “Carmen เลื่อนคนไข้ทุกคนออกไปอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง ผมกำลังประชุมกับเพื่อนร่วมวิชาชีพ”

Minchia เพื่อนร่วมวิชาชีพ ผมเนี่ยนะ ได้ 4 วิชาภาษาอิตาลีตอนเรียน และได้ประกาศนียบัตรเพราะผลงานด้านกีฬา แล้วคนยังคิดว่าผมเป็นหมอ เขากำลังทำบ้าอะไรอยู่ — เสียสติไปแล้วหรือไง?

เราเข้าไปในห้องทำงานของเขา และเขาให้ผมนั่งที่มุมรับแขกเล็ก ๆ เก้าอี้นวมสองตัววางเคียงกัน นั่นเป็นครั้งแรกสำหรับผม ผมเคยพบเขาในฐานะคนไข้มาตลอด ต้องมีเรื่องใหญ่อะไรสักอย่างเกิดขึ้นแน่ แต่ผมเดาไม่ออกว่าเรื่องอะไร

“Ferdinando ที่รัก ให้ผมพูดก่อน นานเท่าที่ผมต้องการ แล้วผมจะให้เวลาคุณห้านาที” อ๊ะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

“ผมรู้จักคุณมาตั้งแต่ปี 2009 ตอนที่คุณมาหาผมครั้งแรก เพื่อนหมอของเราคนหนึ่งซึ่งตอนนี้เสียไปแล้วพาคุณมา และผมไม่เคยเก็บเงินคุณเลย”

“ผมยืนยันครับ อาจารย์”

“หุบปาก ให้ตายสิ แค่คุยกับคุณก็ยากพอแล้วสำหรับผม เพราะที่นี่เราทุกคนเข้าใจเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับตัวคุณ โดยไม่ต้องพึ่ง Jung หรือนักปรัชญาทั้งโลก คุณเป็นแค่คนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีอยู่จริง — แต่แล้วคุณก็อยู่ตรงนั้น ในเมืองของผม ทำให้โลกทั้งใบหัวหมุน”

“ผมจะพูดสั้น ๆ อธิบายให้ผมฟังซิว่าคุณไปทำบ้าอะไรกับ Cincinnati และ Wall Street เป็นไปได้หรือที่ผมปล่อยคุณไว้คนเดียวสักนาทีไม่ได้เลย?”

อ๊ะฮ่าฮ่าฮ่า

“แล้วยังมีผม — อายุ 78 ปี ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย นายกสมาคมจิตแพทย์อิตาลีระดับชาติ ผลงานตีพิมพ์ 200 ชิ้น — แต่ผมกลับไม่เข้าใจว่าคุณทะลุทะลวงเว็บได้อย่างไร

“ทุกคนที่ผมรู้จักในอเมริกาโทรหาผม พวกเขาอยากรู้ว่าการวินิจฉัยโรคไบโพลาร์ของคุณเป็นเรื่องจริงไหม และผมก็ยืนยัน — แต่เราทั้งคู่รู้ดีว่าถ้าผมไม่ยืนยัน พวกเขาคงตัดเงินบำนาญเดือนละ 351 ยูโรของคุณไปแล้ว

“ทีนี้บอกผมมาว่าคุณไปทำอะไรมา แต่ก่อนอื่นผมต้องถาม คุณกินยาอะไรอยู่หรือเปล่า และกินอะไร?”

“ไม่ได้กินยามาห้าปีแล้วครับ ผลตรวจเลือดผิดปกติแค่ค่าเดียว แต่ไม่มีอะไรต้องห่วง”

“ผมเป็นคนตัดสินเองว่าต้องห่วงหรือไม่ ค่าไหน?”

“เทสโทสเตอโรน 1,400…”

เขามองผมแล้วตอบ “Minchia แล้วมันเป็นแบบนั้นได้อย่างไร?”

“เป็นความผิดของเพื่อนบ้านผู้หญิงของผมทั้งหมดครับ เธอมีบั้นท้ายราวกับหลุดมาจากเทพนิยาย ผมเห็นเธอทีไร ทุกอย่างก็ตั้งชันขึ้นมา”

“เลิกเล่นได้แล้ว เอาจริงเอาจังกันหน่อย

“บอกผมมาว่าคุณไปทำบ้าอะไร”

“ผมทำสิ่งที่อาจารย์สอนผมครับ แต่ไม่มีปริญญา ไม่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง ไม่ได้เรียน ไม่มีเลขาฯ”

“หมายความว่าอย่างไร? ผมไม่เข้าใจ”

“ผมศึกษาพฤติกรรมมนุษย์ ผมแต่งตัวเป็นนักเขียน แล้วจดมันลงไป — เพื่อจะไม่มีใครพูดได้ว่าผมประกอบวิชาชีพแพทย์โดยไม่มีใบอนุญาต ไม่ได้ขึ้นทะเบียน ไม่ได้เขียนใบสั่งยาหรือวินิจฉัยโรค

“และผมก็หาลูกค้าได้บนเว็บ แต่เพราะผมออกใบแจ้งหนี้ไม่ได้ ผมจึงเลือกที่จะยังไม่ขายอะไรในตอนนี้ ผมจะขายทีหลัง ทั้งธุรกิจหลักทั้งหมด ให้ผู้เล่นรายเดียว — ถ้าเขายอมตกลงไปในกับดักทางความหมาย

“แค่นั้นแหละครับ”

“ผมมีคำถามข้อเดียวจะถามคุณ

“ทำไมถึงตัดภาษาอิตาลีออกจากภาษาทั้งหลาย?”

“อิตาลีเป็นที่ที่คุณใช้เวลาพักร้อนสิบห้าวันและกินอาหารดี ๆ ได้ แต่หลังจากนั้นคุณต้องจากไป ไม่อย่างนั้น ทันทีที่ผู้คนเริ่มสนใจคุณ พวกเขาก็จะโจมตีอย่างไม่เป็นธรรม เริ่มสอดรู้สอดเห็น และถึงขั้นใจร้าย ใส่ร้ายคุณและแจ้งความคุณ

“และประวัติศาสตร์โลกสอนเราว่าประเทศนี้ไม่เคยยอมรับอัจฉริยะของตนเลย — เริ่มจากตัวอาจารย์เอง ไม่ต้องมองไปไกลกว่านั้น ถ้าอาจารย์เกิดในอเมริกา วันนี้อาจารย์คงมีชีวิตที่ต่างออกไป พวกเขาจะยอมรับคุณก็ต่อเมื่อคุณกลับมาพร้อมการยอมรับจากต่างประเทศเท่านั้น — และถึงตอนนั้นก็ยังด้วยความระแวง

“และหลังจากคดีอาญาสิบแปดคดี ผมก็เรียนรู้เรื่องนี้ด้วยตัวเอง และผมไม่ต้องขออนุญาตจากใคร”

ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้นวมตัวนั้น มองนาฬิกาข้อมือแล้วพูดว่า “ผมยังเหลือเวลาอีกหนึ่งนาทีที่จะบอกอะไรบางอย่างกับอาจารย์

“อาจารย์ครับ ขอบคุณ — และผมรักอาจารย์”

Ferdinando ของคุณ