HY IS DOOD. VERDUIDELIK DIT.

He Is Dead. Explain This. — L’Oréal Through Gillette, chapter 00

L’ORÉAL THROUGH GILLETTE

HY IS DOOD. VERDUIDELIK DIT.

L’ORÉAL · 01

My Pa se Begrafnis Was die Einde van Sy Lewe. Nie van Sy Teenwoordigheid Nie.


My pa is dood.

Dit is nie ’n teorie nie.

Daar was ’n begrafnis.

Daar was ’n doodskis.

Daar was ’n begraafplaas.

Daar was familielede wat hande geskud het, saggies gepraat het, en dieselfde sinne herhaal het wat mense al eeue lank herhaal wanneer hulle niks nuttigs meer het om te sê nie.

Hy was nege-en-sewentig jaar oud.

Ek was sestig.

Die wiskunde van die dood was volkome duidelik.

Wat daarna gebeur het, was dit nie.

Een jaar lank het ek my gedra soos enige redelike man sou.

Ek het oor hom getreur.

Ek het hom onthou.

Ek het hom gemis.

Soms het ek oor hom gepraat.

Meestal het ek nie.

Die lewe het, soos ’n geduldige skuldeiser, elke oggend gekom om sy deel te kom haal.

Rekeninge.

Werk.

Familie.

Verantwoordelikhede.

Dae het weke geword.

Weke het maande geword.

Toe het iets verander.

Nie skielik nie.

Nie dramaties nie.

Stil.

Soos roes wat op yster verskyn.

Soos die dagbreek wat ’n kamer binnekom.

Soos ’n seun wat ontdek dat die tyd sonder toestemming aan hom gewerk het.

Ek het begin om ’n glas wyn by middagete te drink.

My pa het dit altyd gedoen.

Ek het ’n obsessie met brandrissies ontwikkel.

My pa was mal oor hulle.

’n Hardnekkige hoes het verskyn.

Dieselfde irriterende hoes wat hy jare lank voorgegee het hy nie het nie.

Toe het die grappe gekom.

Dieselfde droë ironie.

Dieselfde tydsberekening.

Dieselfde gewoonte om te glimlag voordat hy die trefreël lewer.

Een aand het ek my weerkaatsing in ’n spieël gesien.

Vir ’n oomblik het ek gelag.

Toe het ek opgehou.

Ek het die gesig herken.

Maar ek het nie die man herken nie.

Ek kan daardie gevoel nie beter verduidelik as so nie:

Ek het presies soos ek self gelyk.

Tog het dit gelyk asof iemand anders daar staan.

Dit was die begin.

Of miskien het dit lank tevore begin, en ek het dit eenvoudig nie opgemerk nie.

Omtrent dieselfde tyd het iets anders gebeur.

Op 9 Junie 2026 het ek voor my rekenaar gaan sit om ’n ou WordPress-webwerf te hernu.

Dit was die plan.

’n Eenvoudige administratiewe taak.

Een van daardie vervelige dinge wat volwassenes doen omdat die werklikheid daarop aandring om te bestaan.

In plaas daarvan het ek ’n nuwe domein gekoop.

Gillettenarrative.com.

Ek het ’n naam uitgedink.

Toe het ek begin om iets te bou wat niemand my gevra het om te bou nie.

Die vreemde deel was nie die werk nie.

Die vreemde deel was die doel.

Ek het nie probeer om iets te verkoop nie.

Ek het nie ’n besigheid begin nie.

Ek het nie beleggers agternagesit nie.

Ek het nie goedkeuring gesoek nie.

Ek het alles gratis weggegee.

Hoe harder ek gewerk het, hoe minder rasioneel het dit geword.

Tien uur per dag.

Twaalf.

Vyftien.

Twintig.

As obsessie ’n kantoor gehad het, het ek sy nagskofbestuurder geword.

Tog het ek aangehou.

Toe het Bing iets onverwags gedoen.

Een van my stukke het eerste in ’n soektog na Gillette verskyn.

My familie het dit geluk genoem.

’n Toeval.

’n Ongeluk.

Ek het saamgestem.

Net voordat ek dit getoets het.

Ek het nog ’n werk gepubliseer.

Dit het weer gebeur.

Toe nog een.

Weer.

Uiteindelik het selfs die toeval ’n verduideliking begin eis.

My swaer was bekommerd oor prokureurs.

Ek was bekommerd daaroor om te verstaan wat aan die gebeur was.

Dit is twee baie verskillende bekommernisse.

Die een vrees gevolge.

Die ander soek oorsake.

Ek het nog altyd oorsake verkies.

Maar terwyl ek antwoorde agternagesit het, het my liggaam by die gesprek aangesluit.

Eers ’n ontsteekte klier.

Toe ’n tandabses.

Toe rugpyn.

Toe beenpyn.

Die een simptoom na die ander.

Niks katastrofaal nie.

Niks dramaties nie.

Net genoeg om ’n man te laat oplet.

Eendag, terwyl ek in die kelder na ’n ou rekenaarmuis gesoek het, het ek ’n foto van my ouma gevind.

My pa se ma.

Ek het nie na haar gesoek nie.

Tog was sy daar.

Sy het in ’n vergete boks gewag.

Ek het die foto in my beursie gesit.

Nie omdat ek ’n rede gehad het nie.

Omdat ek geen rede gehad het om dit nie te doen nie.

Later het ek probeer om sommige van hierdie dinge aan my vrou te verduidelik.

Sy het aandagtig geluister.

Toe het sy ’n afspraak by ’n psigiater gemaak.

Ek het dit as ’n volkome redelike reaksie beskou.

Die waarheid is dat ek waarskynlik dieselfde sou gedoen het.

Want teen daardie tyd het ’n vraag my gedagtes begin beset.

’n Gevaarlike vraag.

Nie omdat dit ’n antwoord gehad het nie.

Omdat dit nie een gehad het nie.

Wat presies oorleef wanneer ’n mens sterf?

Nie wetlik nie.

Nie biologies nie.

Nie godsdienstig nie.

Menslik.

’n Stem?

’n Gewoonte?

’n Herinnering?

’n Gebaar?

’n Voorkeur vir wyn?

’n Glimlag?

Kan ’n vader verdwyn en tog teenwoordig bly binne die argitektuur van ’n ander lewe?

Ek weet nie.

Ek weet net wat gebeur het.

Hoe meer ek na my pa gesoek het, hoe minder het ek hom in begraafplase gevind.

Hoe meer het ek hom in myself gevind.

Uiteindelik het die fisieke probleme bedaar.

Knoffel.

Boontjies.

Rys.

Lang wandelings.

Tyd.

Die liggaam het herstel.

Die vrae het gebly.

Een middag het ek die huis verlaat met een dollar in my sak.

Een dollar was al wat oor was van die sewentig waarmee ek gedink het ek die res van die maand sou oorleef.

Gelukkig was my spens ryker as my beursie.

Rys.

Boontjies.

Uie.

Knoffel.

Genoeg om ’n man aan die lewe te hou.

Nie genoeg om enigiemand te beïndruk nie.

Op straat het ek twee bejaarde mans ontmoet.

Arm.

Waardig.

Onsigbaar op die manier waarop ou mense dikwels word.

Hulle het nie vir geld gevra nie.

Hulle het nie vir hulp gevra nie.

Hulle het eenvoudig bestaan.

Ek het hulle my laaste dollar gegee.

“Moenie daaroor stry nie,” het ek gesê.

“As julle dit nie kan spandeer nie, bring dit dalk vir julle geluk.”

Hulle het gelag.

Ek het weggestap.

Ná ’n paar meter het een van hulle my teruggeroep.

“Hei, goeie man.”

Ek het omgedraai.

Hy het geglimlag.

Toe het hy iets gesê wat ek nog nooit vergeet het nie.

“Alles wat geleef word, kan om net een rede vertel word.

Omdat dit gebeur het.”

Toe het hy weggestap.

Ek het hom nooit weer gesien nie.

Mense soek dikwels na God wanneer die lewe moeilik word.

Ek doen dit selde.

Nie omdat ek Hom verwerp nie.

Omdat ek nog nooit baie goed was met soek nie.

Ek verkies om waar te neem.

Om te kyk.

Om aandag te gee.

Om noukeurig te kyk na die dinge wat die meeste mense van die hand wys.

’n Toeval.

’n Foto.

’n Glimlag.

’n Dooie vader wat verskyn in die gewoontes van sy lewende seun.

My pa is dood.

Ek weet dit.

Die begrafnis het dit bewys.

Die doodskis het dit bewys.

Die begraafplaas het dit bewys.

Maar as die dood sy lewe beëindig het, het dit nie sy teenwoordigheid beëindig nie.

En as jy nie saamstem nie, is dit volkome aanvaarbaar.

Ek vra jou nie om my te glo nie.

Ek vra jou net dieselfde vraag wat ek myself gevra het.

Hy is dood.

Verduidelik dit.


Ferdinando

PDF ← L’ORÉAL THROUGH GILLETTE

← Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. IGillette, Frega en L’Oréal →

L’ORÉAL THROUGH GILLETTE00 Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. I · 01 Hy Is Dood. Verduidelik Dit. · 02 Gillette, Frega en L’Oréal · 03 Mnr. Frega op Leenbasis by L’Oréal · 04 Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. II · 05 Drie Dae in die Buiteland vir L’Oréal · 06 Onvergeetlike L’Oréal-oomblikke · 07 Geen Honger, Net Faam: ’n L’Oréal-middagete · 08 Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. III · 09 L’Oréal-besoek aan ’n Vlagskip-parfumerie · 10 Die Terugkeer na Italië van L’Oréal Af · 11 Die Biblioteek ná L’Oréal · 12 Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. IV · 13 L’Oréal: Uitstalwerker en Uitstalwerk · 14 Die L’Oréal-man · 15 Gillette-hare teenoor L’Oréal Garnier · 16 Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. V · 17 Die Onderhoud by Revlon · 18 Gillette-gesig teenoor L’Oréal · 19 Net vir Hulle, deur Gillette · 20 Gillette & L’Oréal, Women USA — Vol. VI · 21 Die Haar, tussen L’Oréal en Gillette