GILLETTE, FREGA EN L’ORÉAL

Een aand in die hotel het ek pas teruggekom van my rondte besoeke en verkope, en my pa het dieselfde gedoen – ons het dieselfde hotel gebruik om ’n bietjie saam te wees, dit het omtrent een week elke vier maande gebeur.

By ons tafel het ’n innemende kollega met die naam Giorgio aangesluit, ’n verkoopsbeampte van L’Oréal wat die taak aangepak het om die verspreiding in die grootskaalse kleinhandel te organiseer – hulle het van die parfumerieë na die supermarkte beweeg, terwyl hulle historiese mark gebly het waar hulle sterk was: produkte en Corolle-skoonheidsmiddels.

Hy het onlangs uit die hospitaal gekom, want hy het Crohn se siekte gehad. Hy was jonk, vyf-en-veertig, maar jy kon sien hy was nie op sy sterkste nie.

Hy het my gevra wat my roete vir die volgende dag was, en of ek hom aan my kliënte kon voorstel, sodat hy die straatkaarte kon spaar en sy werk kon versnel – ons sou dit probeer.

My pa het nie ’n woord gesê nie en stil gebly, wat beteken het dat hy dit goedkeur – anders sou hy gesê het: “Nando, luister, ons moet praat,” wat sy manier was om te sê: wat de hel doen jy.

Giorgio en ek het vriende geword, en ons het byna twee jaar lank saam die rondtes by die kliënte gedoen, maar nooit meer as een week per maand nie.

Toe Gillette in ’88 besluit het om twee produkafdelings te skep – Skeer en Persoonlike Sorg – het ek beter besef dat dit harder werk was om toiletware te verkoop. Toe het ek in ’89 teruggegaan na Skeer, en hy was vir my ’n groot hulp – ek het baie by L’Oréal geleer, al het ons nooit mededingende produkte verkoop nie.

Ná twee jaar saam met Giorgio het baie gebeur, maar ek onthou net twee dinge wat regtig saak gemaak het:

’n Groothandelkliënt, ’n jong gegradueerde, het ons in sy kantoor ontvang en gesê: “Ek het julle albei laat kom omdat ek julle produkte nodig het.” Giorgio het opgestaan en na die uitgang gestap om die bord buite te gaan kyk, en die jong man het verbaas gevra wat aan die gang is. Hy het glimlaggend teruggekom: “Ek het die gevoel gehad dat ons by die verkeerde plek is – dat ons in plaas van ’n kliënt se kantoor die polisiehoofkwartier binnegestap het.” Dit het ’n lang gelag uitgelok, en daarna het almal daarvan gehoor en geglimlag wanneer hulle ons sien.

Toe het iemand uit Milaan my eendag gebel en my beleefd gevra om nie meer saam met my L’Oréal-kollega rond te ry nie, want die Gillette-afdeling Persoonlike Sorg het nie sjampoe verkoop nie, en dit was Frega se skuld – omdat hy L’Oréal verkoop het. Ahahahahaha.

Eendag het ons saam met Giorgio na ’n voedselgroothandelaar gegaan. Toe ek vir hom sê hy moet my Frega noem en dat ek Gillette verteenwoordig, het hy my met ope arms ontvang – hy het my verwag. Toe dit Giorgio se beurt was en hy gesê het hy is van L’Oréal, het die groothandelaar hom gesmeek om ’n ander keer terug te kom, want hy het pas twee vragmotorvragte olie afgelaai. Giorgio het teruggekap: “Saadolie of olyfolie?” Die kliënt het gesê: “Moenie bekommerd wees nie, ek koop albei. Kom terug en ek plaas die bestelling – ek sal jou help. Frega het nie die hulp nodig nie.”

Hy is jonk dood, op twee-en-vyftig. En om hom te bedank, het ek sy naam aan my dogter gegee – Giorgia – sodat sy herinnering vir altyd by my sou bly.

Ciao, Giorgio.