GILLETTE & L’ORÉAL, WOMEN USA — VOL. V

Hoofstuk Nul — gedeelde opening

Hierdie openingshoofstuk word deur al ses volumes van Women of the United States gedeel. Dit word hier volledig weergegee en ingevou sodat die reeks sonder herhaling in volgorde gelees kan word.

HOOFSTUK NUL

Hier is die wêreld nie ’n gebied nie: dit is ’n grens. Die Noordpool verwelkom nie, vergewe nie, laat geen ruimte vir foute nie. Wit heers as ’n absolute entiteit, stil en sonder geheue. Temperatuur is nie meteorologiese data nie: dit is ’n roofdier. Die nag duur maande lank, verpletter gedagtes, verwring mense se omtrekke, sluk hulle wil in.

Die gemeenskappe is min, klein en geslote. Inuit, Yupik, Arktiese volke woon waar niemand sou kies om te bly nie. Hier is elke individu noodsaaklik vir die oorlewing van die groep. As jy nie nuttig is nie, word jy ’n las. En dié wat ’n las word, verdwyn in die stilte, in die sneeu, in die logika van ’n omgewing wat geen toegewings maak nie.

Die wetenskaplike basisse voeg ’n ander soort koue by: dié van hiërargieë. Hier is ’n vrou ’n seldsame teenwoordigheid, ’n anomalie wat moet aanpas of swig.

Op hierdie plek bestaan die begrip “verdwyning” nie. Daar is net die wit wat alles uitwis.

Inuit- en Yupik-vroue

Die Arktiese meisie word nie vertroetel nie: sy word voorberei. Sy leer vroeg om die koue, die donkerte en die honger te weerstaan. Sy moet nuttig word vir die stam, want hier is identiteit nie persoonlik nie. Dit is funksioneel. Die vrou dra die las van gesin en gemeenskap: kos, vuur, kinders, velle, sorg. Niemand praat oor regte nie. Niemand praat oor broosheid nie. Depressie bestaan, maar dit het geen naam nie. Geweld bestaan, maar dit het geen getuies nie.

Vrou van die wetenskaplike basisse

Opgevoed, bekwaam, gewoond aan dissipline. Sy kom aan as navorser, tegnikus en dokter. Sy ontdek gou dat die Noordpool geen kwalifikasies erken nie. Hier tel net geestelike taaiheid. Manlike hiërargieë oorheers haar, en enige teken van swakheid word as swakheid vertolk. Dit is ’n omgewing waar krag nie genoeg is nie: uiterste selfbeheersing word vereis.

Westerse vrou “van buite”

Grootgemaak in vryheid, kom sy aan in die oortuiging dat sy die koue kan oorwin. Maar die plek breek haar: eensaamheid, piepklein ruimtes, eindelose stiltes. Basisse is nie gemeenskappe nie, hulle is meganismes. En ’n vrou, binne ’n meganisme wat deur mans ontwerp is, moet veg om nie te verdwyn nie.

Die Reis na die Rand van die Wêreld

My buurman, Antonio, bekend as Nino, het jare lank gepraat oor die Noordkaap, die middernagson, die maande sonder donkerte. Dit was ’n droom wat hy in sy sak gehou het, soos iets onmoontliks. Een oggend in Mei het ek sy deurklokkie gelui en net dit gesê: “Pak jou tas. Ek is oor ’n uur terug. Ons is oor 30 dae terug.” Hy het my verbaas en gelukkig aangekyk. Sy vrou, bekommerd, het gevra wat ons planne is. “Om ’n droom agterna te jaag,” het ek geantwoord.

Ons het in die motor geklim. Ons vrouens het ons aangekyk asof ons mal is. Maar hierdie reis was eg. Nino was reeds vol vrae. “Waarheen gaan ons? Hoeveel geld moet ek saambring?” “Ontspan,” het ek vir hom gesê. “Ons sal oor 54 uur daar wees. Net 5 000 km. Ons is in die nuwe Range Rover. Geniet die rit.”

Elke 300 km moes ek stilhou: hy, twaalf jaar ouer as ek, het sy eie ritme gehad. Ek het water en vloeistowwe gehad; hy het koffie en liggaamlike behoeftes gehad. En hoe verder ons gery het, hoe meer het hy oor sy lewe gepraat. Dinge wat ek nooit sou geweet het nie as dit nie vir daardie eindelose pad was nie.

Twee mans alleen in ’n motor wat altyd oor vroue praat. Hy het net sy vrou geken. Ek het gelag. Ek het hom gerusgestel: “Ons is almal so.”

Hy het my gevra hoe ek dit regkry om by my positiewe te bly terwyl ek 60 uur bestuur. Ek het hom van Rusland vertel, toe ek op 22 vir 51 uur gery het om ’n vrou te ontmoet wat ek nog nooit ontmoet het nie. “Afstande is nie grense nie,” het ek vir hom gesê, “hulle is verskonings. Ek het nog nooit enige gehad nie.”

Die aankoms in die wit

Ons het Noorweë binnegegaan. ’n Herberg langs die pad. Ons sou die motor daar los en per slee verder gaan.

Die gids was toegedraai, ondeurdringbaar. Toe sy haar bril afhaal, het ek ontdek dat sy ’n vrou is. ’n Noorse vrou, stil, direk, ysig. Nino in die middel van die slee, sy voor, ek met my 190 cm agter, heel agteraan.

Dit was nog daglig. My horlosie het die tyd gewys, maar dit het my nie gesê of dit nag of oggend is nie. Dit was middernagson. Ons het die Noordkaap bereik.

Nino het gehuil. Hy het my omhels. Ek het laggend vir hom gesê: “Pasop… mense mag dink ons is gay.” Ons het gelag, maar ons was aan die rand van die wêreld.

Toe kom die ryp: –52°C.

Ingang tot die ware Arktika

Hulle het ons na ’n metaalhouer geneem om klere te verwissel. Uiters swaar, gewatteerde pakke, toegemaak met ingewikkelde ritssluiters.

Ek het vir die gids betaal. Nino is in ’n iglo by ’n paar mans gelos; ek is in ’n ander by ’n gesin gelos: ’n bejaarde man, tussen 70 en 80, en drie vroue tussen 30 en 50.

Dit was ’n geslote wêreld. Eenvoudig. Brutaal.

Die man het eenkant gestaan. Die vroue het die pas volgehou. En die badkamer was ’n heuwel vyf meter van die iglo af: die drolle het gevries voordat hulle die grond geraak het. My eerste piepie het ’n geel Arktiese ster geword. Dit was die Noorde wat my gegroet het.

Die middeljarige vrou, Magi, het ’n bietjie Engels gepraat. Die res was gebare, oë, hande. Die taal van die koue.

Toe ek nie seker was hoe om die pak te gebruik nie, het sy, sonder om te dink, aan my kruis geraak om my ’n versteekte ritssluiter te wys. Daar was geen kwaadwilligheid nie, geen verleentheid nie: net funksie. Oorlewing.

Die drie dae in die iglo

Hulle het kos gebring. Gerookte vis, rou vis, kabeljoulewer, walvispens. En haaibolletjies. Daar was geen keuse nie. Daar was geen alternatief nie. Dit was wat die natuur voorsien.

Toe het ek gedrink: ’n rooi vloeistof. Ek het gedink dit is wyn. Dit was gefiltreerde, gekookte, versoete walvisbloed. Ek het dit gedrink. Dit het my ’n krag gegee wat ek nog nooit tevore gevoel het nie. ’n Oer-energie. Ek het gedink dit is kokaïen. Nee. Dit was die Noorde wat die liggaam binnegaan.

Die vroue het my dopgehou. Die ou man het gaan jag. Ek het gerus en bloed gedrink. Drie dae sonder foon, internet, rekenaar, sonder Nino. Net ek en hulle.

Daar was geen nag nie. Net lig, vuur, ys en asem.

Die drie vroue het gaan lê om te slaap. Ek het ’n plek gesoek. Die jongste het haar arm opgelig en vir my gewink om nader te kom. Hulle het uitgebars van die lag. Ek het nie verstaan nie. Hulle het gesê ek is hulle “Kersfees”.

’n Manier om te sê dat ek aanvaar is.

Ek het probeer om hulle ’n bietjie geld te gee om dankie te sê. Hulle het geweier. Hulle wou net ’n drukkie hê. En ’n paar woorde in Kalabries om nader te voel.

Daar het ek die waarde van ware geskenke verstaan: dié wat nie gekoop of verkoop kan word nie.

Die gids se afskeid

Ná drie dae het die gids aangekom. Sy het ’n uur lank met die drie vroue gepraat. Ek was buite. Ek het nie verstaan wat hulle sê nie. Dit was nie my saak nie. Dit was hulle taal, hulle wêreld, hulle wet.

In die houer, terwyl ek besig was om uit te trek, het die gids ingekom. Nuuskierig. Direk. Noords. Sy het my styf omhels. Sy het my gesoen. Haar vel was so wit soos melk. Haar oë was so blou soos die Augustus-lug.

Sy het my gevra om haar weg te neem. Sy sou enigiets gedoen het om uit daardie wêreld te kom.

Ek het met respek geglimlag. Ek kon nie. Ek moes nie.

Ek het haar net een belofte gelaat: “As jy iets nodig het, skryf vir my ’n brief. Ek sal jou help.” Sy het selfs die geld geweier. Sy was ’n pragtige vrou, maar eensaam. ’n Eensaamheid wat nie van ver af gesien kan word nie. ’n Eensaamheid wat die koue nie vergewe nie.

Die terugkeer huis toe

Ons het Nino gaan haal. Hy was in die wolke. Hy wou nie teruggaan nie. Maar ek het ’n afspraak met sy vrou gehad.

Hy het almal van sy drie dae vertel. Ek het stilgebly. Ek het nooit iets met die man gedeel nie. Net met papier.

En so, terwyl Nino na sy wêreld teruggekeer het, was ek reeds op pad na ’n ander. ’n Ander bestemming. ’n Ander ontmoeting.

Welkom.

Epiloog

Die Noorde vat jou nie: dit verander jou. En dit gee jou nooit

heel terug nie. Mans kom na die Noordpool op soek na lig, stilte, foto’s, drome. Vroue bly om te oorleef.

Mans vertel wat hulle gesien het. Vroue swyg oor wat hulle beleef het.

Mans keer terug. Vroue bly. Hulle bly in die koue, in huise van sneeu, in stiltes wat niemand hoor nie. Hulle bly om gemeenskappe te onderhou wat hulle nie vier nie. Hulle bly om kinders, bejaardes, vreemdelinge te beskerm. Hulle bly onsigbaar.

Ek het net een herinnering van daar af saamgeneem: ’n pragtige, ongelooflik pragtige vrou, maar alleen. Nie in ’n romantiese sin nie. In ’n menslike sin. In ’n tragiese sin.

Besinning

Die Noorde maak nie die liggaam dood nie. Dit maak teenwoordigheid dood. En wat oorbly, is wit: ’n plek waar vroue terselfdertyd leef en verdwyn.

Daarom skryf ek. Want uiterste plekke vertel nie hulle eie storie nie. En dié wat deur hulle reis, kan nie die luukse bekostig om stil te bly nie.

Nie ek nie. Nie ek nie. My land het my gebaar, en die res van die wêreld verwelkom my nie as ’n gas nie, maar as een van die familie.

Uit die absolute witheid van die Noorde het ek afgedaal in die absolute verwarring van die Verenigde State.

VERENIGDE STATE VAN AMERIKA

Die Onmoontlike Opdrag

Om agttien jaar lank vir ’n Amerikaanse maatskappy te werk, gee jou iets wat geen ander maatskappy in die wêreld kan nie: ’n werkskultuur, prosedures, ’n duidelike missie en ’n stelsel van waardes wat nie teorie is nie – hulle is daaglikse praktyk. Hulle verduidelik dit nie aan jou nie; hulle bou dit vir jou. En hulle doen dit sonder om jou toestemming te vra.

Ek was in die kantoor in New York toe ek ’n werk aangebied is wat ek my nooit voorgestel het nie. Nie ’n bevordering nie. Nie ’n oorplasing nie. ’n Eksperiment.

’n Vertroulike program, geskep om ’n model van menslike verhoudings binne die Verenigde State te valideer. Hulle het nie bestuurders, sielkundiges of opleiers gekies nie. Hulle het mense met ’n sekere soort werklike ervaring gekies. En my naam het opgekom – al was ek agttien jaar lank in verkope. Hulle het nie na die rol gekyk nie: hulle het na die verstand gekyk.

Die toets was eenvoudig om te verduidelik en uiters moeilik om te voltooi:

besoek die 50 Amerikaanse state in een jaar, kies self die stede en bly minstens ’n week in elkeen.

Die laaste twee weke sou ’n gedwonge vakansie wees. Hulle sou al die uitgawes dek. Ek moes net leef, waarneem, verstaan en elke Maandag ’n verslag indien. ’n Menslike, droë, presiese verslag.

Ek het die kontrak geteken. Ek het die huis laat weet. Hulle het niks gevra nie. Hulle wou net weet of die maandelikse voorrade aangekom het. Ek was op die punt om ’n jaar in Amerika aan te pak. Hulle het, soos altyd, die volgende maand aangepak.

Om aan die veilige kant te wees, is my salaris direk in my bankrekening in Italië inbetaal. Dit was ’n beleefde manier om vir my te sê: “Moenie iets doms doen nie. Leef met wat jy het. Kom ons kyk wie jy regtig is.”

Eers vyftien jaar later het ek toegang gekry tot my oorspronklike verslae, die ontledings en die materiaal wat hulle oor my versamel het. Hierdie boek is daaruit gebore. Ek het goedkeuring gekry om dit te publiseer, op een voorwaarde: noem nooit die maatskappy wat dit bestel het nie.

Dit maak nie saak nie. Hierdie storie gaan nie oor logo’s nie. Dit gaan oor ’n man in ’n land wat onmoontlik is om te verstaan tensy jy dit self beleef.

Begin ek by die verste punt?

Die logiese keuse was om by die kante te begin, nie by die middel nie. Om twee eenvoudige redes:

1. Ek was vars van die eksperiment af: hoë helderheid, maksimum aandag.

2. Deur by die uiterste te begin, kon ek die koers regstel en die reis skoon afsluit.

Ek hoef nie in Boston of Chicago te begin nie. Ek moes by ’n grens begin. By ’n plek wat net op papier Amerika was.

Ek het Juneau gekies, die hoofstad van Alaska. Geïsoleer. Slegs per boot of vliegtuig bereikbaar. ’n Stad wat aan niemand behoort nie. Die perfekte plek om te begin.

Optimaliseer Hulpbronne

Voor ek vertrek het, het ek gedoen wat ’n Amerikaner bo alles respekteer: ek het my soos ’n professionele mens georganiseer, nie soos ’n toeris nie.

Ek het drie van die gewildste lugrederye gebel, dié met die grootste binnelandse netwerke. In minder as ’n uur het ek ’n boekie van vyftig binnelandse vlugte teen 60% afslag gekoop.

Geen tydsbeperkings nie. Geen dagbeperkings nie. Geen beperkings nie. Net een voorwaarde: gebruik hulle binne ’n jaar.

Ek het dieselfde gedoen met hotelgroepe, Uber-taxi’s en motorhuurmaatskappye, en toe ’n behoorlike skedule van die etappes, die metodes, maar nie die tye nie, opgestel.

Ek was gereed.

Dit was my eerste ware sukses. Die eerste teken was dat ek geweet het hoe om te beweeg. Amerika beloon dié wat optree, nie dié wat wag nie.

Toe die maatskappy die transaksie sien, het hulle gedoen wat ’n Amerikaanse kultuur altyd doen: hulle het die betroubaarheid nagegaan.

Was ek in staat om ’n jaar van voortdurende beweging te hanteer? Was ek in staat om onverwagte gebeure, afstande en noodgevalle te hanteer? Was ek onafhanklik?

Daarom het ek voor my vertrek nog ’n deurslaggewende besonderheid gereël:

Ek het seker gemaak dat ek ’n maandelikse kredietlimiet van minstens $100 000 op my kredietkaart het.

Dit was nie bedoel om bestee te word nie. Dit was bedoel om te bewys dat ons dit kon bestuur. Amerikaners dink so: as jy nie outonomie het nie, het jy nie vryheid nie. En as jy nie vryheid het nie, kan jy nie geëvalueer word nie.

Van daardie oomblik af was die program nie meer ’n opdrag nie. Dit was ’n missie.

EN NOU REIS ONS REGTIG

Alaska is net deur geografie deel van die Verenigde State. Dit is ’n ander wêreld.

Dit is die plek waar vroue spoorloos verdwyn. Waar ’n klagte nooit sy bestemming bereik nie. Waar stede bloot beskaafde eilande is in die middel van ’n wilde kontinent.

Juneau was my eerste toets: ’n hoofstad sonder paaie wat dit met die res van die land verbind. ’n Stuk Amerika wat nie soos Amerika voel nie.

Hier het ek iets begin verstaan: die reis sou nie geografies wees nie. Dit sou menslik wees.

BLOK 1 (Volume I)

Alabama – Alaska – Arizona – Arkansas – Kalifornië – Colorado – Connecticut – Delaware – Florida – Georgia

BLOK 2 (Volume II)

Hawaii – Idaho – Illinois – Indiana – Iowa – Kansas – Kentucky – Louisiana – Maine – Maryland

BLOK 3 (Volume III)

Massachusetts – Michigan – Minnesota – Mississippi – Missouri – Montana – Nebraska – Nevada – New Hampshire – New Jersey – Nieu-Mexiko

BLOK 4 (Volume IV)

New York – Washington

BLOK 5 (Volume V)

Noord-Carolina – Noord-Dakota – Ohio – Oklahoma – Oregon – Pennsilvanië – Rhode Island – Suid-Carolina

BLOK 6 (Volume VI)

Suid-Dakota – Tennessee – Texas – Utah – Vermont – Virginië – Wes-Virginië – Wisconsin – Wyoming

NOORD-CAROLINA

Noord-Carolina is ’n staat wat op twee spore leef. Aan die een kant is die “nuwe Amerika”: universiteitsnavorsing, tegnologie, opstartmaatskappye, dokters, ingenieurs, navorsers, en moderne, groeiende stede. Aan die ander kant is daar die “ou Amerika”: – arm platteland – geïsoleerde gemeenskappe – swaar tradisies – fisiese werk – verafgeleë gesondheidsorg – rolle wat nog steeds rigied is. Hulle leef nie saam nie. Hulle ignoreer mekaar. Vroue verdwyn hier na gelang van waar hulle gebore is: – in die moderniteit, weens druk en mededinging – op die platteland, weens isolasie en tradisie – in middelgrootstede, weens onderbetaalde werk en ’n gebrek aan dienste – in historiese swart gemeenskappe, weens ’n dubbele stryd: van ras en van geslag.

Noord-Carolina is beleefd op die oppervlak en woes in die besonderhede.

Die Vrou van die Research Triangle – 33 jaar oud

Sara is ’n data-ontleder by ’n opstartmaatskappy. Leergierig, briljant en goed voorberei, werk sy in ’n omgewing wat homself as progressief, “Europees” en modern verkoop.

Die waarheid: – lang ure – eindelose verwagtinge – doelwitte wat elke week verander – jong bestuurders wat mense uitbrand sonder om dit agter te kom – vroue wat twee keer so hard moet probeer om die helfte van die erkenning te kry.

Sara het gestudeer, jare belê, haar lewe en tyd opgeoffer. En nou is sy in ’n stelsel wat haar op dieselfde dag toejuig en opgebruik.

Haar afwesigheid is professioneel: sy is noodsaaklik om die toekoms te bou, maar sy het geen netwerk wat haar beskerm nie.

Die Plattelandse Vrou – 49 jaar oud

Honderd kilometer van die moderniteit af is daar ’n ander Noord-Carolina. Verafgeleë huise, tabak- en sojavelde, lang winters, harde somers. Strate sonder sypaadjies, sonder winkels, sonder enigiets.

Linda woon in een van hierdie gebiede. Sy werk deeltyds by ’n plaaslike winkel. Sy reis myle vir alles: dokter, apteek, skool, bank. Haar hele dag rus op haar skouers: – kinders – huis – bejaardes – werk – boodskappe – noodgevalle wat sy alleen oplos.

Sy kan nie kies nie. Sy kan nie verander nie. Sy kan nie die roetine breek wat die myle haar opgelê het nie.

Haar afwesigheid is geografies: sy woon te ver weg om gesien te word.

Die Afro-Amerikaanse Vrou van die Middelgrootstad –

38 jaar oud Kim werk by ’n inbelsentrum in Charlotte. Sy werk met skrifte, tydhouers, maatstawwe en toesighouers wat elke breek dophou.

Sy het twee kinders en ’n ma om voor te sorg. Die stad groei, maatskappye kom aan, wolkekrabbers rys. Maar ware geleenthede kom nie by haar uit nie.

Noord-Carolina praat oor ontwikkeling, maar daardie ontwikkeling gaan oor swart gemeenskappe heen sonder om stil te staan.

Kim dra: – emosioneel uitputtende werk – die kinders se skoolgaan – daaglikse uitputting – stygende koste – sosiale mobiliteit wat nie regtig bestaan nie.

Haar afwesigheid is rasgebonde en ekonomies: sy is die steunpilaar van die stad, maar sy styg nooit na die top nie.

Die Vrou van die Kus – 41 jaar oud

Tanya woon aan die kus. Die see is pragtig, die huise is goed versorg, en toerisme is sterk. Maar die werklike lewe is iets anders.

Werk in ’n oord: – kamers – wasgoed – skoonmaak – ontvangs van toeriste – lang skofte – lae lone

Die somer is oorlaai. Die winter is stilte en rekeninge wat nie klop nie.

Die kus van Noord-Carolina is fotogenies, maar dit steun op die swoeg van vroue wat daardie rykdom nooit sal sien nie.

Haar afwesigheid is ekonomies: alles draai om toerisme, maar dié wat dit onderhou, ontvang nie wat hulle toekom nie.

Epiloog – Noord-Carolina

Noord-Carolina is ’n staat wat verdeel word deur dinamika wat te ver van mekaar af lê. Vroue betaal oral die prys: in tegnologie wat geleenthede belowe maar geen steun nie, op die platteland wat isoleer, in stede wat sonder insluiting groei, en aan kuste wat van kort en moeisame seisoene leef.

Dit is ’n uitwissing wat terselfdertyd modern en oeroud is. Vroue is dryfkragte in elke hoek van die staat, maar die staat beskou hulle as ’n noodsaaklike teenwoordigheid.

Besinning – Noord-Carolina

Elke staat in die volume beeld ’n ander vorm van afwesigheid uit. Noord-Carolina illustreer dié wat uit interne afstand gebore word: die gaping tussen ryk en arm, tussen stad en platteland, tussen nuut en oud, tussen wat die staat belowe en wat dit bied.

Die vrou leef altyd in die middel. Sy is die lyn wat wêrelde verenig wat nie met mekaar praat nie. En juis omdat sy alles bymekaarhou, plaas niemand haar in die middelpunt nie.

Hierdie hoofstuk dien om dit sonder filters te sê: moderniteit op sigself bevry niemand nie. Ons moet dié erken wat dit werklik onderhou.

NOORD-DAKOTA

Noord-Dakota is ’n onvergewensgesinde land. Uiterste winters, winde wat die vel sny, lang, leë paaie, klein, afgeleë dorpe, onsigbare inheemse gemeenskappe, en olievelde wat die landskap oorheers.

Dit is ’n staat waar vroue tussen twee teenoorgestelde kragte leef: die natuur wat beveel en ’n samelewing wat nie verander nie.

Dit is ’n plek wat uithouvermoë meer beloon as geluk. En binne hierdie logika verdwyn vroue in die alledaagse besonderhede: – in laagbetaalde werk – in geografiese eensaamheid – in die gebrek aan dienste – in harde gesinsrolle – in geïsoleerde gemeenskappe – in die ritmes wat ’n mansoorheerste ekonomie oplê.

Noord-Dakota is nie sleg nie. Dit is ru. En in sy ruheid word baie vroue geluidloos ingesluk.

Die Vrou van die Olieboorplatform – 35 jaar oud

Jessica woon in Williston, Oil City. Sy werk as koördineringswerker by ’n aanleg. Sy is een van die min vroue in ’n mansoorheerste fasiliteit, met swaar skofte, reusagtige vragmotors, werkswinkels en voortdurende lawaai.

Elke dag is ’n toets: – onvanpaste grappe – nuttelose opmerkings – respek wat jy tienvoudig moet verdien – risiko by die werk – nul privaatheid.

Die betaling is goed, maar die menslike koste is enorm. Sy het geen ware vriende nie. Sy het geen stabiele verhoudings nie. Sy het geen ondersteuningsnetwerk nie.

Haar afwesigheid is sosiaal: omring deur mans, en tog alleen.

Die Inheemse Vrou – 40 jaar oud

Baie inheemse gemeenskappe in Noord-Dakota leef vergete. Behuising is skaars, geleenthede ontbreek, skole is swak en hospitale is ver. Inheemse vroue dra ’n nalatenskap van wonde wat die staat nooit genees het nie.

Alana het vier kinders. Sy werk deeltyds by ’n gemeenskapsentrum. Die geskiedenis van haar volk is oral geskryf: in hulle gesigte, in hulle stiltes, in hulle afwesighede.

Die probleme is voortdurend: – werkloosheid – wydverspreide verslawings – byna nie-bestaande staatsteun – brose infrastruktuur – sosiale depressie.

Haar afwesigheid is histories en struktureel: die kultuur is sterk, maar die hede ignoreer dit.

Die Vrou van die Klein Dorpies – 50 jaar oud

Noord-Dakota bestaan uit dorpe wat nie op kaarte verskyn nie. Vyf strate, ’n skool, ’n kerk en ’n vulstasie.

Karen woon in een van hulle. Sy werk in ’n klein kruidenierswinkel. Elke dag sien sy dieselfde mense, dieselfde gebare, dieselfde gesprekke.

Om ’n hospitaal te vind, moet hulle ’n uur ry. Om ’n ander werk te vind, nog langer. Om iets te vind wat selfs maar effens nuut is, neem dit twee uur.

Haar afwesigheid is geografies: sy het geen alternatiewe nie. Haar lewe word bepaal deur die plek waar sy woon.

Die Vrou van die Landbougrens – 47 jaar oud

oud

Megan woon in die mees landboukundige streek van die staat. Eindelose velde, trekkers, oeste, sneeu wat te vroeg val.

Werk op die plaas: – diere – gereedskap – stalle – onderhoud – rekeninge – kook – gesin – noodgevalle wat altyd hanteer moet word.

Die plaasvrou hier dra meer as dubbel die gewig wat dit lyk of sy dra. En arms, verstand, bestuur, ruggraat. Maar dit word alles beskryf as “hulp op die plaas”.

Haar afwesigheid is kultureel: sy doen alles, maar word nooit erken as ’n sentrale deel van die ekonomie nie.

Epiloog – Noord-Dakota

Noord-Dakota is ’n staat wat nie beskerm nie. Dit eis krag, dit eis weerstand, dit eis geduld. Die vrou antwoord met algehele toewyding, maar die staat antwoord haar nie.

Van die olieboorplatform tot die inheemse reservaat, van piepklein dorpies tot geïsoleerde plase, verdwyn vroue nie – hulle word deur die gebied opgeneem, asof hulle teenwoordigheid vanselfsprekend is.

Besinning – Noord-Dakota

Elke afwesigheid het ’n oorsaak. In Noord-Dakota is die oorsaak die land self: groot, hard, afgeleë, ondoeltreffend, manlik in sy ekonomie, stadig in sy verandering.

Die vrou leef in ’n landskap wat geen ruimte vir broosheid het nie, in ’n samelewing wat haar swoeg as ’n onvermydelike deel van die toneel beskou.

Sy is nie onsigbaar omdat sy nie van waarde is nie: sy is onsigbaar omdat die land hier groter is as die mense.

En hierdie hoofstuk dien om ons te herinner: krag is nie ’n keuse nie. Op sommige plekke is dit die enigste opsie.

OHIO

Ohio is ’n spieël van die stil Amerika. Dit is ’n staat van ineengestorte nywerheidstede, rigtinglose voorstede, leë gesinne, jongmense wat vlug, en werk wat niks meer waarborg nie. Dit is ’n land wat eens alles geproduseer het en nou verwagtinge produseer: die verwagting van ’n beter toekoms, die verwagting van ’n geleentheid wat nooit kom nie, die verwagting van verandering wat stadig beweeg, tot stilstand.

Die vrou hou hier dele bymekaar wat deur die staat onderhou behoort te word: – gebroke gesinne – onstabiele inkomste – gemeenskappe wat deur dwelms gewond is – huise wat uitmekaar val – skole wat sukkel – oorlaaide maatskaplike dienste.

Ohio maak die vrou nie dood nie. Dit slaan haar asem weg. Stadig, stil, elke dag ’n bietjie.

Die Vrou van die Ineengestorte Nywerheidstad – 46

jaar oud

Michelle woon in Cleveland, in ’n woonbuurt wat eens gebruis het van werk. Haar pa het in ’n fabriek gewerk. Haar oupa ook. Toe het alles verander: verskuiwings, sluitings, bankrotskappe.

Nou werk sy in ’n supermark: wisselende skofte, lae betaling, geen sekerheid nie. Elke maand moet sy chirurgiese berekeninge maak om bankrotskap te vermy.

Die huis is oud, die woonbuurt is broos, die geleenthede is min.

Haar afwesigheid is ekonomies en generasiegebonde: sy leef op die presiese punt waar ’n hele nywerheidsidentiteit ineengestort het en die vroue saamgeneem het wat nie ’n ander toekoms kon kies nie.

Die Vrou wat ’n Gesin Grootmaak tydens die Opioïed-

krisis – 38 jaar oud Ohio is een van Amerika se hoofstede van die opioïedepidemie. Farmaseutiese maatskappye, toegeeflike dokters, brose gemeenskappe: ’n stadige ontploffing wat hele gesinne verwoes het.

Emily woon in Dayton. Haar man is drie jaar gelede aan ’n oordosis dwelms dood. Sy het twee kinders en werk as ontvangsdame by ’n kliniek. Elke dag sien sy bekende gesigte: desperate moeders, gebroke jongmense, vaders wat dit nie gemaak het nie.

Ohio praat oor die “opioïedkrisis”. Sy praat oor afwesigheid: ’n man verloor, ’n gesin gebroke, ’n las wat heeltemal op haar skouers val.

Haar afwesigheid is emosioneel en sosiaal: sy hou die kinders by die huis en die werk aan die gang, terwyl die stelsel wat die probleem geskep het, niks doen om dit reg te stel nie.

Die Arm Wit Voorstedelike Vrou – 28 jaar oud

Samantha woon in ’n voorstad wat lyk asof dit uit ’n vervelige fliek gekom het: Walmart, vulstasies, voorafvervaardigde huise, kitskosrestaurante, eindelose parkeerterreine.

Sy werk by ’n McDonald’s. Herhaalde skofte, outomatiese bewegings, senuweeagtige kliënte en maandelikse veranderinge in die bestuur. Sy verdien genoeg om te oorleef, maar nooit genoeg om te groei nie.

Haar ma werk nie meer nie. Haar maat is aan en af. Sy het drome waarvan sy nie weet waar om hulle te sit nie. Haar afwesigheid is gemeenskaplik: sy is omring deur mense in dieselfde situasie, en dit maak die inspanning nog meer onsigbaar.

Niemand sien wat vir te veel mense normaal is nie.

Die Vrou van die Landbougebied – 54 jaar oud

Buite die stede is daar ’n Ohio wat van landbou, kleinvee en fisiese arbeid leef. Hier sorg vroue vir alles: boekhouding, diere, oeste, kinders, bejaardes en die huis.

Linda woon op ’n plaas naby Lancaster. Haar kinders is groot, haar man werk buite, en sy bly agter om alles te bestuur wat die grond vereis.

Sy werk sewe dae per week, in hitte, koue, reën en sneeu. Daar is geen af dag nie. Daar is geen geestelike rus nie. Daar is geen erkenning nie.

Haar afwesigheid is kultureel: dit word as vanselfsprekend aanvaar dat die plaasvrou “dit maak”. Ja, sy het dit gemaak. Maar die prys is altyd hare.

Epiloog – Ohio

Ohio is ’n staat waarvan baie weggeneem is, en wat geleer het om weg te neem van dié wat die minste stem het.

Vroue hier vra nie vir wonderwerke nie. Hulle vra vir stabiliteit, beskerming, ware geleenthede. Hulle ontvang stukkies daarvan.

Van gevalle nywerheidstede tot woonbuurte vol opioïede, tot wit voorstede sonder toekoms, tot landerye wat nooit rus nie – vroue hou bymekaar wat die staat nie meer onderhou nie.

Besinning – Ohio

Die afwesigheid van vroue in Ohio is nie die gevolg van ’n enkele oorsaak nie. Dit is die gevolg van ’n kombinasie van al die ineenstortings: ekonomies, sosiaal, gesondheid, gesin en gemeenskap.

Hier leef die vrou in die breuk tussen wat Ohio was en wat dit nie meer kan word nie.

Dit is ’n afwesigheid wat geen geraas maak nie, want dit het normaal geword.

En die taak van hierdie bladsye is juis dit: om die onsigbare sigbaar te maak, om ’n gesig te gee aan dié wat alles dra sonder om ooit genoem te word.

OKLAHOMA

Oklahoma leef in voortdurende spanning tussen verlede en hede. Dit is ’n staat vol grond, wind, kerke, plattelandse gemeenskappe, middelgrootstede wat transformasie ondergaan, en ’n inheemse erfenis wat die staat slegs half erken het. Dit is ’n land wat deur elke soort storm geteister is: ekonomies, klimaatgebonde, sosiaal en kultureel.

En elke storm val altyd op dieselfde skouers: dié van vroue.

In Oklahoma word vroue in rigiede rolle ingemessel, verpletter deur wydverspreide armoede, onsigbaar gemaak deur ’n godsdiens wat baie oor die gesin praat maar min oor werklike beskerming. Dit is ’n staat wat op weerstand floreer, en vroue is sy mees uitgeputte steunpilare.

Die Vrou van die Bible Belt – 32 jaar oud

Hannah is gebore in ’n wêreld waar alles reeds besluit was: hoe om aan te trek, hoe om te praat, hoe om op te tree, wat om te glo, wat om te vermy.

Gesin, gemeenskap, kerk: drie konsentriese sirkels wat haar lewe bepaal.

Sy het ’n man, twee kinders en ’n beskeie huis. Haar dag word gekenmerk deur: – die kinders se skool – inkopies – kerk – verpligte vrywillige werk – gesinspligte – nul geestelike ruimte.

Sy kan nie twyfel uitspreek nie. Sy kan nie werklik kies nie. Sy kan nie die hok verlaat sonder om as ’n verraaier van die gemeenskap beoordeel te word nie.

Haar afwesigheid is kultureel en geestelik: sy leef in voortdurende teenwoordigheid, maar as ’n funksionele figuur, nie as ’n volwaardige persoon nie.

Die Inheemse Vrou – 45 jaar oud

Oklahoma het een van die grootste inheemse Amerikaanse bevolkings in die land. Maar die gaping tussen kultuur en voorspoed is enorm.

Kayla is ’n lid van die Cherokee Nation. Sy werk by ’n kultuursentrum. Sy hou die taal, tradisies, rituele en stories lewend.

Buite daardie wêreld is die werklikheid egter hard: – onderbetaalde skole – brose gesondheidsorg – wydverspreide verslawings – swak betaalde werk – subtiele en voortdurende diskriminasie. Sy onderhou gemeenskap, gesin en identiteit. En niemand beskerm haar soos sy verdien nie.

Haar afwesigheid is histories: die Staat het sy identiteit op inheemse volke gebou en hulle toe alleen gelaat.

Die Vrou uit Tornado-geteisterde Gebiede – 39 jaar oud

Oklahoma is een van die state wat die swaarste deur tornado’s getref word. Dit kan elke jaar, elke seisoen gebeur. En wanneer dit gebeur, vee dit alles uit.

Rachel woon in ’n gebied wat herhaaldelik getref word. Sy het in haar lewe twee huise verloor: een as kind, een as volwassene.

Sy werk as onderwyseres. En elke jaar moet sy haar leerders vir oefeninge oplei: wegkruip, hulleself beskerm, die klank van vrees ignoreer.

Haar lewe bestaan uit heropbouings: van huise, van roetine, van stabiliteit.

Haar afwesigheid is klimaatgebonde: die natuur heers hier, en dié wat die gevolge betaal, is altyd die gesinne, dit wil sê die vroue.

Die Laeinkomste-Vrou – 29 jaar oud

Brooklyn – ’n algemene naam in die omgewing, nie ’n stad nie – woon in ’n voorstad van Tulsa. Ou huise, stukkende paaie, busse wat verbykom wanneer hulle wil.

Sy werk by ’n kitskosrestaurant. Verdeelde skofte, veranderinge aan die skedule op die laaste oomblik, minimale betaling. Sy het ’n driejarige dogtertjie. Dagsorg kos meer as haar salaris. Sy het twee opsies: los die kind by iemand wat sy nie vertrou nie of verloor haar werk. Haar wêreld bestaan uit: – agterstallige rekeninge – voedselkoepons – hardloop – voortdurende angs – klein drome wat nooit verwesenlik kan word nie.

Haar afwesigheid is ekonomies en stelselmatig: Oklahoma stoot dié vorentoe wat dit reeds gemaak het en laat dié agter wat in hierdie voorstede gebore is.

Epiloog – Oklahoma

Oklahoma is ’n staat wat eenvoudig lyk, maar dit is een van die moeilikstes om in te woon.

Vroue is gevangenes van drie geweldige kragte: – godsdiens wat hulle vasvang – armoede wat hulle uitput – klimaat wat hulle vernietig.

Elke heropbou, elke redding, elke brose ewewig gaan deur haar. Maar die Staat gee selde iets terug.

Besinning – Oklahoma

Oklahoma se vroulike afwesigheid spruit uit ’n gevaarlike mengsel: sterk tradisie, aanhoudende armoede, onsigbare inheemse identiteite en ’n onvergewensgesinde natuur.

Hier leef die vrou in ’n voortdurende teenstrydigheid: om onmisbaar te wees en geïgnoreer te word.

Hierdie hoofstuk toon een ding duidelik: swaarkry is nie geregtigheid nie. Weerstand is nie vryheid nie. Oorlewing is nie vooruitgang nie.

En in Oklahoma leef vroue te dikwels nie: hulle weerstaan.

OREGON

Oregon floreer op die mees subtiele teenstrydigheid in die Verenigde State: ’n skoon, groen, liberale beeld, perfek vir toeriste en politieke veldtogte, en ’n sosiale werklikheid vol diep krake.

Portland, wat as ’n progressiewe stad gevier word, is ook ’n groot sentrum van haweloosheid, verslawing, ’n geestesgesondheidskrisis en groeiende ongelykheid. Buite Portland verander Oregon in geïsoleerde platteland, uiters arm wit gemeenskappe, onstabiele werk, minimale hulpbronne en sluimerende spanning.

Die vrou verdwyn hier nie weens ’n gebrek aan ’n rol nie, maar weens oorlading:

– gesinne met een inkomste – afhanklikheid van die maat – gebrek aan dienste – geografiese isolasie – onsekere werk – buitensporige koste – gebrek aan werklike beskerming

Oregon is pragtig om na te kyk, maar moeilik om in te woon.

Die Vrou van Portland – 29 jaar oud

Julia woon aan die East Side van Portland. Sy werk by ’n gesondheidskoswinkel, betaal skaars haar huur en deel ’n huis met twee ander mense.

Portland stel homself voor as ’n “oop, sensitiewe, sosiale” stad, maar die waarheid bestaan uit: – strate vol hawelose mense – ’n geestesgesondheidskrisis oral – verstopte dienste – laagbetaalde werk – huur wat voortdurend styg. Julia is een van daardie mense wat die stad as ’n simbool van sy “jeugdige gees” gebruik, maar haar soos ’n anonieme nommer behandel.

Haar afwesigheid is sosiaal: sy is oral in die gesprekke, maar nêrens in die oplossings nie.

Die Immigrantevrou in die Restaurantbedryf –

34 jaar oud Rosa het uit Guatemala gekom. Sy werk in die kombuis van ’n restaurant wat altyd besig, altyd raserig, altyd gespanne is.

Tien uur per dag, ses dae per week. Lae betaling, geen versekering nie, voortdurende sweet, hitte en lawaai.

Baie manlike kollegas glo hulle kan grappies maak soos hulle wil. Hulle doen dit nie uit kwaadwilligheid nie; hulle doen dit uit onkunde en tradisie. Maar dit weeg swaar op haar. Sy word opgevreet deur opmerkings, kyke en growwe grappe.

Buite die werk stuur sy geld na haar familie. Binne hou sy alles aan die gang.

Haar afwesigheid is ekonomies en kultureel: sy laat ’n hele sektor draai, maar bly vir almal onsigbaar.

Die Plattelandse Vrou – 52 jaar oud

In die ooste van Oregon is daar dorpe wat lyk asof hulle in 1985 vasgevang is. Min huise, lang paaie, harde winters en ’n foondiens wat kom en gaan.

Karen woon in een van hulle. Sy het ’n klein plasie, ’n paar diere en ’n byverdienste in ’n winkel. Sy doen alles self. Wanneer jy ’n dokter nodig het, moet jy ’n uur ry. Wanneer jy enige diens nodig het, moet jy dit dae vooruit beplan. Wanneer iets verkeerd loop, is daar niemand nie.

Haar afwesigheid is geografies: sy woon ver van die wêreld af, en nie uit eie keuse nie.

Die Vrou wat ’n Gesin Onderhou wat Verwoes is deur

Verslawing – 43 jaar oud Oregon is een van die state met die hoogste syfers van verslawing. Opioïede, metamfetamiene, alkohol. ’n Stadige stortvloed wat nooit ophou nie.

Tessa het ’n maat wat nou verlore is. Twee jong kinders. ’n Werk as kassier in ’n supermark. Elke dag moet sy die kinders beskerm, ’n man hanteer wat sy nie meer herken nie, die boeke bymekaarhou, en veg teen ’n stelsel wat geen oplossings bied nie.

Haar afwesigheid is institusioneel: die samelewing praat al jare oor ’n “krisis”, maar niks verander vir dié wat dit tuis beleef nie.

Epiloog – Oregon

Oregon is ’n staat wat homself goed adverteer, maar homself swak beskerm.

Vroue leef tussen twee uiterstes: – ’n estetiese progressiwiteit – ’n aggressiewe sosiale werklikheid.

Dit is sy wat die impak van ongelykheid weerstaan, wat brose gesinne onderhou, wat in die mees uitgebuite sektore werk, wat gemeenskappe onderhou wat deur die politiek vergeet is.

Oregon se skoonheid is nie genoeg om dit te red nie.

Besinning – Oregon

Die afwesigheid van vroue in Oregon spruit uit ’n harde waarheid: om bloot te sê dat jy modern is, is nie genoeg om dit te wees nie.

Vroue betaal hier drie pryse: – die lewenskoste – onsekere werk – sosiale en geografiese isolasie.

Dit is ’n afwesigheid wat nie uit direkte konflik ontstaan nie, maar uit algemene onverskilligheid.

En hierdie hoofstuk maak dit duidelik: agter die woude, die berge, die perfekte mere, is daar ’n Amerika wat nie werk nie. En dit weeg heeltemal op vroue.

PENNSILVANIË

Pennsilvanië is een van Amerika se mees verdeelde state. Aan die een kant die groot stede – Philadelphia en Pittsburgh – deurdrenk van geskiedenis, ongelykheid, onvoltooide herlewings en gemeenskappe wat nog oop letsels dra. Aan die ander kant ’n landelike en konserwatiewe binneland, plase, geslote myne, stagnante dorpe en outydse denkwyses.

Hier verdwyn vroue op vier maniere: – in die arm voorstede – in Afro-Amerikaanse gemeenskappe wat deur geweld getekend is – op die stagnante platteland – in die moderne stede wat hulle opgebruik.

Pennsilvanië is ’n staat wat dié wat met min gebore is, nie vergewe nie. En vroue is, soos altyd, dié wat die hoogste prys betaal.

Die Vrou uit die Arm Voorstede van Philadelphia

– 34 jaar oud Shan woon in Noord-Philadelphia. Dit is ’n harde woonbuurt, met skole wat sukkel en strate waar jy die spanning selfs in helder daglig kan voel.

Sy werk by ’n afslagwinkel. Sy het ’n sesjarige dogtertjie. Elke oggend stap sy saam met haar skool toe met ’n mengsel van hoop en vrees: hoop dat sy ’n beter toekoms sal hê, vrees dat die woonbuurt haar sal insluk.

Lone is laag, koste is hoog, dienste is ontoereikend. Die stad vier sy “herlewing”, maar die herlewing bereik nooit haar huis nie.

Haar afwesigheid is stedelik: sy leef op die presiese punt waar die stad besluit wie aandag verdien en wie nie.

Pittsburgh se Roesgordel-Vrou – 48 jaar oud

Pittsburgh het “tegnologies”, “universiteit” en “innoverend” geword. Maar die werkersklasstad het nie verdwyn nie: dit het net na die voorstede verskuif, waar niemand kyk nie.

Linda was ’n sweiser. Toe die fabriek sluit, het sy net deeltydse werk gevind: supermarkte, skoonmaak en dienslewering.

Die ekonomiese transformasie het hoogs opgeleide jongmense beloon. Nie vroue soos sy nie.

Haar afwesigheid is industrieel: die nuwe stad het nie ’n plek voorsien vir dié wat die ou een gebou het nie.

Die Plattelandse Vrou – 55 jaar oud

Buite die stede is Pennsilvanië ’n ander land: heuwels, plase, piepklein dorpies, kerke oral, ’n denkwyse wat al geslagte lank nie verander het nie.

Mary het hier grootgeword. Sy het ’n huis, ’n stuk grond, ’n man wat af en toe werk, en grootgemaakte kinders.

Sy doen alles: – huis – diere – rekeninge – kook – sorg vir die bejaardes – optree as brug tussen families.

Sy word gerespekteer, sekerlik. Maar as ’n funksie, nie as ’n individu nie.

Haar afwesigheid is kultureel: elke rol is reeds geskryf.

Die Immigrantevrou van Allentown – 37 jaar oud

Allentown is vol Latyns-Amerikaanse, Afrikaanse, Arabiese en Asiatiese immigrante. Die ekonomie steun op hulle.

Rime werk in ’n fabriek, oggendskof. Haar man werk die nagskof. Hulle sien mekaar net ’n paar uur per dag.

Die betaling is nooit genoeg nie, die werk is fisies, die monteerlyne is raserig en meedoënloos.

Sy praat twee tale, maak drie kinders groot en werk dubbele skofte wanneer nodig. Haar afwesigheid is ekonomies en taalkundig: sy is ’n onmisbare teenwoordigheid in die stad, maar sy bestaan nie vir dié wat die besluite neem nie.

Epiloog – Pennsilvanië

Pennsilvanië is ’n staat wat in die middel leef: half modern, half vasgevang, half ryk, half arm, half progressief, half vasgevang in die verlede.

Vroue leef in die krake. En hulle hou alles bymekaar wat aan die verbrokkel is – gesinne, skole, woonbuurte, brose ekonomieë.

Maar die stelsel beskou haar as ’n ekstra, nooit as ’n hoofrolspeler nie.

Besinning – Pennsilvanië Die afwesigheid van vroue in Pennsilvanië ontstaan uit interne afstand: die afstand tussen wat die staat was en wat dit graag sou wou wees.

Die groot stede verteer, die platteland krimp, die middelekonomieë laat los.

Die vrou word uiteindelik in die middel platgedruk, waar niemand regtig kyk nie.

Hierdie hoofstuk maak dit duidelik: moegheid is nie ’n noodgeval van een dag nie, dit is die daaglikse norm vir duisende vroue.

RHODE ISLAND

Rhode Island is ’n miniatuur van alles wat werk en alles wat breek in Amerika: – duur kusstede – arm voorstede – verdwene nywerheid – groot migrantegemeenskappe – beperkte dienste – skreiende sosiale kontraste.

Providence is sy middelpunt: kultureel, akademies en artistiek. Maar langs die universiteite lê van die mees onderskatte stedelike armoede in die Ooste. Buite die stad oorleef klein dorpies op minimale werk, seisoenale seevaart en nywerhede wat nie terugkeer nie.

Die vrou verdwyn hier deur saampersing:

alles kos te veel, alles is te naby, alles is te klein om te ontsnap.

Die Latyns-Amerikaanse Vrou van Providence – 30 jaar oud

Marisol woon aan die South Side, een van die stad se armste woonbuurte. Sy maak met dagbreek kantore skoon en snags restaurante. Twee werke, geen sekerheid nie.

Providence noem homself graag ’n “kreatiewe stad”. Vir haar beteken kreatiwiteit bloot om kop bo water te hou.

Sy het geen versekering nie. Sy het geen vakansietyd nie. Sy het geen speelruimte nie.

Haar afwesigheid is ekonomies en taalkundig: sy werk so hard soos drie mense, maar vir die Staat is sy ’n statistiek.

Die Werkende Studentevrou – 22 jaar oud

Brown University trek studente van oor die hele wêreld. Maar dié uit beskeie gesinne beleef ’n ander Rhode Island.

Rachel studeer sosiologie, werk in ’n biblioteek, werk naweke as kroegmeisie, en deel ’n oorduur ateljeewoonstel.

Sy is intelligent, bekwaam, vasberade, maar sy is onder geweldige druk: – studie – werk – skuld – onsekere toekoms.

Haar afwesigheid is akademies: die universiteit vier diversiteit, maar beskerm nie dié wat studie en oorlewing kombineer nie.

Die Seisoenale Kusvrou – 41 jaar oud

Newport is pragtig vir dié wat dit besoek. ’n Ramp vir dié wat die hele jaar daar woon.

Tanya werk in die somer by ’n restaurant by die hawe. In die winter soek sy enige werk wat beskikbaar is: winkels, skoonmaak, klein kontrakte.

Ryk toeriste, arm inwoners.

Haar afwesigheid is seisoenaal: sy is drie maande lank onmisbaar, onsigbaar vir die ander nege.

Die Kleindorpse Vrou – 54 jaar oud

Buite Providence lê ’n vergete Rhode Island: ou tekstielfabrieke, rooi geboue, verweerde strate. Linda werk in ’n industriële wassery. Herhalende bewegings, warm stoom, skofte wat nooit eindig nie.

Die lone is minimaal, die werk is hard, die toekoms bly onveranderd.

Haar afwesigheid is industrieel: sy werk in die skaduwee van ’n ekonomiese verlede wat nooit sal terugkeer nie.

Epiloog – Rhode Island

Rhode Island is klein, maar sy probleme is enorm: hoë huurgeld, lae lone, beperkte geleenthede.

Vroue leef verpletter deur dit alles. Altyd in die voorste linies, nooit beskerm nie.

Besinning – Rhode Island

Die afwesigheid van vroue hier ontstaan uit ’n paradoks: ’n piepklein staat wat niemand kan beskerm nie.

Dit is ’n afwesigheid wat bestaan uit mikroruimtes en mikrokanse: te klein om te klim, te nou om te ontsnap.

En in hierdie versmoorde ruimtes bestuur vroue ’n hele staat wat hulle as deel van die landskap beskou.

SUID-CAROLINA

Suid-Carolina is ’n staat van skerp kontraste: perfekte strande en uiterste armoede, koloniale geskiedenis en swart gemeenskappe wat steeds in armoede leef, groeiende stede en stagnante voorstede, toerisme soos op ’n poskaart, en laagbetaalde werk. Dit is een van die plekke waar vroue die grootste las dra, tussen tradisie, godsdiens, gesin, onbekostigbare koste en swak dienste. En dit is ook een van die lande waar vroue se vryheid steeds gedebatteer, beperk en beheer word.

Suid-Carolina trek mooi aan wanneer dit moet, maar sy ruggraat word gedra deur vroue wat niemand sien nie.

Die Afro-Amerikaanse Vrou van die Lo Country – 36

jaar oud

Amina woon in Charleston, in ’n Gullah Geechee-gemeenskap. Sy dra ’n enorme kulturele nalatenskap: ’n geskiedenis van slawerny, weerstand en identiteit wat ten spyte van alles behou is.

Sy werk in ’n toeristerestaurant in die middestad. Sy bedien geregte wat deur haar kultuur geïnspireer is aan mense wat niks van die geskiedenis daarvan weet nie.

Sy is ’n ma, ’n dogter en ’n werker. Sy werk lang skofte, verdien lone wat vir die stad hoog is maar laag om hier te woon, want Charleston het te duur geword vir dié wat daar gebore is.

Haar afwesigheid is histories en stedelik: die geskiedenis van swart mense hier is die grondslag van alles, maar dit bly buite die amptelike vertelling.

Die Wit Vrou van die Konserwatiewe Suide – 42

jaar oud

Megan woon in ’n landelike gebied tussen Anderson en Greenwood. Haar gesin is konserwatief, die kerk is sentraal, en die gemeenskap is geslote. Hier is die reëls nie geskryf nie, maar hulle is strenger as die wet. Haar man werk in die konstruksiebedryf, sy werk as kassier in ’n afdelingswinkel.

Elke keuse word geweeg: hoe om aan te trek, wat om te sê, wat om te dink. Egskeiding word as ’n skandaal beskou. Om nie kinders te hê nie, is ’n sonde. Om outonomie te vra, is ’n “gebrek aan geloof”.

Haar afwesigheid is kultureel: sy leef in ’n rol wat deur ander besluit is, en om dit te verander beteken om alles te verloor.

Die Toerismevrou in Myrtle Beach – 29 jaar oud

Jamie werk by ’n hotel aan die kus. Ontvangstoonbank in die somer, skoonmaak in die winter, wat ook al nodig is.

Myrtle Beach lyk soos ’n paradys vir dié wat dit besoek, maar dit is ’n hok vir dié wat daar werk: lae lone, hoë huurgeld, algehele seisoenaliteit, nul stabiliteit.

Jamie woon in ’n klein, gedeelde woonstel. Sy werk ses dae per week. En wanneer die seisoen eindig, moet sy op ’n sagte winter hoop.

Haar afwesigheid is ekonomies: alles draai om toeriste; niks draai om inwoners nie.

Die Onversekerde Vrou – 55 jaar oud

Suid-Carolina is een van die state met die minste toegang tot gesondheidsorg. Baie werkende vroue is onversekerd. Baie sien af van noodsaaklike sorg. Linda werk as skoonmaker by ’n kliniek. Sy sien elke dag gesondheidsorg van binne, maar sy kan dit nie vir haarself bekostig nie.

Sy het chroniese pyn in haar hande, maar sy kan nie ophou nie. Sy is bang vir ’n mediese ondersoek, want sy weet sy kan nie die behandeling bekostig nie.

Haar afwesigheid is ’n gesondheidskwessie: sy werk rondom die sorg van ander en het geen reg op haar eie nie.

Epiloog – Suid-Carolina

Suid-Carolina is ’n staat wat in voortdurende spanning leef tussen moderniteit en tradisie, tussen sigbare rykdom en verborge armoede.

Vroue betaal vir al die teenstrydighede: – rigiede godsdiens – geslote rolle – uitbuitende toerisme – diepgewortelde rassisme – ontoeganklike gesondheidsorg – te lae lone.

Sy is ’n steunpilaar, maar sy word soos ’n klein versiering behandel.

Besinning – Suid-Carolina

Hier ontstaan die afwesigheid van vroue uit die perfekte verweefdheid van: ’n swaar geskiedenis, ’n dominante godsdiens en ’n brose ekonomie.

Vroue leef vasgevang tussen verlede en hede: die verlede beperk hulle, die hede verteer hulle, en die toekoms is nie gewaarborg nie.

En hierdie hoofstuk dien om die naakte waarheid bloot te lê: Suid-Carolina is nie stadig omdat dit so wil wees nie. Dit is stadig omdat dit nie wil verander nie. En dié wat vir hierdie traagheid betaal, is altyd vroue.