DIE TERUGKEER NA ITALIË VAN L’ORÉAL AF

Baie dinge, baie oomblikke, is nooit neergeskryf nie, omdat hulle net voortleef in die geheue van ’n man wat nie meer hier is nie: Giorgio.

Maar toe ons by die huis terugkom, het ons albei stil geword, en nie een van ons het dadelik kommentaar gelewer op die toets of hoe dit gegaan het nie.

Eers twee weke later het ek ’n telegram ontvang van die destydse verkoopsdirekteur van L’ORÉAL, met net hierdie reël: MNR. FREGA DANKIE.

Ek het geleer dat maatskappye jou kennis van markte gee deur produkte, deur die werklike en die uitgedinkte behoeftes van die verbruiker – en dat dieselfde kommersiële manipulasie vandag nog stilletjies koopbesluite vorm.

Ek onthou graag ’n snit van Benny Hill, die Engelse akteur, wat ’n kelner speel wat wyn bedien aan ’n klant wat aanhoudend kla en vra dat dit omgeruil word omdat dit nie goed is nie.

Benny het die etiket vyf keer omgeruil, en die wyn was altyd dieselfde – eers aan die einde het die klant uiteindelik gesê dit is goed.

Dit is dieselfde met verkope – dit is net ’n kwessie van manier, en van die soort etiket wat jy gebruik. Wat iemand werklik uniek maak, is nie ervaring met baie handelsmerke nie, maar ervaring by baie verskillende maatskappye.

Moeders maak net een fout met hulle seuns: hulle leer ons nooit hoe om onsself te beskerm nie, omdat hulle dit natuurlik vir ons doen – maar hulle weet ons sal daardie ervaring alleen moet verwerf, en dit is wat elkeen van ons anders sal maak.

Ek het by die huis gekom met die wete dat ek nie meer dieselfde man is nie, en my vrou het dit ook gesien toe sy my gevra het wie Rita is – ek het in die nag in my slaap haar naam gesê. Net ’n vrou wat na ’n priester soek, het ek geantwoord.