GEEN HONGER, NET FAAM: ’N L’ORÉAL-MIDDAGETE

Die hele oggend het met werk verbygegaan, en wat my die meeste verbaas het, was Giorgio se stiltes – hy het hierdie weergawe van my baie fyn dopgehou en ontdek dat hy my glad nie regtig ken nie.

Rita, die koper, het op ’n motorfiets by die restaurant aangekom, byna terselfdertyd as ons. Sy het haar helm afgehaal en haar lang hare laat los val, asof sy wou sê: ek kom pas van die haarkapper af, kom ons kyk of julle daarvan hou.

Giorgio het begin glimlag en gesê: verdomp, ek het geweet sy sou haar vir jou gaan mooimaak, jou gelukkige bliksem.

Waarvan praat jy, is jy van jou kop af, het ek gesê en probeer om die gemoedere te laat bedaar, en ons het ingegaan, waar sy ’n tafel in die hoek gekies het – privaat, maar nie rond nie, doelbewus reghoekig – en my gevra om langs haar te sit.

Kom ons laat die formaliteite staan, het sy gesê, ek dink ons is omtrent ewe oud – goed met my, maar ek sal jou nie jou werklike ouderdom vra soos dit by die stad Catania aangeteken is nie, dit is vir die mense by die ander tafel.

Sy het uitgebars van die lag en toe gevra of ek ’n toneelspeler is. In ’n sekere sin, ja, het ek gesê – maar my verhoog is die straat.

Wat doen jy vir ’n bestaan? Die towenaar, natuurlik – wat ’n vraag! Ha ha ha ha ha ha.

Wel, ek sal jou sê wat ek regtig doen: ek leer mans hoe om hulleself aantreklik en interessant te maak, sodat hulle intelligente vroue kan vind – soos jy – en, as dit gebeur, hulle op hulle verlief kan laat raak.

’n Goeie begin – en hoe sou jy daardie werk noem?

Ek is ’n priester sonder ’n soetane, maar met ’n stem.

Giorgio het die gesprek oorgeneem en gesê wat hy met sy hoofkantoor ooreengekom het, en ek het opgehou om te gekskeer.

Niemand het daardie dag oor besigheid of verkope gepraat nie, maar ek het een ding verstaan: ’n man is net so goed soos die moeder wat hom gemaak het.