GILLETTE & L’ORÉAL, WOMEN USA — VOL. III

Hoofstuk Nul — gedeelde opening

Hierdie openingshoofstuk word deur al ses volumes van Women of the United States gedeel. Dit word hier volledig weergegee en ingevou sodat die reeks sonder herhaling in volgorde gelees kan word.

HOOFSTUK NUL

Hier is die wêreld nie ’n gebied nie: dit is ’n grens. Die Noordpool verwelkom nie, vergewe nie, laat geen ruimte vir foute nie. Wit heers as ’n absolute entiteit, stil en sonder geheue. Temperatuur is nie meteorologiese data nie: dit is ’n roofdier. Die nag duur maande lank, verpletter gedagtes, verwring mense se omtrekke, sluk hulle wil in.

Die gemeenskappe is min, klein en geslote. Inuit, Yupik, Arktiese volke woon waar niemand sou kies om te bly nie. Hier is elke individu noodsaaklik vir die oorlewing van die groep. As jy nie nuttig is nie, word jy ’n las. En dié wat ’n las word, verdwyn in die stilte, in die sneeu, in die logika van ’n omgewing wat geen toegewings maak nie.

Die wetenskaplike basisse voeg ’n ander soort koue by: dié van hiërargieë. Hier is ’n vrou ’n seldsame teenwoordigheid, ’n anomalie wat moet aanpas of swig.

Op hierdie plek bestaan die begrip “verdwyning” nie. Daar is net die wit wat alles uitwis.

Inuit- en Yupik-vroue

Die Arktiese meisie word nie vertroetel nie: sy word voorberei. Sy leer vroeg om die koue, die donkerte en die honger te weerstaan. Sy moet nuttig word vir die stam, want hier is identiteit nie persoonlik nie. Dit is funksioneel. Die vrou dra die las van gesin en gemeenskap: kos, vuur, kinders, velle, sorg. Niemand praat oor regte nie. Niemand praat oor broosheid nie. Depressie bestaan, maar dit het geen naam nie. Geweld bestaan, maar dit het geen getuies nie.

Vrou van die wetenskaplike basisse

Opgevoed, bekwaam, gewoond aan dissipline. Sy kom aan as navorser, tegnikus en dokter. Sy ontdek gou dat die Noordpool geen kwalifikasies erken nie. Hier tel net geestelike taaiheid. Manlike hiërargieë oorheers haar, en enige teken van swakheid word as swakheid vertolk. Dit is ’n omgewing waar krag nie genoeg is nie: uiterste selfbeheersing word vereis.

Westerse vrou “van buite”

Grootgemaak in vryheid, kom sy aan in die oortuiging dat sy die koue kan oorwin. Maar die plek breek haar: eensaamheid, piepklein ruimtes, eindelose stiltes. Basisse is nie gemeenskappe nie, hulle is meganismes. En ’n vrou, binne ’n meganisme wat deur mans ontwerp is, moet veg om nie te verdwyn nie.

Die Reis na die Rand van die Wêreld

My buurman, Antonio, bekend as Nino, het jare lank gepraat oor die Noordkaap, die middernagson, die maande sonder donkerte. Dit was ’n droom wat hy in sy sak gehou het, soos iets onmoontliks. Een oggend in Mei het ek sy deurklokkie gelui en net dit gesê: “Pak jou tas. Ek is oor ’n uur terug. Ons is oor 30 dae terug.” Hy het my verbaas en gelukkig aangekyk. Sy vrou, bekommerd, het gevra wat ons planne is. “Om ’n droom agterna te jaag,” het ek geantwoord.

Ons het in die motor geklim. Ons vrouens het ons aangekyk asof ons mal is. Maar hierdie reis was eg. Nino was reeds vol vrae. “Waarheen gaan ons? Hoeveel geld moet ek saambring?” “Ontspan,” het ek vir hom gesê. “Ons sal oor 54 uur daar wees. Net 5 000 km. Ons is in die nuwe Range Rover. Geniet die rit.”

Elke 300 km moes ek stilhou: hy, twaalf jaar ouer as ek, het sy eie ritme gehad. Ek het water en vloeistowwe gehad; hy het koffie en liggaamlike behoeftes gehad. En hoe verder ons gery het, hoe meer het hy oor sy lewe gepraat. Dinge wat ek nooit sou geweet het nie as dit nie vir daardie eindelose pad was nie.

Twee mans alleen in ’n motor wat altyd oor vroue praat. Hy het net sy vrou geken. Ek het gelag. Ek het hom gerusgestel: “Ons is almal so.”

Hy het my gevra hoe ek dit regkry om by my positiewe te bly terwyl ek 60 uur bestuur. Ek het hom van Rusland vertel, toe ek op 22 vir 51 uur gery het om ’n vrou te ontmoet wat ek nog nooit ontmoet het nie. “Afstande is nie grense nie,” het ek vir hom gesê, “hulle is verskonings. Ek het nog nooit enige gehad nie.”

Die aankoms in die wit

Ons het Noorweë binnegegaan. ’n Herberg langs die pad. Ons sou die motor daar los en per slee verder gaan.

Die gids was toegedraai, ondeurdringbaar. Toe sy haar bril afhaal, het ek ontdek dat sy ’n vrou is. ’n Noorse vrou, stil, direk, ysig. Nino in die middel van die slee, sy voor, ek met my 190 cm agter, heel agteraan.

Dit was nog daglig. My horlosie het die tyd gewys, maar dit het my nie gesê of dit nag of oggend is nie. Dit was middernagson. Ons het die Noordkaap bereik.

Nino het gehuil. Hy het my omhels. Ek het laggend vir hom gesê: “Pasop… mense mag dink ons is gay.” Ons het gelag, maar ons was aan die rand van die wêreld.

Toe kom die ryp: –52°C.

Ingang tot die ware Arktika

Hulle het ons na ’n metaalhouer geneem om klere te verwissel. Uiters swaar, gewatteerde pakke, toegemaak met ingewikkelde ritssluiters.

Ek het vir die gids betaal. Nino is in ’n iglo by ’n paar mans gelos; ek is in ’n ander by ’n gesin gelos: ’n bejaarde man, tussen 70 en 80, en drie vroue tussen 30 en 50.

Dit was ’n geslote wêreld. Eenvoudig. Brutaal.

Die man het eenkant gestaan. Die vroue het die pas volgehou. En die badkamer was ’n heuwel vyf meter van die iglo af: die drolle het gevries voordat hulle die grond geraak het. My eerste piepie het ’n geel Arktiese ster geword. Dit was die Noorde wat my gegroet het.

Die middeljarige vrou, Magi, het ’n bietjie Engels gepraat. Die res was gebare, oë, hande. Die taal van die koue.

Toe ek nie seker was hoe om die pak te gebruik nie, het sy, sonder om te dink, aan my kruis geraak om my ’n versteekte ritssluiter te wys. Daar was geen kwaadwilligheid nie, geen verleentheid nie: net funksie. Oorlewing.

Die drie dae in die iglo

Hulle het kos gebring. Gerookte vis, rou vis, kabeljoulewer, walvispens. En haaibolletjies. Daar was geen keuse nie. Daar was geen alternatief nie. Dit was wat die natuur voorsien.

Toe het ek gedrink: ’n rooi vloeistof. Ek het gedink dit is wyn. Dit was gefiltreerde, gekookte, versoete walvisbloed. Ek het dit gedrink. Dit het my ’n krag gegee wat ek nog nooit tevore gevoel het nie. ’n Oer-energie. Ek het gedink dit is kokaïen. Nee. Dit was die Noorde wat die liggaam binnegaan.

Die vroue het my dopgehou. Die ou man het gaan jag. Ek het gerus en bloed gedrink. Drie dae sonder foon, internet, rekenaar, sonder Nino. Net ek en hulle.

Daar was geen nag nie. Net lig, vuur, ys en asem.

Die drie vroue het gaan lê om te slaap. Ek het ’n plek gesoek. Die jongste het haar arm opgelig en vir my gewink om nader te kom. Hulle het uitgebars van die lag. Ek het nie verstaan nie. Hulle het gesê ek is hulle “Kersfees”.

’n Manier om te sê dat ek aanvaar is.

Ek het probeer om hulle ’n bietjie geld te gee om dankie te sê. Hulle het geweier. Hulle wou net ’n drukkie hê. En ’n paar woorde in Kalabries om nader te voel.

Daar het ek die waarde van ware geskenke verstaan: dié wat nie gekoop of verkoop kan word nie.

Die gids se afskeid

Ná drie dae het die gids aangekom. Sy het ’n uur lank met die drie vroue gepraat. Ek was buite. Ek het nie verstaan wat hulle sê nie. Dit was nie my saak nie. Dit was hulle taal, hulle wêreld, hulle wet.

In die houer, terwyl ek besig was om uit te trek, het die gids ingekom. Nuuskierig. Direk. Noords. Sy het my styf omhels. Sy het my gesoen. Haar vel was so wit soos melk. Haar oë was so blou soos die Augustus-lug.

Sy het my gevra om haar weg te neem. Sy sou enigiets gedoen het om uit daardie wêreld te kom.

Ek het met respek geglimlag. Ek kon nie. Ek moes nie.

Ek het haar net een belofte gelaat: “As jy iets nodig het, skryf vir my ’n brief. Ek sal jou help.” Sy het selfs die geld geweier. Sy was ’n pragtige vrou, maar eensaam. ’n Eensaamheid wat nie van ver af gesien kan word nie. ’n Eensaamheid wat die koue nie vergewe nie.

Die terugkeer huis toe

Ons het Nino gaan haal. Hy was in die wolke. Hy wou nie teruggaan nie. Maar ek het ’n afspraak met sy vrou gehad.

Hy het almal van sy drie dae vertel. Ek het stilgebly. Ek het nooit iets met die man gedeel nie. Net met papier.

En so, terwyl Nino na sy wêreld teruggekeer het, was ek reeds op pad na ’n ander. ’n Ander bestemming. ’n Ander ontmoeting.

Welkom.

Epiloog

Die Noorde vat jou nie: dit verander jou. En dit gee jou nooit

heel terug nie. Mans kom na die Noordpool op soek na lig, stilte, foto’s, drome. Vroue bly om te oorleef.

Mans vertel wat hulle gesien het. Vroue swyg oor wat hulle beleef het.

Mans keer terug. Vroue bly. Hulle bly in die koue, in huise van sneeu, in stiltes wat niemand hoor nie. Hulle bly om gemeenskappe te onderhou wat hulle nie vier nie. Hulle bly om kinders, bejaardes, vreemdelinge te beskerm. Hulle bly onsigbaar.

Ek het net een herinnering van daar af saamgeneem: ’n pragtige, ongelooflik pragtige vrou, maar alleen. Nie in ’n romantiese sin nie. In ’n menslike sin. In ’n tragiese sin.

Besinning

Die Noorde maak nie die liggaam dood nie. Dit maak teenwoordigheid dood. En wat oorbly, is wit: ’n plek waar vroue terselfdertyd leef en verdwyn.

Daarom skryf ek. Want uiterste plekke vertel nie hulle eie storie nie. En dié wat deur hulle reis, kan nie die luukse bekostig om stil te bly nie.

Nie ek nie. Nie ek nie. My land het my gebaar, en die res van die wêreld verwelkom my nie as ’n gas nie, maar as een van die familie.

Uit die absolute witheid van die Noorde het ek afgedaal in die absolute verwarring van die Verenigde State.

VERENIGDE STATE VAN AMERIKA

Die Onmoontlike Opdrag

Om agttien jaar lank vir ’n Amerikaanse maatskappy te werk, gee jou iets wat geen ander maatskappy in die wêreld kan nie: ’n werkskultuur, prosedures, ’n duidelike missie en ’n stelsel van waardes wat nie teorie is nie – hulle is daaglikse praktyk. Hulle verduidelik dit nie aan jou nie; hulle bou dit vir jou. En hulle doen dit sonder om jou toestemming te vra.

Ek was in die kantoor in New York toe ek ’n werk aangebied is wat ek my nooit voorgestel het nie. Nie ’n bevordering nie. Nie ’n oorplasing nie. ’n Eksperiment.

’n Vertroulike program, geskep om ’n model van menslike verhoudings binne die Verenigde State te valideer. Hulle het nie bestuurders, sielkundiges of opleiers gekies nie. Hulle het mense met ’n sekere soort werklike ervaring gekies. En my naam het opgekom – al was ek agttien jaar lank in verkope. Hulle het nie na die rol gekyk nie: hulle het na die verstand gekyk.

Die toets was eenvoudig om te verduidelik en uiters moeilik om te voltooi:

besoek die 50 Amerikaanse state in een jaar, kies self die stede en bly minstens ’n week in elkeen.

Die laaste twee weke sou ’n gedwonge vakansie wees. Hulle sou al die uitgawes dek. Ek moes net leef, waarneem, verstaan en elke Maandag ’n verslag indien. ’n Menslike, droë, presiese verslag.

Ek het die kontrak geteken. Ek het die huis laat weet. Hulle het niks gevra nie. Hulle wou net weet of die maandelikse voorrade aangekom het. Ek was op die punt om ’n jaar in Amerika aan te pak. Hulle het, soos altyd, die volgende maand aangepak.

Om aan die veilige kant te wees, is my salaris direk in my bankrekening in Italië inbetaal. Dit was ’n beleefde manier om vir my te sê: “Moenie iets doms doen nie. Leef met wat jy het. Kom ons kyk wie jy regtig is.”

Eers vyftien jaar later het ek toegang gekry tot my oorspronklike verslae, die ontledings en die materiaal wat hulle oor my versamel het. Hierdie boek is daaruit gebore. Ek het goedkeuring gekry om dit te publiseer, op een voorwaarde: noem nooit die maatskappy wat dit bestel het nie.

Dit maak nie saak nie. Hierdie storie gaan nie oor logo’s nie. Dit gaan oor ’n man in ’n land wat onmoontlik is om te verstaan tensy jy dit self beleef.

Begin ek by die verste punt?

Die logiese keuse was om by die kante te begin, nie by die middel nie. Om twee eenvoudige redes:

1. Ek was vars van die eksperiment af: hoë helderheid, maksimum aandag.

2. Deur by die uiterste te begin, kon ek die koers regstel en die reis skoon afsluit.

Ek hoef nie in Boston of Chicago te begin nie. Ek moes by ’n grens begin. By ’n plek wat net op papier Amerika was.

Ek het Juneau gekies, die hoofstad van Alaska. Geïsoleer. Slegs per boot of vliegtuig bereikbaar. ’n Stad wat aan niemand behoort nie. Die perfekte plek om te begin.

Optimaliseer Hulpbronne

Voor ek vertrek het, het ek gedoen wat ’n Amerikaner bo alles respekteer: ek het my soos ’n professionele mens georganiseer, nie soos ’n toeris nie.

Ek het drie van die gewildste lugrederye gebel, dié met die grootste binnelandse netwerke. In minder as ’n uur het ek ’n boekie van vyftig binnelandse vlugte teen 60% afslag gekoop.

Geen tydsbeperkings nie. Geen dagbeperkings nie. Geen beperkings nie. Net een voorwaarde: gebruik hulle binne ’n jaar.

Ek het dieselfde gedoen met hotelgroepe, Uber-taxi’s en motorhuurmaatskappye, en toe ’n behoorlike skedule van die etappes, die metodes, maar nie die tye nie, opgestel.

Ek was gereed.

Dit was my eerste ware sukses. Die eerste teken was dat ek geweet het hoe om te beweeg. Amerika beloon dié wat optree, nie dié wat wag nie.

Toe die maatskappy die transaksie sien, het hulle gedoen wat ’n Amerikaanse kultuur altyd doen: hulle het die betroubaarheid nagegaan.

Was ek in staat om ’n jaar van voortdurende beweging te hanteer? Was ek in staat om onverwagte gebeure, afstande en noodgevalle te hanteer? Was ek onafhanklik?

Daarom het ek voor my vertrek nog ’n deurslaggewende besonderheid gereël:

Ek het seker gemaak dat ek ’n maandelikse kredietlimiet van minstens $100 000 op my kredietkaart het.

Dit was nie bedoel om bestee te word nie. Dit was bedoel om te bewys dat ons dit kon bestuur. Amerikaners dink so: as jy nie outonomie het nie, het jy nie vryheid nie. En as jy nie vryheid het nie, kan jy nie geëvalueer word nie.

Van daardie oomblik af was die program nie meer ’n opdrag nie. Dit was ’n missie.

EN NOU REIS ONS REGTIG

Alaska is net deur geografie deel van die Verenigde State. Dit is ’n ander wêreld.

Dit is die plek waar vroue spoorloos verdwyn. Waar ’n klagte nooit sy bestemming bereik nie. Waar stede bloot beskaafde eilande is in die middel van ’n wilde kontinent.

Juneau was my eerste toets: ’n hoofstad sonder paaie wat dit met die res van die land verbind. ’n Stuk Amerika wat nie soos Amerika voel nie.

Hier het ek iets begin verstaan: die reis sou nie geografies wees nie. Dit sou menslik wees.

BLOK 1 (Volume I)

Alabama – Alaska – Arizona – Arkansas – Kalifornië – Colorado – Connecticut – Delaware – Florida – Georgia

BLOK 2 (Volume II)

Hawaii – Idaho – Illinois – Indiana – Iowa – Kansas – Kentucky – Louisiana – Maine – Maryland

BLOK 3 (Volume III)

Massachusetts – Michigan – Minnesota – Mississippi – Missouri – Montana – Nebraska – Nevada – New Hampshire – New Jersey – Nieu-Mexiko

BLOK 4 (Volume IV)

New York – Washington

BLOK 5 (Volume V)

Noord-Carolina – Noord-Dakota – Ohio – Oklahoma – Oregon – Pennsilvanië – Rhode Island – Suid-Carolina

BLOK 6 (Volume VI)

Suid-Dakota – Tennessee – Texas – Utah – Vermont – Virginië – Wes-Virginië – Wisconsin – Wyoming

KENTUCKY

Kentucky is ’n staat wat in twee dimensies bestaan: die oppervlak bestaan uit steenkoolmyne, whiskey, perde en groen heuwels; die dieptes is egter gemaak van ou armoede, geïsoleerde gemeenskappe, rigiede godsdiens en skaars geleenthede.

Dit is ’n land wat nie meer landelik is nie, maar ook nog nie modern nie. Opgeskort. Stadig. Moeg. En wanneer ’n land opgeskort is, is dit vroue wat dit regop hou.

In Kentucky verdwyn ’n vrou nie weens ’n gebeurtenis nie. Sy verdwyn weens ’n sosiale nalatenskap wat al geslagte lank van haar vereis om haarself op te offer. Gesin, kinders, onsekere werk, kerk, bure, ander mense se probleme: dit lê alles op hulle skouers. Haar afwesigheid is nie geraas nie. Dit is gewig.

Die Vrou van die Voormalige Myngebiede – 41

jaar oud

Steenkool het Kentucky gebou en dit vernietig. Myne sluit, mans verloor hulle werk, afhanklikheid van chemikalieë neem toe, armoede versprei.

Vroue hier dra die nasleep. – mans sonder werk – kinders wat in frustrasie grootgemaak word – buitengewoon lae lone – oordosisse wat vriende en familie tref – uitgeputte gemeenskappe.

Hulle werk in winkels, skole, diensverskaffers en as ondersteuningswerkers. Hulle doen alles wat gebroke ekonomiese stelsels nie meer doen nie.

Haar afwesigheid is sosiaal: as sy nie ’n vrou was nie, sou die staat ineenstort. Maar niemand erken haar nie.

Die Derby- en Teeltdame – 36 jaar oud

Kentucky is beroemd vir sy perde en die Derby. Agter daardie elegante beeld lê ’n leër vroue wat stalle skoonmaak, diere hanteer, vroeë skofte werk en vir belaglike lone werk.

Die glans is voor. Die sweet is agter.

Haar afwesigheid is ekonomies: sonder haar werk die bedryf nie, maar sy bly ’n rat wat deur die publiek en politici geïgnoreer word.

Die Vrou Vasgevang in Godsdiens – 48 jaar oud.

In baie Kentucky-distrikte het die kerk meer mag as die staat.

’n Vrou moet wees: – ’n moeder – ’n eggenote – ’n morele figuur – ’n agtenswaardige teenwoordigheid – gehoorsaam aan die gemeenskap.

Sy kan nie uit haar rol stap nie. Sy kan haarself nie heruitvind nie. Sy kan nie twyfel of broosheid uitspreek nie.

Haar afwesigheid is kultureel: sy behoort nie aan haarself nie. Sy behoort aan die godsdienstige vertelling van die plek.

Die Vrou van Minimumwerk – 29 jaar oud

Kentucky floreer op laagbetaalde werk. En daardie werk is almal vroue s’n.

Kassiere, kelnerinne, vloerskoonmakers, werkers in ouetehuise, skoolassistente. Lewens wat verteer word deur onsekere skofte, duur brandstof, kinders om groot te maak en nul vooruitsigte.

Haar afwesigheid is ekonomies en geestelik: sy sien geen uitweg nie en niemand bied haar een aan nie.

Epiloog – Kentucky

Kentucky is ’n mosaïek van tradisie, armoede, godsdiens en ontbering. Vroue is sy ruggraat. En juis daarom word hulle onsigbaar.

Afwesigheid is hier ’n kollektiewe gewoonte. ’n Leefwyse. ’n Verkeerde normaliteit wat nooit bevraagteken word nie.

Besinning – Kentucky

Elke staat wys ’n ander gesig van afwesigheid. Kentucky wys die een wat gebore is uit ekonomiese ineenstorting en ’n tradisie wat aan die verlede vasklou.

Hier hou die vrou alles vas wat mans verloor het, alles wat godsdiens oplê, alles wat armoede vaslê.

Sy is die sterk skakel, maar word as die swak skakel behandel.

En juis daarom is hierdie staat in die volume nodig: om te wys wat gebeur wanneer ’n samelewing alles op vroue se skouers laat en dan maak asof dit normaal is.

LOUISIANA

Louisiana is ’n staat van felle kontraste. Dit is kultuur, musiek, geskiedenis, kookkuns, spiritualiteit en identiteit. Maar dit is ook armoede, onstabiliteit, verslawing, rasse-ongelykheid, verwoestende orkane, chaotiese politiek en ’n broos sosiale stelsel.

Dit is ’n plek waar skoonheid saam met lelikheid bestaan, sonder ewewig. Alles hier het twee kante: New Orleans is fees en trauma, Baton Rouge is politiek en verval, en die landelike distrikte is gemeenskap en isolasie.

Die vrou in Louisiana verdwyn nie toevallig nie. Sy verdwyn omdat sy die enigste stabiele figuur in ’n onstabiele land is. En hierdie stabiliteit verteer haar.

Haar afwesigheid is die gevolg van drie swaar faktore: – diepgewortelde armoede

– sikliese omgewingsrampe

– harde kulturele patriargie.

Hier regeer vroue gesinne, woonbuurte, hele gemeenskappe. En terwyl almal anders verskyn, vervaag sy.

Die Vrou van New Orleans – 35 jaar oud

New Orleans is musiek, fees, chaos en geskiedenis. Maar dit is ook een van die mees komplekse en uitdagende stede in die land.

Die vrou wat hier werk, leef gelyktydig op drie fronte: – roofsugtige toerisme – stedelike geweld – onstabiele ekonomie

Werk in: – kroeë – hotelle – restaurante – toeristetoere – openbare dienste – lewendige musiek – naglewe

Verpligte glimlagte. Lae lone. Hoë huurgeld. Swaar kliënte. Uitputtende ure.

Haar afwesigheid is moreel: die stad gebruik haar energie en gee dit uitgeput terug.

Almal wil die “towerkrag” van New Orleans hê. Niemand betaal dié wat dit skep nie.

Die Afro-Amerikaanse Vrou van die Arm Distrikte –

42 jaar oud Buite New Orleans lê die landelike en verarmde Louisiana. Klein huisies, swak skole, minimale dienste en belaglike lone. Die Afro-Amerikaanse vrou speel hier gelyktydig drie rolle: – werker – moeder – sosiale pilaar van die gemeenskap.

Sy werk waar sy kan: – ouetehuise – geriefswinkels – kitskoskombuise – skoonmaak – informele versorging.

Sonder haar werk die gemeenskap nie. Tog leef sy met lae lone, chroniese stres, min gesondheidsorg en die voortdurende teenwoordigheid van gesinsgeweld.

Haar afwesigheid is histories: dit spruit uit dieselfde struktuur wat haar geslagte lank altyd onderaan die sosiale leer geplaas het.

Die Vrou wat Orkane Oorleef – 39 jaar oud

oud

In Louisiana bestaan daar nie so iets soos ’n “stabiele” lewe nie. Orkane verander alles: huise vernietig, werk verloor, gesinne geskei, herinneringe verlore.

Die vrou is die een wat: – die kinders ontruim – die dokumente beskerm – die huis skoonmaak wat deur water binnegedring is – van niks af begin – versekeringspolisse hanteer wat laat of nooit betaal nie – die gesin kalm hou terwyl sy van binne ineenstort.

Vir mans is heropbou fisies. Vir vroue is dit sielkundig. Jaar ná jaar.

Haar afwesigheid is omgewingsgebonde: elke storm neem ’n stuk van haar energie weg, totdat amper niks oorbly nie. Niemand vergoed haar hiervoor nie.

Die Vrou van Swaar Tradisies – 51 jaar oud

Louisiana floreer op sterk, diepgewortelde, amper heilige tradisies.

’n Vrou moet wees: – die perfekte moeder – ’n figuur in die huis – ’n hoeksteen van die uitgebreide familie – ’n teenwoordigheid in die kerk – ’n versorger van bejaardes – ’n gids vir die kleintjies – die draagstruktuur van alles.

Dit is ’n antieke rol wat nooit bygewerk is nie.

Sy kan nie familieversoeke weier nie. Sy kan nie teëpraat nie. Sy kan nie “nee” sê nie. Sy kan nie aan haarself dink sonder om skuldig te voel nie.

Haar afwesigheid is kultureel en emosioneel: sy is so besig om almal te ondersteun dat sy uit haarself verdwyn.

Epiloog – Louisiana

Louisiana is ’n mengsel van skoonheid en wonde wat nie genees het nie. En te midde van hierdie gewone chaos hou vroue alles bymekaar: gesin, werk, gemeenskap, tradisies, emosionele oorlewing.

Hulle afwesigheid is ’n paradoks: hoe meer hulle doen, hoe minder word hulle gesien.

Louisiana wis vroue nie met ’n enkele krag uit nie. Dit wis hulle uit met duisend klein, daaglikse kragte: armoede, orkane, toerisme, rassegeskiedenis, gesinsrolle, gebrek aan ondersteuning.

Dit is ’n stadige, diep, stil uitwissing.

Besinning – Louisiana

Elke staat toon ’n ander vorm van afwesigheid. Louisiana toon een wat veroorsaak word deur: – natuurrampe – sosiale rampe – gesinsrampe.

Dit is die Staat waar die vrou vir almal oorleef, maar niemand vir haar oorleef nie.

Dit is die staat waar trauma roetine word en roetine identiteit word.

Louisiana wys dat die afwesigheid van vroue nie net armoede of ’n gebrek aan regte is nie. Dit is ook ’n moegheid so diep dat niemand dit meer raaksien nie.

En daarom is hierdie hoofstuk deurslaggewend: om te onthou dat agter elke poskaart van New Orleans ’n vrou is wat iets vashou wat die wêreld nie kan sien nie.

MAINE

Maine is een van die mooiste en ruigste state in Amerika. Eindelose woude, koue kuste, vuurtorings, vissersdorpe en geweldige stilte. Dit is net ’n romantiese land vir dié wat dit besoek. Vir dié wat daar woon, is dit pure isolasie.

Die bevolking is yl, die afstande is lank, die winters duur maande, die geleenthede is min. Maine val jou nie aan nie: dit verteer jou.

Vroue verdwyn hier om drie redes: – geografiese eensaamheid – onstabiele seisoenwerk – klein gemeenskappe wat verandering versmoor. Dit is ’n staat waar die natuur oorheers en die mens aanpas. Altyd. Te veel.

Die vrou van Maine val nie van ’n skok nie. Sy val van herhaling.

Die Vrou van die Vissersdorpe – 39 jaar oud

Die kus van Maine floreer op visvang: kreef, kabeljou, kort seisoene en harde arbeid.

Die vrou hier bestuur alles wat die boot nie doen nie: – koördinering – nette wat herstel moet word – verkope – gesinsboekhouding – gesin – huis – skielike noodgevalle.

Die see is mooi van ver af. Van naby is dit ’n meester wat nie vergewe nie.

Haar afwesigheid is sowel ekonomies as fisies: sy leef in ’n sektor waar verdienste van die weer, die seisoen en geluk afhang. En wanneer die seisoen eindig, eindig die sekerheid ook.

Die Vrou wat in die Lang Winter Leef – 52

jaar oud

Maine in die winter is ’n muur: sneeu, ryp, duisternis, oneindige stiltes.

In die binneland – Millinocket, Greenville, die Merestreek – staar vroue die volgende in die gesig: – maande sonder werklike sosiale kontak – gevaarlike paaie – geïsoleerde huise – min gesondheidsorg – wydverspreide seisoensdepressie – afstand van noodsaaklike dienste

As sy siek is, wag sy. As sy ’n dokter nodig het, ry sy ure lank. As sy emosioneel ineenstort, sien niemand haar nie. Haar afwesigheid is geografies: sy verdwyn omdat sy ver van alles af is.

Die Vrou van Seisoenwerk – 28 jaar oud

In die somer ontplof Maine: toerisme, B&B’s, restaurante, vaarte.

Die vrou hier werk onvermoeid: – bedien – skoonmaak – kook – verwelkom – bestuur – opruim.

Dit is harde, swak betaalde, onstabiele werk. Dit duur drie maande, dan niks.

Dit gaan van intense ure na leë weke. Van geld wat vinnig instroom na maande van oorlewing.

Haar afwesigheid is ekonomies: sy leef altyd tussen twee seisoene, maar behoort aan geeneen nie.

Die Vrou van Klein Gemeenskappe – 46 jaar oud

Klein dorpies in Maine is geslote gemeenskappe: almal weet alles van almal, en niemand verander ooit regtig nie.

Die vrou hier moet eenvoudig wees: – moeder – stabiele werker – betroubare teenwoordigheid – “goeie mens” volgens die plaaslike kodes.

Sy kan haarself nie heruitvind nie. Sy kan nie maklik van werk verander nie. Sy kan nie die gemeenskap verlaat sonder om veroordeel te word nie.

Haar afwesigheid is kultureel: sy behoort meer aan die gebied as aan haarself. Sy is ’n gevangene nie van boosheid nie, maar van gewoonte.

Epiloog – Maine

Maine is ’n staat wat jou in stilte dophou. En stilte, wanneer dit te veel is, word ’n las.

Vroue verdwyn hier in afstande, seisoene, herhaalde rolle, onsekere werk, geslote dorpe, lang winters.

Die afwesigheid is nie voor die hand liggend nie. Dit is onder die vel. Dit is ’n daaglikse gebeurtenis.

Maine slaan nie. Dit laat jou gaan.

Besinning – Maine

Elke staat openbaar ’n vorm van afwesigheid. Maine openbaar die een wat uit geografie gebore is:

Hoe mooier die gebied, hoe swaarder is dit vir dié wat daar woon.

Hier word die vrou nie deur konflik uitgewis nie, maar deur stilte. Deur herhaling. Deur afstand. Deur die koue wat nooit verbygaan nie. Deur ’n lewe wat krimp.

Maine leer een ding: vroulike afwesigheid kan ook ’n landskap wees. ’n Kaart. ’n Seisoen wat nooit eindig nie.

En daarom is hierdie hoofstuk nodig: want Amerika is nie net geweld of chaos nie. Dit is ook ’n verterende stilte.

MARYLAND

Maryland is ’n misleidende staat. Klein, met uitsig oor die Atlantiese Oseaan, naby Washington. Elegant aan die oppervlak, kompleks van binne.

Dit is ’n gebied wat in twee verdeel is: – ryk, opgevoede, beskermde, ordelike voorstede – moeilike, arm stede, gemerk deur misdaad en verwaarlosing.

Dit is een van die state met die hoogste gemiddelde inkomste in Amerika en terselfdertyd een met die duidelikste ongelykhede.

Vroue verdwyn hier nie om ’n enkele rede nie. Hulle verdwyn weens te veel wêrelde waarby hulle moet aanpas: metropool, voorstede, politiek, gesondheidsorg, stedelike armoede, rasse-identiteite.

Die afwesigheid van vroue in Maryland is veelvoudig.

Dit wissel na gelang van die poskode.

Die Baltimore-vrou – 34 jaar oud

Baltimore is een van die mees ingewikkelde stede in die Verenigde State: ingewortelde armoede, hoë misdaad, sosiale isolasie, oorlaaide dienste en skole in gevaar.

Hier hou vroue alles bymekaar: – kinders – onsekere werk – gevaarlike woonbuurte – onbetaalbare lewenskoste – stadige vervoer – gebrek aan werklike beskerming.

Sy werk waar sy kan: supermarkte, klinieke, hulpsentrums, kitskosrestaurante, ouetehuise, skoonmaak. Haar afwesigheid is stedelik: die stad praat van “herontwikkeling”, maar begin nooit by haar lewe nie.

Sy is vir die stelsel net sigbaar wanneer sy as arbeidsmag dien. Sy verdwyn wanneer dit by die erkenning van haar regte kom.

Die Vrou van die Ryk Voorstede – 42 jaar oud

Die welgestelde deel van Maryland is perfek: huise soos in ’n fliek, hoë inkomste, eliteskole, ambisieuse loopbane, goed gestruktureerde gesinne.

Die vrou verdwyn hier om ’n ander rede: die druk van perfeksie.

Dit is ’n mededingende omgewing waar die vroulike rol onberispelik moet wees: – totale gesinsbestuur – hoë sosiale beeld – perfekte kinders – verpligte vrywilligerswerk – ’n parallelle werk of loopbaan wat nooit die lewensmaat mag “oorskadu” nie.

Sy leef in ’n konteks wat haar altyd teenwoordig wil hê, sonder om ooit op te gee, sonder om ooit moegheid te wys.

Haar afwesigheid is ’n saak van identiteit: die gemeenskap beskou haar as ’n rol, nie as ’n mens nie.

Die Afro-Amerikaanse Vrou van die Sentrale

Korridor – 45 jaar oud Maryland het een van die grootste en invloedrykste Afro-Amerikaanse gemeenskappe in die Verenigde State.

Vroue is hier ’n dryfkrag in die samelewing: – hulle werk in gesondheidsorg – hulle werk in skole – hulle bestuur kantore en die openbare administrasie – hulle hou groot gesinne bymekaar – hulle ondersteun hele gemeenskappe. Maar sy leef met ’n dubbele las: ras en geslag.

Sy doen alles. Sy hou alles. Sy verskyn oral. Maar daar word selde na haar geluister.

Haar afwesigheid is polities: sy ondersteun die Staat sonder om by die tafels te sit waar besluite geneem word.

Die Vrou wat in Gesondheidsorg Werk – 37 jaar oud

Maryland is een van die state met die meeste vroulike gesondheidswerkers, danksy sy nabyheid aan Washington en sy groot streekhospitale.

Vroue leef hier binne ’n stelsel wat nooit ophou eis nie: – eindelose skofte – oorlaaide afdelings – herhaalde noodgevalle – uiters hoë verantwoordelikhede – min sielkundige beskerming – salarisse wat nie vir die emosionele impak vergoed nie.

Sy is die een wat almal versorg: bejaardes, kinders, chronies siekes, stedelike noodgevalle, omgewingsrampe.

Haar afwesigheid is operasioneel: sy is fundamenteel, maar haar stem weeg buitengewoon min in gesondheidsbesluite.

Epiloog – Maryland

Maryland is ’n staat gebou op skerp kontraste: uiterste rykdom en uiterste armoede, magtige politiek en verwaarloosde woonbuurte, briljante loopbane en minimale werk. Vroue hier beleef al hierdie teenstrydighede gelyktydig. Elke deel van Maryland het ’n ander vorm van uitwissing: stedelik, sosiaal, identiteitsgebonde, rassig en gesondheidsverwant.

Hulle afwesigheid is ’n kollektiewe resultaat: die Staat werk omdat hulle standhou.

En juis daarom word hulle nie gesien nie.

Besinning – Maryland

Elke staat openbaar ’n genuanseerde beeld van vroue se afwesigheid. Maryland openbaar die mees komplekse: vroue bestaan op elke sosiale vlak, maar word geïgnoreer juis waar die stelsel vorm kry.

Hier is vroue: – die ruggraat van welgestelde voorstede – die enjin van swart gemeenskappe – die verskaffer van gesondheidsorg – die oorlewing van arm woonbuurte.

Tog word sy nie as ’n politieke mag erken nie, word sy nie in die middel van strategieë geplaas nie, word sy nie beskerm nie.

In Maryland is afwesigheid nie armoede of eensaamheid nie. Dit is wanverhouding: vroue gee meer as wat die staat teruggee.

En daarom vind sy hier haar plek in die volume.

MASSACHUSETTS

Massachusetts is een van die slimste state in Amerika. Elite-universiteite, hospitale van wêreldgehalte, navorsingsentrums, tegnologie en innovasie. Van buite lyk dit soos een van die mees gevorderde en “regte” plekke in die land: hoë opvoeding, hoë inkomste, moderne beleid en omvattende dienste.

Maar die waarheid is meer kompleks.

Massachusetts is ’n gebied met twee snelhede: – dié wat aan die kringe van kennis behoort – dié wat buite daardie deure bly.

Dit is ’n staat wat van vooruitgang praat, maar dit leef onder enorme kulturele druk. En daardie druk verpletter stadig die teenwoordigheid van vroue.

Vroue verdwyn hier nie weens ’n gebrek aan wat hulle het nie. Hulle verdwyn weens ’n oormaat verwagtinge: loopbaan, gesin, hoë standaarde, konstante prestasie, perfekte sosiale modelle.

Die afwesigheid van vroue in Massachusetts is modern, beskaafd, verfyn – en verwoestend.

Vrou van die Elite-universiteit – 33 jaar oud

Massachusetts is die akademiese hart van die planeet. Die toekoms van kennis word binne daardie kampusse besluit.

Die vroulike navorser kom in met uiters hoë vermoëns, maar staan voor ’n stelsel wat eis:

– publiseer sonder ophou – kompeteer met beskermde kollegas – hou konferensies, seminare, groot geleenthede – handhaaf ’n deurgaans briljante beeld – gee jou privaat lewe vir jare prys

Die konteks lyk progressief, maar die magsposisies bly manlik. Dié wat navorsing doen, adem ’n lug van uitnemendheid in… en van uitputting.

Haar afwesigheid is institusioneel: sy produseer kennis, maar voer selde bevel.

Die Migrantevrou in Skoonmaak en Spysenierings – 29 jaar oud

Buite sy prentjiemooi kampusse floreer Massachusetts op migrante-arbeid: Latynse vroue, Haïtiane, Brasiliane, Kaap-Verdiane, Afrikane.

Hulle is dié wat: – die kantore van die elite skoonmaak – in universiteitsrestaurante kook – skofte in hotelle werk – die kombuise van Boston-restaurante bestuur – na bejaardes omsien – na ander mense se kinders omsien.

Harde lewens, lae verdienste, hemelhoë huurgeld.

Haar afwesigheid is ekonomies en polities: sy hou die mees opgevoede stad in Amerika aan die gang sonder om deur enigiemand erken te word.

Die Vrou van Klinieke en Hospitale – 41 jaar oud

Massachusetts is die middelpunt van gevorderde gesondheidsorg. Agter die groot name is duisende vroue: verpleegsters, tegnici, saalpersoneel, assistente en ondersteuningspersoneel.

Onmoontlike skofte. Voortdurende stres. Enorme verantwoordelikhede. Moeilike pasiënte. Uiters hoë lewenskoste. Min rus.

Haar afwesigheid is operasioneel: sy is die enjin van Amerika se beste gesondheidsorg, maar die stelsel sien haar nie as ’n mens nie: net as ’n funksie.

Die Vrou van die Rowwe Woonbuurte – 35 jaar oud

Anderkant die welvarende kampusse en voorstede het Massachusetts werklike, harde armoede wat vir die media onsigbaar is.

Die vrou wat hier woon, staar die volgende in die gesig: – onbekostigbare huurgeld – broos skole – wydverspreide geweld – onvoldoende dienste – onsekere vervoer – laagbetaalde werk – strukturele rassediskriminasie.

Sy is ’n alledaagse oorlewende.

Haar afwesigheid is stedelik: sy pas nie in die “perfekte” vertelling van Massachusetts nie, daarom ignoreer die stelsel haar.

Epiloog – Massachusetts

Hierdie staat is ’n ooglopende paradoks: hoe beskaafder dit is, hoe meer verwag dit van vroue om alles te bestuur.

Die afwesigheid hier is nie onkunde nie. Dit is hiper-uitnemendheid. Dit is die oortuiging dat, in ’n ontwikkelde gebied, “alles reg sal wees”.

Nie alles is reg nie.

Vroue dra enorme en onsigbare laste: akademies, gesondheid, gesin, ekonomies.

Massachusetts werk omdat hulle werk. En juis daarom verdwyn hulle.

Besinning – Massachusetts

Elke staat toon ’n ander wond. Massachusetts toon die een wat onder sy kultuur versteek is.

Hier word vroue nie uitgewis omdat hulle geleenthede kortkom nie. Hulle word uitgewis omdat hulle te veel het, en niemand hulle beskerm terwyl hulle dit aanpak nie.

Dit is ’n moderne uitwissing: nie gewelddadig nie, nie luidrugtig nie, nie voor die hand liggend nie. Maar totaal.

En daarom is Massachusetts ’n noodsaaklike hoofstuk: om te onthou dat vooruitgang nie genoeg is nie as dit nie werklik dié bevry wat dit dra nie.

MICHIGAN

Michigan is die geraamte van industriële Amerika. Die staat wat die motor geskep het, wat die einste idee van die Amerikaanse werkersklas gebou het – en wat gesien het hoe dit alles uitmekaar val. Geslote fabrieke, leeggeloopte stede, verlate woonbuurte, besoedelde water, verslawings, verouderde infrastruktuur, verlaagde lone.

Dit is ’n staat wat opkoms, verval en veerkragtigheid beleef het. En deur dit alles het vroue verduur wat mans nie meer kon dra nie.

Michigan wis vroue nie alles op een slag uit nie. Dit verteer hulle, dag ná dag, deur drie kragte: – ineenstortende nywerheid – stede wat leegloop – omgewingsprobleme wat alles vergiftig. Die afwesigheid van vroue hier is die gevolg van ’n gebroke ekonomie wat aanhou eis terwyl dit amper niks gee nie.

Die Detroit-vrou – 38 jaar oud

Detroit is die wêreldwye simbool van industriële ineenstorting. Leë woonbuurte, verlate huise, broos dienste, onderbefondsde skole en historiese armoede.

Vroue hier leef met: – onsekere werk – onbetroubare vervoer – wydverspreide geweld – onbetaalbare koste – gebrek aan stewige sosiale netwerke – totale gesinsverantwoordelikhede.

Sy werk waar sy werk kry: supermarkte, klinieke, inbelsentrums, restaurante, plaaslike koöperasies.

Haar afwesigheid is stedelik: ’n stad wat oor die hele wêreld bekend is, maar wat nie kyk na dié wat dit regop hou nie.

Detroit vier sy industriële geskiedenis. Dit vier nie die vroue wat sy mislukking oorleef het nie.

Die Flint-vrou – 34 jaar oud

Flint is ’n nasionale wond. Water wat jare lank vergiftig was, kinders vergiftig, gesinne deur die staat verraai.

Die vrou hier het die skandaal eerstehands beleef: – sy het met giftige water gekook – sy het haar kinders met gevaarlike water gewas – sy het geveg met instellings wat die bewyse ontken het – sy het huise met enorme sanitasieprobleme bestuur – sy moes kies tussen die betaal van die rekeninge of die koop van bottelwater. Haar afwesigheid is omgewingsgebonde: die Staat het misluk, en sy het die prys betaal.

Flint is nie net ’n tragedie nie. Dit is ’n voorbeeld van hoe min die lewe van ’n arm vrou in Amerika saak maak.

Die Vrou van die Voormalige Fabrieke – 46 jaar oud

Eens op ’n tyd het fabrieke in Michigan stabiliteit gebied: billike lone, ’n huis, ’n gesin, ’n toekoms.

Toe het alles ineengestort: verskuiwing na die buiteland, robotisering, sluitings, massa-afleggings.

Vroue hier moes hulleself vinnig heruitvind: – supermarkte – versorging – skoonmaak – klein dienste – deeltydse werk – verdeelde skofte.

Van swaar nywerheid na alledaagse onsekerheid.

Haar afwesigheid is ekonomies: sy het sekerheid verloor, sy het vooruitsigte verloor, sy het die beskerming verloor wat sy gehad het toe die motor die wêreld oorheers het.

Plattelandse Vrou – 50 jaar oud

Die platteland van Michigan is uitgestrek: meregebiede, woude, geïsoleerde gemeenskappe, klein, stadige dorpies.

Die vrou hier staar die volgende in die gesig: – strawwe winters – verslawings wat mans en kinders tref – verafgeleë gesondheidsorg – seisoenwerk – eensaamheid – amper onbestaande vervoer.

Dit is ’n lewe van voortdurende aanpassing. Geen ondersteuning nie, geen groei nie, geen stewige netwerke nie. Haar afwesigheid is geografies: sy verdwyn in die kilometers, in die stilte, in die roetine van oorlewing.

Epiloog – Michigan

Michigan is ’n staat wat die littekens van die verlede en die gevolge van die hede dra.

Vroue hou stand: Detroit, Flint, landelike gebiede, voormalige fabrieke, rowwe woonbuurte, veerkragtige gesinne.

Maar terwyl hulle standhou, verdwyn hulle: – te midde van ineenstortende infrastruktuur – te midde van besoedelde water – te midde van onsekere werk – te midde van halfleë stede – te midde van mislukte ekonomieë.

Michigan vier sy roemryke verlede. Vroue betaal vir die hede.

Besinning – Michigan

Elke staat toon ’n ander vorm van afwesigheid. Michigan wys die een wat veroorsaak word deur die broosheid van strukture: wanneer die fabriek val, val die gemeenskap. En wanneer die gemeenskap val, is dit die vrou wat regop bly – alleen.

Die afwesigheid van vroue hier is die gevolg van ’n leeftyd wat bestee is om gate toe te stop: werk, kinders, behuising, ekonomiese krisisse, omgewingsrampe, besnoeiings in dienste en stedelike geweld.

Dit is die Amerika wat nie meer werk nie en wat verwag dat vroue in elk geval werk. En daarom is hierdie hoofstuk deurslaggewend.

MINNESOTA

Minnesota is ’n staat waarvan almal hou: mere, natuur, orde, opvoeding, beskawing, lang winters en ’n “rustige” lewe. Dit is wat hulle van buite sien.

Van binne is dit anders. Dit is ’n staat wat die helfte van die jaar in vriestemperature leef, met gemeenskappe wat oop lyk maar eintlik baie geslote is, met stede wat hulleself as progressief verkoop maar diepgewortelde rassespanning wegsteek, met ’n sosiale stelsel wat net werk solank jy funksioneer – en vroue funksioneer altyd.

Hier verdwyn die vrou nie in chaos nie. Sy verdwyn in skynbare korrektheid. In stilte. In koudheid. In die “sagte” verwagtinge wat haar meer verpletter as openlike geweld.

Minnesota val nie aan nie. Dit verteer.

Die Vrou van die Immigrantewoonbuurte – 32 jaar oud

Minnesota het een van die grootste en sigbaarste immigrantegemeenskappe in die Verenigde State: Somaliërs, Hmong, Etiopiërs en Latino’s. En vroue is die hart van hierdie gemeenskappe.

Hulle leef tussen twee wêrelde: – hulle kultuur van herkoms – die rigiede en duur Amerikaanse stelsel. Hulle werk as: – gesondheidsassistente – skoonmakers – spysenieringswerkers – kinderoppassers – bestuurders – kulturele tussengangers.

Hulle praat twee tale, maak kinders groot en onderhou groot gesinne. Sonder ophou.

Hulle afwesigheid is kultureel en ekonomies: hulle is die dryfkrag van gemeenskappe, maar die samelewing behandel hulle as ’n diensteenwoordigheid.

Hulle is sigbaar as getalle, onsigbaar as mense.

Die Vrou wat Maatskaplike Werk Doen – 38 jaar oud

Minnesota belê swaar in maatskaplike dienste. Maar dié wat die werklike werk doen, is altyd vroue: in gesinsentrums, opvoedkundige projekte, skuilings en openbare fasiliteite.

Hulle noem hulle “maatskaplike engele”. Hulle is onderbetaalde en oorwerkte werkers.

Moeilike stories om te dra, voortdurende noodgevalle, mense om te help sonder toereikende gereedskap, voortdurende emosionele bestuur.

Hulle afwesigheid is professioneel: hulle ondersteun die broosste deel van die samelewing, maar die stelsel kan hulle nie ondersteun nie.

Die Vrou van die Lang Winters – 50 jaar oud

Minnesota in die winter is soos ’n ander planeet: maande van sneeu, ysige paaie, gedwonge isolasie. In die binneland en in klein dorpies leef vroue: – kilometers ver van alles af – met min gesondheidsorg – met eentonige roetine – met huishoudelike probleme sonder ondersteuningsnetwerke – met ’n winter wat selfs in hulle koppe kom.

Wanneer jy ver is, is jy alleen. En wanneer jy alleen is in Minnesota, sien niemand nie.

Haar afwesigheid is geografies: sy verdwyn in die sneeu, in die afstand, in die stilte.

Noodsaaklike Sektore – 40 jaar oud

Minnesota is ’n staat wat op drie pilare gebou is: – gesondheidsorg – onderwys – voedselverspreiding.

Drie sektore wat deur vroue oorheers word. Lang skofte, hoë vlakke van verantwoordelikheid, personeeltekorte en voortdurende stres.

Hulle is dié wat die staat aan die gang hou wanneer temperature tot -25 daal. Hulle is dié wat nie uitgelaat kan word nie, selfs al is hulle siek.

Hulle afwesigheid is operasioneel: hulle kan nie ophou nie, maar niemand bou ’n stelsel om hulle te beskerm nie.

Epiloog – Minnesota

Minnesota is ’n staat wat koud is aan die buitekant en warm aan die binnekant. Vroue hou alles in ewewig: immigrantegemeenskappe, maatskaplike dienste, gesondheidsorg, skole en geïsoleerde gesinne.

Hulle afwesigheid bestaan uit drie elemente: – ryp – stilte – verantwoordelikheid sonder erkenning. Daar is geen chaos nie, geen geraas nie, geen skouspelagtige geweld nie. Daar is net ’n verterende kalmte.

Besinning – Minnesota

Elke staat toon sy eie vorm van afwesigheid. Minnesota toon die “beleefdste” een: uitwissing deur skynbare vriendelikheid.

Hier skree hulle nie op jou nie. Hulle dwarsboom jou nie openlik nie. Hulle val jou nie aan nie.

Hulle laat jou eenvoudig om alleen te funksioneer. En jy moet altyd funksioneer.

Minnesota is die staat waar vroue onsigbaar word nie omdat hulle swak is nie, maar omdat hulle te sterk is om gehelp te word.

En daarom is hierdie hoofstuk deurslaggewend: om te wys dat selfs “goeie” state beduidende afwesighede het.

MISSISSIPPI

Mississippi is die hart van die diepste Suide. Dit is ’n staat wat steeds die gewig van sy geskiedenis dra: slawerny, ingewortelde armoede, segregasie, gebrek aan dienste, minimale infrastruktuur, onderbefondsde onderwys.

Dit is een van die plekke waar om as vrou gebore te word beteken dat jy met drie struikelblokke begin: – geërfde armoede – rigiede gesinsrolle – ’n staat wat niks verskaf nie. Hier verdwyn vroue nie weens ’n gebeurtenis nie. Hulle verdwyn omdat hulle in ’n samelewing leef wat nooit ontwerp is om hulle te beskerm nie.

Die afwesigheid van vroue in Mississippi is totaal: ekonomies, kultureel, gesondheidsverwant, polities, rassig.

Dit is die staat waar vroue alles dra en niks ontvang nie.

Die Afro-Amerikaanse Vrou van die Delta – 40 jaar oud

Die Mississippi-delta is een van die armste plekke in die Verenigde State. Buitengewoon ryk aan kultuur, musiek en geskiedenis, maar verwoes deur politieke verwaarlosing, gebrek aan dienste en enorme ongelykheid.

Die Afro-Amerikaanse vrou is hier die spil van die gemeenskap: – sy maak kinders en kleinkinders groot – sy werk in broos skole – sy sorg vir die gesin – sy werk skofte in aftreeoorde – sy maak huise en fasiliteite skoon – sy onderhou die hele woonbuurt.

Sonder haar sou die Delta in ’n dag ineenstort.

Haar afwesigheid is histories en rassig: die Staat het haar nog nooit in die middel van enigiets geplaas nie. Sy gee alles, ontvang niks.

Die Vrou van die Armste Plattelandse Gebiede – 48 jaar oud

Die platteland van Mississippi is uitgestrek. Piepklein dorpies, afgeleë huise, kerke oral en amper onbestaande hospitale.

Die vrou leef met: – myle ver van alles af – onbehandelde chroniese gesondheidsprobleme – minimale vervoer – seisoen- of onsekere werk – ou huise wat moeilik is om in stand te hou – ’n gevoel van isolasie wat ’n leefwyse word.

As ’n noodgeval gebeur, kom niemand betyds nie.

Haar afwesigheid is geografies: sy woon te ver weg om bereik te word en is te arm om gehoor te word.

Die Vrou wat in die Laagste Dienste Werk – 33 jaar oud

Mississippi is een van die state met die laagste lone in die land. En hierdie werk is, sonder uitsondering, vir vroue.

Die vrou hier werk in: – laekoste-kettings – laekoste-supermarkte – kitskosrestaurante – skoonmaak – informele versorging van siekes en bejaardes – ongeregistreerde kinderoppas.

Harde skofte, geen regte nie, geen vaste ure nie. Sy werk hard, verdien min en oorleef.

Haar afwesigheid is ekonomies: sonder haar werk kom Mississippi stadig tot stilstand, maar die staat behandel haar asof enigiemand haar kan vervang.

Die Vrou Vasgevang in Godsdienstige Tradisie – 55 jaar oud

Godsdiens in Mississippi is nie ’n faktor nie. Dit is ’n stelsel.

Die vrou hier moet: – ’n moeder wees – toegewyd wees – ’n steun vir die gesin wees – ’n morele figuur wees – “sterk” wees, selfs wanneer sy dit nie is nie.

Sy kan nie skei sonder stigma nie. Sy kan nie haar lewe verander sonder om oordeel uit te lok nie. Sy kan haarself nie voor haar gesin stel nie.

Haar afwesigheid is kultureel en emosioneel: sy is grootgemaak om almal te ondersteun, maar niemand ondersteun haar nie.

Epiloog – Mississippi

Mississippi is die staat wat die stadigste verander. En in hierdie stadigheid gaan vroue verlore.

Hulle is dié wat skole, winkels, kerke, gesinne en gemeenskappe aan die gang hou. Hulle is dié wat bymekaar hou wat die regering nie kan nie.

Tog verdwyn hulle in ’n struktuur wat hulle nooit as sentraal beskou nie.

Die afwesigheid hier is nie ’n ongeluk nie. Dit is ’n tradisie.

Besinning – Mississippi

Elke staat toon ’n vorm van afwesigheid. Mississippi toon die oudste en wreedste.

Hier is vroue nie net onsigbaar nie. Hulle word as vanselfsprekend aanvaar. Hulle word as ’n natuurlike hulpbron beskou: altyd beskikbaar, nooit beskerm nie.

Mississippi bewys ’n harde waarheid: wanneer die geskiedenis nie verander nie, betaal vroue die hoogste prys.

Daarom is hierdie hoofstuk een van die belangrikstes in die volume: want dit wys wat oorbly wanneer die Staat hele geslagte in die steek laat en verwag dat vroue hulle moet red.