KURIKÊ KU FÊRÎ BIŞIRÎNÊ BÛ

Maskeya min a yekem wek derewekê nehat.

Wek bişirînekê hat.

Kesî ez li ber xwe rûnenandim û ji min re negot: «Kî yî veşêre.»

Zarok kêm caran şîretên ewqas rasterast distînin. Ders bi cilê erêkirinê tên. Nêrînek. Serhejandinek. Bêdengiyek ku dema tu baş tevdigerî winda dibe.

Ez zû fêr bûm ku dema min dibişirî mirov rihet dibûn.

Mezin kêmtir xemgîn xuya dikirin.

Ode aramtir dibûn.

Gerginî sist dibû.

Min cureyekî ecêb ê hêzê keşf kir. Ne hêza zexmiyê. Ne hêza desthilatê. Hêza hêsankirina jiyanê ji bo kesên din.

Di destpêkê de bêguneh xuya dikir.

Zarokek wisa ahengê dixwaze wek ku riwekek tava rojê dixwaze.

Lê her diyariyekê bihayekî veşartî heye.

Çiqas ez bêtir fêr bûm hewaya hestan a li dora xwe bixwînim, ewqas kêmtir min bal da ser hewaya xwe.

Min dizanî kengî kesên din dilşikestî bûn.

Min dizanî kengî hêrs bûn.

Min dizanî kengî hewcedarê dilniyabûnê bûn.

Lê kêm caran ez disekinîm da ku bipirsim ka ez hewcedarê çi me.

Ez di xwe guncandinê de jêhatî bûm.

Ev jêhatîbûn dê gelekî bi kêrî min bihata.

Salan şûnde dê alîkariya min bikira ku di nav çand, welat, ziman û parzemînan de bixebitim.

Lê berî ku bibe sermayeyeke pîşeyî, ew tenê stratejiyeke sax mayînê bû.

Kurikek ku hewl dida aştiyê biparêze.

Pirsgirêka maskeyan ne ew e ku kesên din dixapînin.

Pirsgirêk ew e ku dixebitin.

Ewqas baş dixebitin ku di dawiyê de mirov dest pê dikin lîstikê xelat bikin.

Û gava ku lîstikek dest pê dike hezkirin, erêkirin û aîdiyetê biafirîne, rakirina wê dibe xeternak.

Tu dikevî xetera windakirina temaşevanan.

Loma min bişirîna xwe domand.

Ne ji ber ku ez kêfxweş bûm.

Ji ber ku ev ji min dihat hêvîkirin.

Û li cihekî di hundirê wî zarokê ku dibişirî de pirsek dijiya ku dê bi dehsalan li pey min bihata:

Heke her kes ji maskeyê hez dike, çi bi rûyê li binê wê tê?