NEXWEŞÊN GILLETTE

(bi çavê yên ku li bendê ne)

«Klînîkek nexweşan derman dike. Civakeke lênêrînê mirovan radigire.»

I. Nexweş

Dema nexweşek cara yekem dikeve saziyeke rehabîlîtasyonê, kêm caran ew bi xwe ye ku ew kêlî hilbijartiye. Gelek caran ew bi hevaltiya kesekî tê ku biryara herî dijwar daye: ku bawer bike hê rêyek heye.

Kesê ku li tenişta wî dijî, her tim heman pirsê di hundirê xwe de hildigire. Ev ceribandin dê kengê biqede? Û yekser li pey wê pirseke din tê, bi serhişkî û bêdeng:

Çima ew? Çima em?

Lê li van deran, nexweş ne tenê ew in ku teşxîsekê hildigirin. Ew aîdî bijîşkiyê ye, aîdî dabeşkirin û protokolan e.

Rastî cuda ye.

Nexweş ew jî ne ku li bendê dimînin, hevaltiyê dikin, piştgiriyê didin. Nexweş ew in ku her roj li tenişta êşê dijîn, tirs, fedakarî, hêvî û westandinên ku tu dosyeya bijîşkî qet tomar nake parve dikin.

Dema tu dikevî saziyeke rehabîlîtasyonê, tu rastî mirovên din, çîrokên din, çarenûsên din ên daliqandî tê. Û dema ku yê di dermankirinê de ye gelek caran di şerê xwe yê rojane de noq dibe, yê ku hevaltiyê dike temaşe dike, berhev dike, difikire.

Ew rewşên dijwartir, halên girantir, rêyên dirêjtir dibîne.

Û, hema bi hesteke gunehkariyê, difikire:

«Bi giştî, dikaribû xirabtir bûya.»

Lê her kesê ku tê, çîrokeke cuda bi xwe re tîne, û di kûrahiya xwe de heman pirsê diparêze, ku ji nezelaliyê dibiriqe û şêwe digire:

Sibê dê çi mumkin be?

Di kêliyên li bendêmayîn û mayînê de, axaftin cewhera xwe diguherin. Mirov her ku diçe kêmtir behsa nexweşiyê dikin, û her ku diçe zêdetir behsa jiyanê.

Ew behsa wê dikin ka berê kî bûn.

Ew bîr tînin ka her tişt çawa dest pê kir.

Ew serkeftinên piçûk parve dikin ku dibe ku ji yên din re bêwate xuya bikin, lê ji bo kesekî qonaxeke pir mezin in.

Ew behsa pêşketina nedîtbar dikin, behsa dilşikestinên ku bi israrê re dijîn, behsa hêviya ku di hundirê li bendêmayînê de dijî.

Berî her tiştî, ew behsa yên ku li nêzîk dimînin dikin.

Behsa wê ka çiqas fedakarî ji aliyê yên ku her roj destê xwe dirêj dikin ve tên kirin.

Û gelek caran ramanek derdikeve holê ku kesî pêşbînî nekiribû:

«Ez tiştê ku ez bûme qebûl dikim. Ne ew e ku giranî li min dike. Ya ku giranî li min dike, ew bar e ku ez didim ser milê yên din.»

Ev wêrekiyeke rojane ye.

Wêrekiyeke bêdeng.

Cihek ku meriv nikare dev ji xwe berde, ku her gav îradeyê dixwaze, ku tewra xemgînî jî tê veşartin da ku yên ji me hez dikin bên parastin.

Ji ber ku yên li tenişta me disekinin, bi baldariyeke ku dibe ku me berê qet nas nekiribe li me dinêrin.

Her tevger tê dîtin.

Her başbûn tê pîrozkirin.

Her paşveçûn tê parvekirin.

Em in nexweş.

Yên ku li rêya vegerê digerin.

Ji bo hinekan, gavek tiştekî asayî ye.

Ji bo hinekên din, serkeftinek e.

Û dîsa jî, hêvî li wir disekine, bi serhişkî, tewra dema her tişt berevajiyê wê nîşan dide.

Temaşekirina çîrokên yên din me fêr dike ku em nirxa tiştên ku hê di destê me de ne nas bikin.

Û kî ku bi rastî di nav êşê re derbas dibe, rastiyekê fêm dike ku gelek caran ji çavê yên ku di asayîbûnê de dijîn direve:

ne tiştên mezin in ku jiyanê radigirin.

Carinan hindik bes e.

Carinan hema hema tu tişt bes e.

Û ew hema hema tu tişt dikare bibe her tişt.

II. Epîlog

Nexweş mirovek e.

Civakeke êşê pir zêdetir e.

Tu kes nikare bi rastî bibêje: ev qet nayê serê min.

Nexweşî dahatê nas nake, prestîjê napîve, cudahiyên civakî naxe navberê. Bêyî ku destûrê bixwaze tê û jiyana wî kesê ku pê re rû bi rû dibe û ya wan ên ku li tenişta wî dijîn diguhere.

Ji ber vê yekê divê em fêr bibin ku bi spasdariyeke mezintir li her rojê binêrin.

Gelek caran nexweş bi xwe ne ku nirxa jiyanê herî kûr fêm dikin, ji ber ku nazikiya wê nas kirine. Ew dizanin ka tevgereke sade çiqas biqîmet dikare be, destekî dirêjkirî, başbûneke piçûk ku ji yên din re bêwate xuya dike.

Û belkî ji ber vê yekê ye ku divê tu kes xwe xwedî maf nebîne ku dadbar bike.

Em qet nizanin mirovê li pêşiya me çi şerî dike.

Em qet nizanin li pişt deriyekî girtî, li pişt bêdengiyekê, li pişt westandineke ku qet nayê gotin çi veşartî ye.

Êş fêr dike ku jiyan ne tenê ji tiştên ku em xwedî ne pêk tê, lê ji tiştên ku em dikarin biparêzin dema gelek tişt ji me tên standin.

Û wê demê em rastiyeke sade kifş dikin.

Ji bo hinekan, gavek tiştekî asayî ye.

Ji bo hinekên din, serkeftinek e.

Û her serkeftin heqê rêzê ye.

III. Rûpela nivîskar

Ev berhem bi siparîş nehatiye nivîsandin.

Nehatiye firotin.

Ji bo armancên bazirganî nehatiye çêkirin.

Hatiye nivîsandin da ku şahidiyê bide nirxa rehabîlîtasyonê, rûmeta mirovî û têkiliya di navbera mirovan de.

Tenê heqê ku tê xwestin dolarekî sembolîk e — ne wekî bihayê berhemê, lê wekî şahidiya peywireke hevpar ji bo çandeke lênêrîn, hêvî û berpirsiyariyê.