LIJNEYA GILLETTE

(bi çavê yên ku tên birêvebirin)

«Klînîkek nexweşan derman dike. Civakeke lênêrînê mirovan radigire.»

I. Rêveber û lijne

Sazî ji betonê çênabin.

Ew ji biryaran çêdibin.

Her avahî dikare bi heman materyalan bê avakirin, lê tiştê ku wê cuda dike dîtina wan e ku wê birêve dibin.

Li pişt her rêxistinê mirov hene bi dîrokên cuda, ezmûnên cuda, jêhatîbûnên cuda. Mirovên ku qebûl kirine berpirsiyariyeke hevpar parve bikin, her çend li ser ka meriv çawa digihîje heman armancan ramanên cuda hildigirin.

Rêveber gelek caran ji rêyên cuda tên.

Hin ji hundirê saziyê bilind dibin.

Hinekên din ji ezmûneke pîşeyî tên ku li cihekî din bi dest xistine.

Her yek zanîn, bawerî û awayên cuda yên şîrovekirina rola xwe tîne.

Û wek ku li her cihê ku berpirsiyarî û hêza biryardanê lê hebe diqewime, dîtin her tim li hev nakin.

Her yek bawer dike ku parçeyek ji çareseriyê di destê wî de ye.

Her yek rastiyê bi tiştên ku jiyane dixwîne.

Lê di dawiyê de ne raman in ku cudahiyê çêdikin.

Encam in.

Û encam her roj ji aliyê wan ve tên şopandin ku ji her kesî bêtir encamên biryarên hatine dayîn dijîn: nexweş û malbatên wan.

Ji ber vê yekê saziyeke tenduristiyê ji hiyerarşiyekê bêtir dişibe orkestrayekê.

Rêveber hene.

Serperişt hene.

Prosedur hene.

Lê encama dawî bi ahenga di navbera hemû mirovên ku beşdarî rêwîtiyê dibin ve girêdayî ye.

Yên ku birêve dibin notayan dinivîsin.

Yên ku her roj dixebitin wan dikin muzîk.

Û gelek caran di kalîteya vê hevkariyê de ye ku nirxa rastîn a rêberiyê tê pîvandin.

Ji ber ku ferman dayîn fonksiyonek e.

Rêberî berpirsiyariyek e.

Û di rêxistinên ku xwe dane lênêrînê de, dûrahiya di navbera her duyan de dikare cudahiyeke mezin çêbike.

Dîtin wek mafê taybet ê lijneyê û şêwirmendên wê dimîne, û gelekî bi çanda wan û bi wê rêya ku ew anîne wir ve girêdayî ye.

Ne her kesê ku li ser lijneyekê rûdine bi amadekariya ji bo wê rolê hatiye wir. Carinan îmkanên darayî ne ku derî vedikin — mîrasek, serweteke ji nişka ve, serkeftineke ku di qadeke bi tevahî cuda de hatiye bidestxistin — bêyî ku ew îmkan bi çandeke lênêrînê re bên. Û pere, bi serê xwe, fêrî kesî nake ka meriv çawa saziyeke tenduristiyê birêve dibe.

Ev çandeke rêxistinî ye ku yên dikevin hundir şaş dike.

Şêwirmendek tê bîra min ku, her çend tu jêhatîbûneke wî ya klînîkî tune bû jî, di korîdoran de bi piranî bi wê yekê mijûl dibû ku kontrol bike ka karmend cihên parkkirinê yên ji bo nexweşan veqetandî dagir nakin. Hûrguliyeke piçûk, û dîsa jî eşkerekar: wê gelek tişt digot li ser wê yekê ka ji bo wî kesî pêşîniya rastîn çi bû.

Bes bû ku meriv dûrtir binêre — veberhênanê bike da ku vegerekê çêbike, ne ku tenê tiştê ku jixwe heye biparêze. Li vir e ku cudahî tê lîstin di navbera yên ku xwediyê saziyekê ne û yên ku dizanin wê çawa birêve bibin.

Her cihekî karakterê xwe heye. Û ew karakter ji mirovên ku wî birêve dibin çêdibe.

II. Epîlog

Sazî bi veberhênanan tên avakirin.

Bawerî bi mirovan tê avakirin.

Rêberî ne bi rola ku meriv digire tê pîvandin, lê bi şiyana xistina jêhatîbûnên cuda di xizmeta armanceke hevpar de.

Ji ber ku di dawiyê de, li pişt her rêxistineke ku dixebite, qet tenê mirovek tune ye.

Her tim tîmek heye.

III. Rûpela nivîskar

Ev berhem bi siparîş nehatiye nivîsandin.

Nehatiye firotin.

Ji bo armancên bazirganî nehatiye çêkirin.

Hatiye nivîsandin da ku şahidiyê bide nirxa rehabîlîtasyonê, rûmeta mirovî û têkiliya di navbera mirovan de.

Tenê heqê ku tê xwestin dolarekî sembolîk e — ne wekî bihayê berhemê, lê wekî şahidiya peywireke hevpar ji bo çandeke lênêrîn, hêvî û berpirsiyariyê.