DU ŞÛR DI ŞER DE: GILLETTE LI HEMBER WILKINSON

Bavê min tenê pênc salî bû.

Malbat li gundekî çiyayî dijiya ku li deşta jêrîn dinihêrî. Ji xaniyên kevirîn, cîhan dûr xuya dikir, lê her bûyer di dawiyê de hildikişiya çiyê.

Wan bizinek ji zilamekî sendîkayê kirîbû. Ajal berê dahat dida, lê xwediyê wê biryar dabû ku wê bifiroşe.

Her sibe dapîra min hewl dida wê bidoşe.

Tu carî têr nedikir.

Bavê min taştê dixwest, wek hemû zarokan. Loma tasek li ser maseyê xuya dibû: nanê hişkbûyî, hinek şîrê bizinê, û ava çiyê ku lê zêde dikirin da ku rojekê din jî bes bike.

Ev şer bû berî ku kes jê re bibêje şer.

Di berbanga sibê de ew hinekî ji malê dûr diçû meydaneke piçûk û li ezmên dinihêrî.

Ji wir wî li şer temaşe dikir, mîna ku lîstikek be.

Balafir di ser asoyê re derbas dibûn. Dengê sîrenan ji deştê vedida. Bombe li ser balafirgeh û bingehên leşkerî dibariyan. Mezinan bi pistepist diaxivîn, lê zarokan li jor dinihêrîn.

Şerê Cîhanê yê Duyem dest pê kiribû.

Her kes tê de bû.

Lê du bûyer, ku bi hezaran mîl ji hev dûr bûn, dê di dawiyê de di tîxeke gûzanê de bigihîjin hev.

Almanan bersiva êrîşên Brîtanî bi bombebarankirina Londonê û bajarên din ên mezin dan. Fabrîkeyan hilberîn hêdî kirin. Pêdivî kêm bûn. Hetta tîxên navdar ên Wilkinson Sword jî dest pê kirin ji ser refan winda bibin.

Di heman demê de, hêzên Brîtanî li Afrîkayê şer dikirin.

Li wir wan bi hezaran dîl girtin.

Artêşek dikare li ber birçîbûnê ragire.

Artêşek dikare li ber germê ragire.

Tiştê ku nikare li ber ragire nexweşî ye.

Rêûresma yekem a ku li ser gelek dîlan dihat ferzkirin ne axaftinek bû, ne meşeke leşkerî, ne jî derzîlêdanek.

Tiraşek bû.

Rûyekî paqij tê wateya kêmtir parazît, kêmtir enfeksiyon û kontroleke mezintir.

Di mehên pêşîn de her kesî li Şûran digeriya.

Şûr li wir tunebûn.

London nikarîbû têra wan peyda bike.

Paşê Amerîka ket navberê.

Keştî di ser okyanûsan re derbas dibûn û xwarin, sotemenî, alav û, di nav gelek tiştên din ên bêhejmar de, tîxên gûzanê jî dianîn.

Di hundirê kampên dîlan de veguherîneke nazik çêbû.

Mêran êdî Şûr nexwestin.

Wan dest pê kir ku Gillette bixwazin.

Çawa ku Şerê Cîhanê yê Yekem alîkarî kiribû ku Wilkinson Sword navdar bibe, Şerê Cîhanê yê Duyem jî alîkarî kir ku Gillette bibe peyveke rojane.

Markayek bûbû ziman.

Sal şûnde, dema ku dîl, leşker û karker vegeriyan malên xwe li Îtalyayê, Fransayê, Misrê, Yewnanistanê, an li ku derê çarenûsê ew biribûn, ew diketin dikana herî nêzîk û tîxeke gûzanê nedixwestin.

Wan digot:

«Yek Gillette bide min.»

Şerê ku girîng bû ew bû.

Û Herdu Şûran ew winda kir.