LADY WILKINSON YA MIN

Heman êvarê min peyamek jê re şand, min jê re got ku ez ê pênc rojan bimînim û min jê pirsî ka ew dixwaze wê demê çawa derbas bike.

Hema hema wextê min tunebû ku ez telefona xwe deynim.

Kêmtir ji du deqeyan şûnde, bersiva wê hat.

«Sibê sibehê saet yazdehan.

Li vir, li vîlaya min a li Eatonê.

Em ê çayeke îngilîzî vexwin.

Ji min re bêje tu li ku dimînî.

Ez ê navnîşanê bidim ajokarê xwe û ew ê were te bibe.»

Ez bişirîm.

Rêxistin leşkerî bû.

Zerafet brîtanî bû.

Redkirina vexwendinê ne mumkin bû.

Min yekser bersiv da.

«Saet 10:30 ez ê li ber Otêla Four Seasons bim.

Ez li nêzîk dimînim.

Ez ê peya werim.»

Paşê ez çend kêliyan mam û li peyamê nêrî, berî ku yeke din bişînim.

Ez bi rastî bi hevdîtina me ve girêdayî bûm.

Belkî ji ya ku min dixwest qebûl bikim zêdetir.

Hesta min ew bû ku ez xwe ji bo merasîmeke bê Mamoste amade dikim.

Roja piştre em her du jî tam di wextê xwe de gihîştin.

Navê ajokar Dominique bû.

Bi eslê xwe fransî bû.

Bi rêz.

Bi heya.

Bi tevahî bi terbiye.

Dema ku em di nav wan kolanan re diajotin, hesteke ecêb hat ser min.

Mîna ku ez berê jî li wir bûm.

Bîra min ji nişka ve vegeriya sala 1993an.

Heman cih.

Bi hevkarekî berê yê Gillette re.

Min fikir kir ku ew tenê rasthatinek bû.

Yek ji wan diyariyên ku jiyan carinan bêyî ku kes bixwaze pêşkêş dike.

Ez ketim hundirê kelehê.

Wê, ji ber nefsbiçûkiya xwe ya xwezayî, berdewam jê re digot vîla.

Ji bo min, ew keleh bû.

Ya duyem ku min di jiyana xwe de serdana wê kiribû.

Ya yekem Keleha Branê li Transîlvanyayê bû.

Ez çûbûm wir da ku rêvebereke awarte bibînim, jineke mezin a ku mêvandariya Kont Vlad dikir, yê ku bêtir wek Drakulayê Şûjinkar tê nasîn.

Min Maggy li ser kursiyeke destikdar, li kêleka qenepeyê rûniştî dît.

Wê bi germî silav da min.

Bêhemdî min dest avêt destê wê da ku ez maç bikim.

Lê wê li şûna wê protokola fransî hilbijart.

Sê maç.

Em tenê du kes bûn ku nifşan ji hev veqetandibûn û çîrokekê bi hev ve girêdabûn, çîrokeke ku hîn yekî ji me jî vegotina wê neqedandibû.

Û cara yekem ji hatina min ve, London êdî wek bajarekî nedihat hîskirin.

Wek mebestekê dihat hîskirin.

Min jê re got ku, heta ku ez dizanim, rêûresma çaya îngilîzî aîdî saet pêncê piştî nîvro ye.

Bi kêmanî li dibistanê wisa hînî min kiribûn.

Lê saet yazdehê sibehê, min fêm nedikir ka çi guheriye.

Ew bişirî.

Paşê wê bi wê bawerîyê bersiv da ku tenê aîdî wan e ku têra xwe dirêj jiyane, heta ku êdî ne hewce ye kesî qanih bikin.

«Îngilîz her gava ku xuya dikin ku bêhna xwe vedidin, çayê vedixwin.

Di rastiyê de, ew kêliya ku ew difikirin e.

Ew kêliya ku ew biryaran didin e.

Saeteke diyarkirî tune.

Çaya saet pêncan tenê formatek e ku yekî kiriye sazî da ku bêhnvedanekê ji kar rewa bike.»

Min bêyî ku gotina wê bibirim guh lê kir.

Ew jineke bihêz bû.

Xwebawer.

Bi biryar.

Bi zerafet.

Newestiyayî.

Neçemiyayî.

Ew ji polayê bû.

Wek şûrên wê.

Ew Maggy bû.

Ew Lady Wilkinson ya min bû.