LADY WILKINSON SWORD

Jiyan tu carî komeke derfetan nîne.

Jiyan derfeteke tenê ye ku tu carî du caran nayê.

Ji bo min jî wisa bû.

Di salên min ên di Framasoniya Îtalî de, ku di rêûresm û kevneşopiyên xwe de ji aliyê United Grand Lodge of England ve tê naskirin, derfeta min çêbû ku beşdarî civîneke bi rastî ne asayî bibim.

Ez jixwe di Pileya Sêyem de bûm, lê dîsa jî bi ramana rast hatim: ya Şagirtekî.

Ne civîneke rêûresmî bû.

Ne berûk hebûn, ne sembol, ne jî peyvên ku divê ji ber bên kirin.

Tenê şîvek bû.

Şîvek li Londonê.

Yek ji wan êvaran ku dema tu wan dijî asayî xuya dikin û tenê gelek sal şûnde, dema tu di dawiyê de wateya wan fêm dikî, dibin awarte.

London bi dilrevîniya xwe ya her carê bû.

Xuya bû ku dîrok ji her avahiyekê li derve dinihêre.

Tac.

City.

Klûbên taybet.

Sazî.

Kevneşopiyên ku ji mêrên ku ew afirandin dirêjtir dijîn.

Bi saya ezmûnên min ên pîşeyî yên berê di nav Gillette de, û li wan deran, min hema bêje bi tesadufî rastî çîrokekê hat ku ji min pir kevintir bû.

Çîrokeke ku ne aîdî Framasoniyê bû.

Ne jî aîdî bazirganiyê bû.

Aîdî Îngilîstanê bû.

Navê wê Wilkinson Sword bû.

An jî belkî rasttir be ku meriv jê re bibêje:

Lady Wilkinson Sword.

Ji ber ku hin şirket qezencê çêdikin.

Hinên din dîrokê diafirînin.

Wê herdu jî kiribûn.

Devoka wê îngilîzî bû, tevgera wê zarîf, şêwaza wê nazik.

Ew bi wan salên ku li ser milên xwe hildigirtin dibişirî.

Wê dizanibû ku êdî ne ciwan e.

Wê sivikiya ciwaniyê winda kiribû, lê ne zelaliya hişê xwe.

Aqilê wê bihêz mabû.

Ramanên wê tûj mabûn.

Her gava ku bi min re diaxivî, wê ew dengê hema bêje romantîk ê pisîkeke pîr a ku li ber kuçikê agir xirxir dike bi kar dianî, û navê min her tim bi kêmasiyeke sivik digot:

«Fernando…»

Tu carî pêwîstiya wê bi danasînê tunebû.

Tenê pêwîst bû ku bikeve odeyê.

Wê giraniya dîrokê bi xwe re hildigirt.

Ew di nav şeran, qiral û qralîçeyan, şoreşên pîşesaziyê, kirîn û civînên lijneya rêveberiyê re derbas bûbû.

Wê dîtibû ku mêr dewlemend dibin.

Wê dîtibû ku împaratorî winda dibin.

Wê rêveberên ku bawer dikirin nemir in dîtibûn.

Û dîsa jî, ew hê li wir bû.

Zarîf.

Bêdeng.

Brîtanî.

Di wê kêliyê de, min fêm kir ku hin şirket qet ne şirket in.

Ew sazî ne.

Hin aîdî parvedaran in.

Hinên din aîdî dîrokê ne.

Lady Wilkinson Sword aîdî yên duyem bû.

Û ez jî dest pê dikirim ku, tenê hinekî, bibim aîdî wê.