นัดหมายกับป้า WILKINSON

เมื่อผมคิดว่าถึงเวลาที่จะเริ่มบทสนทนาของเราเสียที เธอกลับเป็นฝ่ายคุมเกม

“มากับฉันที่อีกห้องหนึ่ง

ฉันอยากให้เธอดูอะไรบางอย่าง”

“อะไรครับ?”

เราเดินเข้าไปในห้องโถงที่กว้างเกือบเท่าอพาร์ตเมนต์ที่ผมอยู่ทุกวันนี้

ประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบตารางเมตร

ตรงกลางมีโต๊ะบิลเลียดตั้งอยู่

เธอถามผมว่ารู้จักเกมนี้ไหม

ว่าผมเล่นเป็นไหม

ผมตอบว่าเป็น

ผมอธิบายว่าผมไม่ค่อยชอบ Goriziana ซึ่งเป็นแบบดั้งเดิมของอิตาลี และผมชอบพูลแบบอเมริกันมากกว่า

เธอยิ้ม

“ไม่ต้องสงสัยเลย

ฉันรู้อยู่แล้ว”

ผมฉวยโอกาสนั้นทันที

ผมถามเธอว่าเธอจ่ายเงินให้หน่วยข่าวกรองของสมเด็จพระราชินี หรือเธออ่านหนังสือของผมฟรี ๆ หรือเธอแค่ถามแม่ของผมเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับผม

เธอไม่ตอบ

หรือบางทีเธออาจตอบด้วยความเงียบ

จากนั้นเธอพาผมไปยังโต๊ะยาวตัวหนึ่ง

บนโต๊ะมีชุดช้อนส้อมมีด ชุดทำเล็บมือ ชุดทำเล็บเท้า และของใช้ดูแลตัวเองอีกมากมายวางเรียงอยู่

ทุกชิ้นทำจากเหล็กกล้าขัดเงา

ทุกชิ้นถูกขัดทุกสัปดาห์เพื่อรักษาความแวววาว

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงความสนใจของผม

ทุกชิ้นมีสัญลักษณ์เดียวกัน

ดาบสองเล่ม

แบรนด์

ลายเซ็น

อัตลักษณ์

Wilkinson Sword

ความเย็นเยียบแล่นไปตามสันหลังของผม

เป็นครั้งแรกที่ผมเข้าใจอย่างแท้จริงว่าผมอยู่ที่ไหน

ผมไม่ได้เป็นแขกของผู้จัดการ

ผมไม่ได้เป็นแขกของผู้บริหาร

ผมไม่ได้เป็นแม้แต่แขกของตำนานแห่งโลกธุรกิจ

ถึงจุดหนึ่ง ผมได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกหาเธอ

“ป้าคะ…

ป้าคะ…

อยู่ไหนคะ?”

เธอตอบโดยไม่ลังเล:

“เดี๋ยวไปจ้ะ

ฉันอยู่กับหลานชาย

ลูกชายของ Gillette”

ในวินาทีนั้นผมไม่เหลือข้อสงสัยใดอีกแล้ว

ผมอยู่ในบ้านของป้าผม

เรากลับไปที่อีกห้องหนึ่ง

ทุกคนพร้อมจะออกไปแล้ว

ทุกคนยกเว้นผม

Maggy คล้องแขนผมแล้วพูดว่า:

“ขอแนะนำลูกสาวของฉันกับหลานสาวสองคน

ทั้งสองคนยังไม่ได้แต่งงาน

มาเถอะ

ฉันอยากให้เธอดูอะไรบางอย่าง

หวังว่ามันจะทำให้เธอมีความสุข”

พูดตามตรง ผมเมาเต็มที่

ไม่ใช่เมาไวน์

เมาข้อมูล

เมาอารมณ์

เมาเวลา

ผมย่อยอะไรไม่ไหวอีกแล้ว

ส่วนเธอ หญิงชราชาวอังกฤษตัวเล็ก ๆ คนนั้น เป็นแผ่นดินไหว

ผมสงสัยขึ้นมาทันทีว่าตอนสาว ๆ เธอจะเป็นอย่างไร

และจะมีใครเคยรับมือเธอได้บ้างไหม

คำตอบมาเอง

ไม่

เธออยู่เหนือกว่านั้น

เธอเป็นผู้หญิงเหล็ก

เรามาถึงหน้าโรงงานร้างแห่งหนึ่ง

เธอหยุด

มองมันอย่างเงียบงัน

แล้วเธอก็พูดว่า:

“Fernando

ทุกอย่างเริ่มต้นที่นี่

และถ้าพวกเขารู้จักเธอเร็วกว่านี้ วันนี้เราก็ยังคงมีบริษัทของเราอยู่

เราคงไม่ถูกบีบให้ต้องขายมันไปเพราะการบริหารที่ย่ำแย่และการตัดสินใจที่หยิ่งผยอง”

ลูกสาวของเธอ

หลานสาวของเธอ

ทุกคนเงียบ

แม้แต่ Dominique ก็ดูซาบซึ้งใจ

แล้วเขาก็พูดว่า:

“นี่คือทัวร์สะเทือนอารมณ์ที่คุณนายผู้เฒ่าพาแขกไปชมทุกครั้งเพื่อสร้างความประทับใจ

พิธีแบบอังกฤษแบบเดิมทุกครั้ง”

แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้พูดกับแขก

เธอกำลังพูดกับหลานชายของเธอ

เมื่อทัวร์จบลง พวกเขาขับรถพาผมกลับโรงแรม

ผมเป็นคนขอกลับเอง

ผมยังไม่พร้อมจะรับอารมณ์มากมายขนาดนั้นในวันเดียว

แต่เราจะได้พบกันอีกในวันรุ่งขึ้น