ส่วนแบ่งตลาดของ WILKINSON

ระหว่างทศวรรษ 1960 ถึงทศวรรษ 1970 ตลาดการโกนหนวดยังคงจำกัดอยู่ที่ใบมีดโกนแบบดั้งเดิมเป็นส่วนใหญ่ และผู้ผลิตทุกรายต่างพยายามทำให้ดีที่สุด

อุตสาหกรรมเปลี่ยนจากการโฆษณาชวนเชื่อไปสู่การโน้มน้าวใจ แล้วก็เข้าสู่สิ่งที่เรียกได้เพียงว่าการลอกเลียนตามสั่ง ทุกบริษัทต่างทำตามกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ข้อเดียวกัน

ถ้าคุณอยากขายสินค้าตัวเดียวให้ได้มากขึ้น การตลาดมักเสนอทางออกเดิมเสมอ:

เปลี่ยนชุด เปลี่ยนชื่อ ตัวยังคงเหมือนเดิม

แต่บางครั้งคำเพียงคำเดียวก็พอที่จะสร้างสายสัมพันธ์ทางอารมณ์กับผู้บริโภค

นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับ Bolzano Blades อย่างแท้จริง

โรงถลุงเหล็ก Bolzano เริ่มผลิตใบมีดโกนภายใต้ชื่อ Falco Blade ซึ่งต่อมากลายเป็น Bolzano Blade อันโด่งดัง

ใบมีดสองล้านใบต่อเดือนผลิตขึ้นโดยแรงงาน 350 คน ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง และนั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ยังมีรายละเอียดทางการเมืองอีกข้อหนึ่งที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึง

โรงงานแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นตามนโยบายโดยตรงของรัฐบาล Mussolini เพื่อส่งเสริมการพัฒนาอุตสาหกรรมใน Bolzano และผลักดันการทำให้ South Tyrol เป็นอิตาลีต่อไป ดินแดนที่ได้มาหลังมหาสงคราม แต่ส่วนใหญ่มีชุมชนที่พูดภาษาเยอรมันอาศัยอยู่

ดังนั้น Bolzano Blades จึงเป็นมากกว่าผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม

มันยังเป็นเครื่องมือของอัตลักษณ์แห่งชาติด้วย

สโลแกนโฆษณาแทบไม่เหลือที่ว่างให้ตีความ:

“Bolzano Blade โกนแบบอิตาลี”

ยุคเศรษฐกิจเฟื่องฟูหลังสงครามกลายเป็นยุคเฟื่องฟูของแบรนด์ด้วยเช่นกัน Bolzano กลายเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของการบริโภคมวลชนของอิตาลี

แล้วทศวรรษ 1970 ก็มาถึง

มีดโกนแบบใช้แล้วทิ้งมาถึง

ความเสื่อมถอยเริ่มต้นขึ้น

แบรนด์ดิ้นรนปรับตัว จนกระทั่งมีความพยายามครั้งสุดท้าย

ข่าวประชาสัมพันธ์ฉบับหนึ่งประกาศอย่างภาคภูมิ:

“BOLZANO BLADE คือผู้จัดหาสินค้าอย่างเป็นทางการของ Wilkinson Sword แห่ง London”

นักข่าวอิตาลีแห่กันมาทำข่าวการประกาศนี้

มันคือระเบิดที่ระเบิดขึ้นหลังสงครามจบไปแล้ว

ผลที่ตามมามาถึงทันที

นักข่าวคนหนึ่ง เป็นผู้หญิง สัมภาษณ์ด้วยฝีมือที่น่าทึ่ง

หลังจากปูพื้นอย่างระมัดระวัง เธอถามกรรมการผู้จัดการว่า:

“ในจำนวนใบมีดที่คุณอ้างว่าขายได้ นับรวมมีดด้วยหรือเปล่าคะ?”

ผู้บริหารตะลึงงัน

“ทำไมคุณถึงถามผมแบบนั้นครับ?”

นักข่าวตอบว่า:

“คุณจะได้เอาไว้ใช้ตัดเรื่องไร้สาระทั้งหมดที่คุณกำลังเล่าให้พวกเราฟังไงคะ”

ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะ

Wilkinson ไม่เคยตอบ

ตามสไตล์ของเธอ

ป้าผู้สูงศักดิ์เชื้อสายขุนนาง ที่ยอมไม่กินคนอิตาลี เพียงเพื่อจะได้ไม่ต้องย่อยพวกเขาในภายหลัง

วันนี้ การผจญภัยทางอุตสาหกรรมอันยิ่งใหญ่นั้นเหลืออยู่เพียงน้อยนิด

วงเวียนหนึ่งแห่ง

ป้ายหนึ่งป้าย

ความทรงจำที่เลือนรางเพียงไม่กี่อย่าง

และเรื่องไร้สาระที่คนอิตาลี — ผมเองเป็นคนแรก — ยังคงรักอย่างภาคภูมิ