ความเงียบของการอำลา WILKINSON

โชคชะตาของผมช่างแปลกประหลาดนัก

อยู่ตัวคนเดียวเสมอ

นั่งอยู่ท่ามกลางผู้หญิงมากมาย

ไม่เคยอยู่ตรงกลาง

เป็นเพียงแขก

พูดตามตรง บทบาทนั้นไม่เคยทำให้ผมอึดอัด

มีอีกสิ่งหนึ่งที่ดึงความสนใจของผมได้เสมอ

สิ่งที่ผู้หญิงเอาไปโดยไม่ต้องขอ

ไม่ใช่เงิน

นั่นเป็นส่วนที่น่าสนใจน้อยที่สุดมาตลอด

พวกเธอเอาความสนใจไป

ความอยากรู้

ความคิด

เศษเสี้ยวของเวลา

พลังงานทางความคิดของคุณไปทั้งส่วน

และส่วนใหญ่ พวกเธอทำโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

กฎข้อแรกยังคงเหมือนเดิมเสมอ

ทำให้พวกเธอยิ้ม

แต่ไม่ใช่ทำตัวเป็นตัวตลก

เพราะอารมณ์ขันกับความโง่เขลานั้นต่างกันมาก

อย่างแรกเปิดบทสนทนา

อย่างที่สองปิดมัน

มิฉะนั้น แม้แต่มื้อค่ำที่หรูหราที่สุดก็จะกลายเป็นแค่มื้ออาหารฟาสต์ฟู้ดในที่สุด

ตอนนั้นเองที่ผมเริ่มอธิบายทฤษฎีมานุษยวิทยาส่วนตัวของผมว่าด้วยเหล็กกล้า

ผมหวังว่าจะฟังดูน่าเชื่อถือ

ไม่จำเป็นต้องมีคนเชื่อ

ผมจินตนาการถึงเช้าวันหนึ่งในอดีตอันไกลโพ้น

ชายคนหนึ่งออกจากถ้ำไปตามนัดหมายโรแมนติก

แต่คู่ของเขาไม่มีความตั้งใจจะปล่อยให้เขาไป

เธอตามเขาไปในป่า

เธออยากรู้ว่าเขาจะไปไหน

ไปกับใคร

และไปทำไม

ในสมัยนั้นทุกคนเป็นอิสระ และนักสังคมวิทยายังไม่ได้ประดิษฐ์คำว่าการสำส่อนขึ้นมา

ถึงจุดหนึ่ง เขาโกรธจัด

เขาหยิบก้อนหินขึ้นมาและขว้างไปทางผู้หญิงเพื่อไล่เธอไป

ก้อนหินกระทบหินผา

ประกายไฟ

แล้วอีกประกายหนึ่ง

แล้วก็ควัน

ลมทำส่วนที่เหลือ

และไฟก็ถือกำเนิดขึ้น

นัดหมายโรแมนติกจบลงทันที

สิ่งที่เกิดขึ้นสำคัญเกินไป

มันยังไม่ได้ถูกบรรยายไว้ในคู่มือใด

แม้แต่ในคู่มือของ Amazon

มันต้องถูกสังเกต

ถูกทำความเข้าใจ

ถูกใช้งาน

ผู้หญิงที่โต๊ะฟังอย่างเงียบงัน

ไม่มีใครกิน

บริกรต้องยกซุปกลับเข้าครัวไปอุ่นเป็นครั้งที่สอง

แล้วสิ่งที่น่าประหลาดยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น

คู่รักหลายคู่ที่นั่งโต๊ะใกล้ ๆ ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เรา

มันเหมือนการแสดงละครเวที

แต่ผมเพียงอยากทำให้พวกเธอยิ้มเท่านั้น

นั่นคือช่วงเวลาที่ผมเลิกเป็นคนน่าเชื่อถือ

และกลายเป็นคนที่ถูกเชื่อ

ผมกำลังเล่าเรื่องที่ไม่เคยมีใครเขียน

เรื่องราวที่เป็นไปได้ของบรรพบุรุษของเรา

ผมหยุด

ผมมองไปที่ Maggy

“ให้ผมเล่าต่อไหมครับ?”

เธอไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

“เล่าสิ ไอ้ลูกหมาสุดเลิศ”

แล้วเราทุกคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะ

จากนั้นผมก็เล่าต่อ

ด้วยไฟ ผู้หญิงเริ่มเข้าใจว่าการค้นพบนี้ใช้กับอาหารได้

ความร้อนเปลี่ยนรสชาติ

มันแปรเปลี่ยนธรรมชาติเอง

โดยไม่มีใครรู้ตัว อายุขัยของมนุษย์ที่แทบไม่ถึงยี่สิบปี ค่อย ๆ ขยับไปสู่สี่สิบ

ไฟทำให้มันเพิ่มเป็นสองเท่า

การปนเปื้อนของแบคทีเรียลดลง

การติดเชื้อถอยร่น

ร่างกายมนุษย์ได้เวลาเพิ่ม

แล้วในบ่ายธรรมดาวันหนึ่งหน้าถ้ำ ผู้หญิงคนเดิมก็หยิบก้อนหินขึ้นมาหลายก้อน

เธอพินิจพิจารณามันอย่างใกล้ชิด

เคาะมันเข้าหากัน

ศึกษามัน

ไม่มีเตาถลุง

ไม่มีโรงงานเหล็ก

ไม่มีวิศวกร

เธอเริ่มต้นการเดินทางอันยาวไกลที่ในที่สุดจะนำไปสู่โลหะ

และต่อมา สู่เหล็กกล้า

ด้วยเหตุนี้ ถ้าไม่มีผู้หญิง วันนี้ผมก็คงไม่ได้อยู่ที่นี่

ผมคงไม่ได้พบพวกคุณ

ผมคงไม่ได้ซาบซึ้งในตัวพวกคุณ

ผมคงไม่สามารถห่อสิ่งที่ผมได้กลายเป็นไว้ในการอำลาครั้งหนึ่งได้

ทั้งโต๊ะยังคงเงียบ

ความเงียบที่ต่างจากความเงียบอื่นทั้งหมด

มันไม่ใช่ความเงียบแห่งการรอคอย

มันคือความเงียบแห่งการอำลา

ผมมองไปที่ Maggy

ผมมองไปที่ลูกสาวของเธอ

ผมมองไปที่หลานสาวของเธอ

และผมตระหนักว่าผมไม่ได้กำลังอำลาครอบครัวหนึ่ง

ผมกำลังอำลาเรื่องราวเรื่องหนึ่ง

ครอบครัว Wilkinson

ด้วยความยินดีครับ

ผมลุกขึ้นและเดินจากไป

เพราะผมไม่เคยทนน้ำตาของผู้หญิงได้