ช่วงหยุดที่เผยความจริงในลอนดอนของ WILKINSON

วันรุ่งขึ้นเป็นวันแห่งอิสรภาพเต็มที่

ไม่มีนัดหมาย

ไม่มีตารางเวลา

ไม่มีคนขับรถ

ไม่มีพิธีรีตอง

ผมเดินผ่าน Piccadilly Circus และสายตาของผมก็เหลือบไปทางเดิมเสมอ

Soho

ตอนที่ผมยังหนุ่มกว่านี้ ผมเคยได้รับการต้อนรับในสถานที่เหล่านั้น

ไม่ใช่ในฐานะลูกค้าเท่านั้น

แต่ในฐานะผู้สังเกตการณ์ด้วย

แขกที่ได้รับการต้อนรับ

ได้รับการต้อนรับอย่างเปิดเผย

เมื่อปีผ่านไป ผมเรียนรู้ว่าจุดอ่อนไม่ควรถูกซ่อน

มันควรถูกทำความเข้าใจ

และเมื่อมันไม่ทำร้ายใคร มันก็อาจได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขได้ด้วยซ้ำ

ผมเดินอย่างไม่รีบร้อน

London ดูเงียบกว่าปกติ

บางทีเมืองอาจเปลี่ยนไป

บางทีผมอาจเปลี่ยนไป

หรือบางทีมันอาจเป็นเพียงอิทธิพลของ Maggy

นับตั้งแต่ผมได้พบเธอ ถนนทุกสายดูเหมือนจะเล่าเรื่องราว

อาคารทุกหลังดูเหมือนเฝ้ารักษาความทรงจำ

ทุกมุมของเมืองดูเหมือนเป็นของใครบางคนที่ไม่อยู่แล้ว

เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ได้มาเยือน London

ผมกำลังฟังมัน

และขณะที่ผมเดินข้าม Piccadilly Circus ท่ามกลางแสงไฟ นักท่องเที่ยว และผีเก่า ๆ แห่งวัยหนุ่มของผม ผมรู้ว่านี่ไม่ใช่วันพักผ่อน

มันเป็นเพียงช่วงคั่นระหว่างบทเรียนหนึ่งกับบทเรียนถัดไป

เพราะวันรุ่งขึ้นผมจะได้พบป้าของผมอีกครั้ง

และพร้อมกับเธอ ก็น่าจะมีอีกชิ้นส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่ยังไม่มีใครเล่าจบ