ALALAHANIN MO ANG ARAW NA ITO NG GILLETTE

Akala ko’y nakita ko na ang lahat. Hindi pa gaanong natatagalan nang dumating ang isang email na humihiling ng agarang pakikipag-ugnayan sa telepono: WALMART USA.

Inakala kong isa na namang biro — ngunit hindi Abril 1. Hunyo 22 lamang, isang araw matapos magsimula ang solstisyo ng tag-init. Marahil ay may nahalikan nang medyo napakalakas ng unang sikat ng araw.

Agad kong tinanong ang aking asawa kung nabayaran niya ang pinamili — baka tinanggihan ang transaksiyon ng card. Pinanatag niya ako: hindi siya namimili roon. Pumupunta siya sa mga tindahan sa kapitbahayan, kung saan laging mas matibay ang ugnayang pantao kaysa sa brand.

Ngunit ano kaya ang gusto nila? Wala akong natatandaang nakilala ko kailanman ang mga anak ng may-ari, ni nagkaroon ng anumang pakikipagkalakalan sa kanila noon. Walang manager, walang pinuno ng departamento — tanging noong matagal na panahon na ang nakalipas, isang maikling kuwento ng pag-ibig sa isang kahera, ngunit tumagal lamang ito nang kasinghaba ng isang resibo.

Naligo ako. Gusto kong lubos na gising bago tumawag. Uminom ako ng kape at hiniling ko sa aking asawa na umupo sa tabi ko — hindi dahil marunong siya ng Ingles, kundi dahil hindi kailanman nakasasama ang presensiya ng isang babae.

Tinawagan ko ang numero. Isang sekretarya ang sumagot. Sa sandaling sinabi ko ang aking pangalan, napalundag siya at sumigaw: siya iyan, siya iyan — sandali lamang po, ikokonekta ko kayo kay Gng. Walmart.

Diyos ko, kapareho niya ng pangalan ang may-ari. Napakaswerte — siguro’y nagkataon lamang na magkapangalan sila.

Mula sa kabilang dulo ng linya: Suzann Walmart. Hindi ko na itinanong kung kamag-anak siya o malayong pinsan ng mga nagtatag.

Gusto nila akong makilala. Gusto nila akong makita. Gusto nilang mag-usap. At itinatanong nila sa akin kung ano ang aking mga kondisyon ng pakikipagtulungan.

Aba — una, pumunta kayo sa Reggio Calabria. Ikalawa, magdala lamang kayo ng 1 USD, na pirmado ng inyong may-ari.

Ayos lang. Ako na mismo ang pipirma.

Diyos ko. Siya ang may-ari.

Iisang bagay lamang ang itinatanong niya sa akin: paano ko nakikita ang paglapit ng isang babae sa aking pagsusulat — Gillette Narrative — sa loob ng isa sa kanilang mga tindahan?

Agad na dumating ang sagot. At wala akong diploma.

Hindi ko iyon nakikita. Ang mga babae ay hindi kailanman humihingi ng mga bagay. Kinukuha nila ang mga ito. Lagi na nilang ginagawa iyon.

Padadalhan ko siya ng isang pabalat — ang aking pananaw sa mga babae sa loob ng kanyang tindahan. Ngunit may isang kondisyon: hindi sila kailanman dapat magbayad para sa isa sa aking mga libro.

Ngumiti siya. At saka niya sinabi ang laging sinasabi ng lahat:

Pero sino ka ba talaga, ha?

Isang taong hindi mo kailanman inaasahan.