DALAWANG BUHAY. ISANG KUWENTONG GILLETTE.

Laging nagsisimula ang umaga ko sa iisang paraan: nagpapasalamat ako sa tadhana dahil pinanibago nito ang aking kontratang panlipunan para sa isa pang araw, at dahil pinahihintulutan pa rin akong sabihin ang iniisip ko — habang maingat kong tinitiyak na wala sa malapit ang aking asawa o, mas malala pa, ang aking anak na babae.

Isa sa mga unang ginagawa ko ay tingnan ang aking email. Pagkatapos, isang mabilis na sulyap sa site, sa mga mambabasang pumasok para mag-browse. Pagkatapos, lumilipat ang mata ko sa web — upang makita kung paano nagpasya ngayong araw ang tatlong babae ng web na tratuhin ang gillettenarrative.com.

Mukha itong simpleng ehersisyo. Hindi ito ganoon.

Hindi dahil sa mga atake o mga alitan — nananatiling pribilehiyo iyon ng pamilya. Kundi dahil sa kung paano ka binibigyang-kahulugan. Kung paano ka nakikita. At isa ang araw na ito sa mga ganoong araw.

Kinailangan naming linawin, agad-agad, na wala kaming kaugnayan sa P&G — ang kompanyang nagmamay-ari ng maraming brand, kasama ang Inang Gillette — at na hindi kami nagbebenta ng detergent o bleach. Wala kaming ibinebenta. Narito lamang kami upang sumulat at isalaysay ang kuwento ng 40 at 18 pang taon sa loob ng The Gillette Company, mula sa loob, ng mga taong nabuhay nito.

At oo — nakikita ko nang nabubuo sa isip mo ang tanong: paano naman ang libreng advertising na natatanggap ng P&G? Ang visibility ng brand, ang quarterly impressions, ang optimisasyon ng stock?

Matutuwa ako kung napagalaw ko ang kanilang mga numero. Libre rin iyon.

May isang lumang kuwento tungkol sa isang elepante — makapangyarihan, napakalaki, hindi magagalaw — na natinik sa paa. Walang nagkaroon ng lakas ng loob na tulungan siya. Walang sinuman, maliban sa daga.

Sino ako?

Si Nando lamang.

ANG DAGA.