ANG RITMO NG GILLETTE

Isa sa mga alaala noong ako’y 13 taong gulang at nag-aaral ng musika ay ang laging sinasabi sa akin ni Propesor Romolo, na ngayo’y pumanaw na tungo sa mas mabuting buhay: “Sa impiyerno na ang teorya ng musika — ito lamang ang tunay na pagpapahayag ng kaluluwa.”

Kaya hindi ito tungkol sa pagninilay sa loob ng anumang yugtong kognitibo o emosyonal, kundi sa simpleng pagdama ng isang malalim na damdaming panloob, ibang-iba, at higit sa lahat, lubhang personal.

Pagkatapos, sa paglipas ng mga taon, napansin ko ang mga pagbabago sa loob ng sarili kong tiyempo, at ang tila kakaiba ay ang ritmo — hindi kailanman pareho, laging iba — na isinabuhay dahil sa pangangailangan, hindi dahil sa pagnanais.

Noon ako tumigil sa pagtakbo, ngunit sa gabi, tuwing nakikipagsapalaran ako sa mga batang social network, natitisod ako sa mga video na naglilista ng mga taong pumanaw na tungo sa mas mabuting buhay, halos nang walang nakapansin, sa gitna ng kanilang mga tagumpay at kayamanan — at doon ko natagpuan ang isang ritmong walang sinumang makapaghuhula kailanman.

Noon ko naunawaan: hindi ko alam kung gaano pa kahabang panahon ang natitira sa akin para gawin ang mga bagay-bagay, at napagtanto kong walang katapusan, dahil bawat isang araw ay kumakatawan sa isang bagong simula.

Ang aking GilletteNarrative.com ay ganito mismo — ang ritmong iyon na hindi mo malalagyan ng orasan, dahil ito lamang ang nakaaalam ng mga epektong tatanggapin ng lahat nang tahimik, gaya ng laging itinuro sa atin ng Inang Gillette.

Ikinagagalak kong makilala kayong lahat, isa-isa — ako ito, kasama pa rin ninyo, at magpakailanman sa loob ng pagsusulat, gaya ng panahong hindi malilimutan.