ANG PERA NG GILLETTE

Kapag nagtatrabaho ka para sa isang malaking Amerikanong multinasyonal at nasa loob ka ng sistema, mula sa pinakamababang posisyon hanggang sa pinakamataas, nagsisimula ang paraan mo ng pag-iisip sa kung paano mo pinamamahalaan ang mga yaman ng kompanya, at kailangang marunong kang gumamit — kapwa sa teknikal at sa isip — ng salitang PAGTITIPID, ang salitang gumagawa sa iyo bilang tunay na tao ng kompanya.

Simple ang ideya: kapag sariling pera mo ang pinamamahalaan mo, ang pinakamarami mong pananagutan ay sa iyong asawa, sa iyong ina, sa iyong kalaguyo, o sa iyong lola — laging isang babae.

Ngunit kapag pera ng kompanya ang pinamamahalaan mo, hindi lamang kailangang maingat ka at magalang — hindi mo ito dapat sayangin kailanman, dahil laging kakailanganin ang perang iyon para pagtakpan ang mga katarantaduhang gagawin mo pagkatapos.

Pati ang pakikitungo mo sa mga kasamahan ay isang gastos na pasan mo, dahil hindi mo talaga alam kung ang iyong ipinuhunan ay umaabot lamang sa iisang tao, o kung maglalakbay ito sa mga mesa at sa mga isipan — at gagawin ka nito, sa proseso, mula sa isang henyo at isang kababalaghan tungo sa isang taong tahimik na aalisin.

At may isang bagay pang laging nakakalimutan ng mga tao: sa mga multinasyonal — sa bawat isa sa kanila, mula sa mga espirituwal hanggang sa mga komersiyal at pampulitika — iisa lagi ang protokol ng impormasyon.

Alam ng boss ang lahat tungkol sa lahat.

Ang nasa pinakahuli ay walang kaalam-alam, ni katiting.

Medyo kahawig ito ng lalaking sinusungayan sa isang pamilya:

pinag-uusapan niya ang mga sungay ng lahat ng iba,

pero walang kamalay-malay na siya ang unang may suot ng mga ito.