LADY WILKINSON ÀTI ÌTÀN

Mo fẹ́ẹ̀ dágbére kí n sì lọ nígbà tí, pẹ̀lú ìgbọn ìrù rẹ̀ ìkẹyìn, ó dá mi dúró.

“Ṣé ní tòótọ́ lo fẹ́ fi mí sílẹ̀ báyìí?

Ìgbà wo ni n óò tún rí ọ?

Dúró kí o bá mi sọ̀rọ̀.

O kò ní kábàámọ̀ rẹ̀.

Ọ̀rọ̀ Maggy ni.”

Ètò ìsinmi mi rọrùn.

Ọjọ́ méjì.

Ní ìrọ̀lẹ́ ọjọ́ kejì ni ó yẹ kí n fò padà sí Ítálì.

Ṣùgbọ́n obìnrin àgbà ọlọ́lá kan ń pè láti Lọ́ńdọ̀nù, èmi, ará Calabria ẹlẹ́jẹ̀ àdàpọ̀, kò sì lè ṣe bí ẹni pé n kò gbọ́ ọ.

“Àkókò mélòó ni ẹ fẹ́ kí n yà sọ́tọ̀ fún yín?”

Ojú rẹ̀ là kalẹ̀.

Fún ìṣẹ́jú kan ó dàbí ẹni pé kò gbọ́ mi dáadáa.

Bí ẹni pé kò yé e.

Ṣùgbọ́n rárá.

Èmi gan-an ni ó ń sọ̀rọ̀.

Òun, obìnrin ará Gẹ̀ẹ́sì tí ó dìhámọ́ra pẹ̀lú ìrírí, tí a sì bùkún pẹ̀lú èrò tí ó mọ́ kedere pátápátá, dá àǹfààní náà mọ̀ lẹ́sẹ̀kẹsẹ̀.

Pẹ̀lú ẹ̀rín músẹ́, ó dáhùn pé:

“Gbogbo ìgbésí ayé.”

Nígbàkígbà tí obìnrin kan níbikíbi lágbàáyé bá sọ pé:

“O kò ní kábàámọ̀ rẹ̀,”

ó túmọ̀ sí pé ó ti ní ìyàlẹ́nu kan tàbí jù bẹ́ẹ̀ lọ tí ń dúró dè ọ́.

Ohun kan nìyẹn tí mo kọ́ jálẹ̀ ìgbésí ayé mi, nínú àwọn ìrírí mi láàárín ọ̀pọ̀ àṣà.

Àwọn obìnrin tí mo pàdé kì í ṣe nọ́ńbà rí.

Wọ́n kàn jẹ́ orísun ayé tí mo jẹ́ ti rẹ̀ ni.

Èmi yóò padà sí ilé ìtura mi, n óò sì sọ fún wọn nípa ètò ìlọ tuntun mi.

N óò fún un ní ọjọ́ márùn-ún.

Ìyẹn ni ó kéré jùlọ tí mo lè fi fúnni.

Kí ó tó jẹ́ kí n lọ, bí ó ti wù kí ó rí, ó tún dá mi dúró lẹ́ẹ̀kan sí i, ó sì sọ pé:

“Obìnrin tí o ń pè ní Ìyá lónìí jẹ́ ọ̀rẹ́ mi.

Ogun kan náà ni a jà.

Àyànmọ́ gbé wa lọ sí ọ̀nà ọ̀tọ̀ọ̀tọ̀ níkẹyìn, ṣùgbọ́n kò sí ọ̀kan nínú wa tí ó jẹ́ kí ara rẹ̀ gbàgbé rí.

Ọ̀wọ̀ náà wà ní tòótọ́.

Ọ̀wọ̀ náà jẹ́ ti ara wa méjèèjì.”

Lẹ́yìn náà ó wò mí pẹ̀lú ìdánilójú onífọkànbalẹ̀ ti ẹni tí ó ti gbé ọ̀pọ̀ ìgbésí ayé, ó sì sọ ọ̀rọ̀ tí ó yí ohun gbogbo padà ní ìdákẹ́jẹ́ẹ́:

“Káàbọ̀, ọmọ ẹ̀gbọ́n.”