CIHÊ VEQETANDÎ NÎNE

No Reserved Seat — Chapter 21 of the One Door saga

EW KESÊN KU MAN · Çapa Kurdî  ·  Hej. 21

CIHÊ VEQETANDÎ NÎNE


Gelek salan min bawer dikir ku çîrok ji bo ravekirinê ne.

Ji bo ravekirina bûyerekê.

Ji bo ravekirina jiyanekê.

Ji bo ravekirina hilbijartinekê.

Ji bo ravekirina xeletiyekê.

Ew baweriyeke xwezayî bû.

Her carê ku em pirtûkekê dixwînin, guh didin çîrokekê an li jînenîgariyekê dinêrin, em hêvî dikin ku bersivekê bibînin.

Dersek exlaqî.

Encamek.

Wateyeke birêkûpêk.

Paşê min tiştekî din vedît.

Çîrokên herî girîng rave nakin.

Ew nas dikin.

Ew ji te re nabêjin ka divê tu çi bifikirî.

Ew dikin ku tu çavên xwe rakî û bibêjî:

“Ez jî.”

Ev tiştekî piçûk e.

Û dîsa jî her tiştî diguherîne.

Çimkî, gava ku em xwe di tiştekî de nas dikin, em êdî ne temaşevan in.

Em dibin beşdar.

Ev pirtûk, ev derwaze, ev derbasbûna dirêj ne ji bo afirandina heyraniyê hatin nivîsandin.

Heyranî nazik e.

Ew demeke kurt dom dike.

Ew li ser dûrbûnê dijî.

Min tiştekî din dixwest.

Min nêzîkbûn dixwest.

Nêzîkbûn tenê dema ku mirovek perçeyek ji xwe di çîroka yekî din de nas dike tê dinyayê.

Welat ne girîng e.

Ziman ne girîng e.

Ol ne girîng e.

Pîşe ne girîng e.

Ya girîng naskirin e.

Di dirêjahiya jiyana xwe de min gelek sînor derbas kirine.

Erdnîgarî.

Pîşeyî.

Kesane.

Û her car ez gihîştim heman encamê.

Mirov ji ya ku ew bawer dikin gelek zêdetir dişibin hev.

Peyv diguherin.

Adet diguherin.

Kevneşopî diguherin.

Lê pirs wek xwe dimînin.

Tirs.

Evîn.

Nebûn.

Hêvî.

Berpirsiyarî.

Windabûn.

Lêgerîna wateyê.

Ji ber vê yekê çîrokeke ku li cihekî hatiye nivîsandin dikare li aliyê din ê dinyayê were fêmkirin.

Ne ji ber ku ew çandekê vedibêje.

Ji ber ku ew rewşeke mirovî vedibêje.

Dema ku min dest bi civandina perçeyên ezmûna xwe kir, min sagayek xeyal nedikir.

Min sîstemeke vegotinê xeyal nedikir.

Min heta cihekî gihîştinê jî xeyal nedikir.

Min tenê hewl dida fêm bikim ka çi mabû.

Piştî kar.

Piştî rêwîtiyan.

Piştî ceribandinan.

Piştî kesên ku min nas kirin.

Piştî salan.

Bersiv hêdî hêdî hat.

Ji ya ku ez difikirîm gelek kêmtir mabû.

Û ji ya ku min xeyal dikir gelek zêdetir.

Prensîp mabûn.

Têkilî.

Ders.

Hebûn.

Berpirsiyariyên qebûlkirî.

Wefadariyên parastî.

Û berî her tiştî tiştek mabû ku min nikarîbû pênase bikim.

Cureyekî têlê.

Girêdaneke nedîtî di navbera ezmûnên ku dûr xuya dikin de.

Heman têl ku belkî hevrêtiya jiyana te jî kiriye.

Çimkî her hebûnê honakeke veşartî heye.

Di destpêkê de em wê nabînin.

Em pir bi jiyînê mijûl in.

Bi bezînê.

Bi bertekdanê.

Bi avakirinê.

Paşê, di xaleke diyar de, dem dûriyeke têr dide me.

Û di dawiyê de em dest pê dikin ku nexşê bibînin.

Ne bêkêmasî.

Ne rêzîn.

Lê rastîn.

Belkî ev e sedema ku em çîrokan vedibêjin.

Ne ji bo hînkirinê.

Ji bo naskirinê.

Ji bo naskirina tiştê ku bûye.

Ya ku hîn jî heye.

Ya ku hêjayî veguhastinê ye.

Pir caran ji min dipirsin ka peyam çi ye.

Rastî ew e ku ne tenê yek heye.

Her xwendevan dê ji deriyekî cuda têkeve.

Kesek dê xwe di bav de nas bike.

Kesek di kur de.

Kesek di windabûnê de.

Kesek di vejînê de.

Kesek di rêwîtiyê de.

Kesek di nexweşiyê de.

Kesek di berxwedanê de.

Kesek di evînê de.

Çîrok yek e.

Deriyê têketinê diguhere.

Û ev baş e.

Çimkî tu vegotin bi tevahî ne ya wî ye ku wê dinivîse.

Gava ku tê xwendin, ew dibe ya wî jî ku di nav wê re derbas dibe.

Ez hîn bûme ku rêzê li vê veguherînê bigirim.

Ne ku wê kontrol bikim.

Ne ku wê birêve bibim.

Ku bihêlim biqewime.

Di dawiyê de, her xwendevan pirtûka li ber xwe ji nû ve dinivîse.

Bi ezmûna xwe.

Bi birînên xwe.

Bi bîra xwe.

Ji ber vê yekê xwendineke dawîn tune ye.

Bi hezaran xwendinên mumkin hene.

Hemû rewa.

Hemû resen.

Hemû mirovî.

Niha ku ez gihîştime vir, piştî van hemû derwazeyan, ez hewce nabînim ku kesî qanih bikim.

Tiştekî min tune ku ez îsbat bikim.

Ne pêwîst e ku ez li pejirandinê bigerim.

Ne pêwîst e ku ez abîdeyekê ava bikim.

Îmkaneke hêsantir têra min dike.

Ku kesek, dema van rûpelan dixwîne, xaleke têkiliyê bibîne.

Naskirinek.

Dengvedanek.

Hevokek.

Perçeyek.

Bêdengiyek.

Tiştek ku wî bide fikirandin:

“Ne tenê ez im.”

Belkî ev e erka rastîn a her vegotineke ku hêjayî vegotinê ye.

Ku dûriya di navbera mirovan de kêm bike.

Heke tenê ji bo çend deqeyan be jî.

Heke tenê ji bo çend rûpelan be jî.

Heke tenê ji bo derwazeyekê be jî.

Çimkî li dawiya rê, dema ku unvan girîngiya xwe winda dikin, dema ku statîstîk dibin toz, û dema ku dem dest bi karê xwe dike, tenê pirsek dimîne.

Ne ka tu heyranê kê bûyî.

Ne ka tu li pey kê çûyî.

Ne ka te teqlîda kê kir.

Lê ka te kî nas kir.

Û ji ber vê yekê ev derwaze heye.

Ne wek encamekê.

Ne wek vexwendinekê.

Ne wek talîmatekê.

Lê wek îmkanekê.

Heke di nav van rûpelan de te tiştekî ji xwe dîtiye, wê hingê derî jixwe vekirî ye.

Ne hewce ye ku tu destûrê bixwazî.

Ne hewce ye ku tu tiştekî îsbat bikî.

Divê tu tenê jê derbas bibî.

Têkeve heke tu xwe nas dikî.


Ferdinando Frega
Gillette Man ⚔️

PDF ← EW KESÊN KU MAN