RÊYA VEGERÊ NÎNE

Rêwîtî hene ku bi derketinekê dest pê dikin.

Û hinên din bi windakirinekê.

Ev yek ji kategoriya duyem e.

Demeke dirêj min bawer dikir ku veger mijareke erdnîgarî ye.

Ji cihekî derketin.

Dûrahiyekê derbas kirin.

Vegerîna ser xala destpêkê.

Pênaseyeke sade bû.

Rehet.

Herweha şaş.

Her ku sal derbas bûn, min kifş kir ku hin veger ber bi tu cihekî xuya ve naçin.

Çimkî cihê ku divê em bigihîjinê êdî tune ye.

An jî qet tunebû.

An jî em ewqas guherîne ku êdî nikarin wî nas bikin.

Û dîsa jî hewcedariya vegerê dimîne.

Ew yek ji hesretên herî kûr ên mirov e.

Em dixwazin vegerin wê dema ku tişt sadetir xuya dikirin.

Zelaltir.

Rêkûpêktir.

Em dixwazin vegerin ba wan mirovên ku me winda kirine.

Ber bi derfetên ji dest çûyî ve.

Ber bi biryarên nedayî ve.

Ber bi wan kêliyan ve ku jiyan hîn ji her îmkanî re vekirî xuya dikir.

Lê dem tiştekî venagerîne.

Ev ne pîşeya wê ye.

Dem vediguherîne.

Ew qet venagerîne.

Salên wisa hebûn ku ez li pey vegerên ne mimkin dibezîm.

Min ev dikir bêyî ku haya min jê hebe.

Min hewl dida ku guhertoyên xwe yên berê dîsa bi dest bixim.

Xort.

Pispor.

Kur.

Mêrê ku bawer dikir dizane ber bi ku ve diçe.

Her hewldan bi heman awayî diqediya.

Bi xeyalşikestinekê.

Çimkî ew kes êdî tunebû.

Û wisa rast bû.

Sibehekê min tiştek fêm kir ku awayê nêrîna min a li rabirdûyê guherand.

Min bi rastî nedixwest vegerim.

Min dixwest hestekê dîsa bi dest bixim.

Piştrastiyekê.

Nasîtiyekê.

Guhertoyeke dinyayê ku tê de pirs ji bersivan kêmtir xuya dikirin.

Lê jiyan rêwîtiyên di nav demê re nade.

Ew tenê veguherînan dide.

Wê demê bû ku min dest pê kir bi awayekî din li vegerê binêrim.

Ne wek livînekê ber bi tiştê ku ez berê bûm ve.

Lê wek nêzîkbûnekê ber bi tiştê ku ez bûme ve.

Cudahî pir mezin e.

Dema ku em hewl didin vegerin, em li dijî demê şer dikin.

Dema ku em qebûl dikin ku pêşde biçin, em di dawiyê de dest pê dikin ku wê fêm bikin.

Gelek kes hebûna xwe di lêgerîna malekê de derbas dikin.

Ew difikirin ku ew cihek e.

Bajarek.

Kolanek.

Neteweyek.

Paşê ew roj tê ku ew kifş dikin ku mal rewşeke giyan e.

Û ku tu koordînateke erdnîgarî nikare wê garantî bike.

Di jiyana xwe de ez di gelek welatan re derbas bûm.

Gelek çandan.

Gelek zimanan.

Her carê min tiştek li pişt xwe hişt.

Her carê min tiştekî din berhev kir.

Bêyî ku haya min jê hebe, ez dibûm arşîveke zindî ya ezmûnan.

Mozaîkeke ji cihên cuda.

Di demekê de min dev ji wê berda ku ji xwe bipirsim:

“Ez aîdî ku derê me?”

Û min dest pê kir ku ji xwe bipirsim:

“Ez çi bi xwe re hildigirim?”

Pirsa duyem pir bikêrhatîtir bû.

Çimkî aîdiyet diguhere.

Sînor diguherin.

Nexşe diguherin.

Lê tiştê ku em di hundirê xwe de hildigirin, rêwîtiya xwe didomîne.

Ez hin şevan tînim bîra xwe ku tê de hesta windabûna rêyê ji her carê bihêztir bû.

Şevên ku tê de her tişt dûr xuya dikir.

Mirov.

Cih.

Piştrastî.

Heta ez bi xwe jî.

Di wan kêliyan de meyla herî kevnar serî hildida.

Vegerîn.

Betalkirin.

Ji nû ve sazkirin.

Ji xaleke berê dîsa dest pê kirin.

Lê her carê realîteyê heman rastî nîşanî min da.

Xaleke berê tune ye.

Tenê xala niha heye.

Û bijartina ku em ê bi wê re çi bikin.

Bi demê re ez fêr bûm ku rabirdûyê ne wek mebestekê, lê wek pirtûkxaneyekê bibînim.

Cihek ku meriv serdana wî bike.

Ne ku meriv tê de bijî.

Çimkî yên ku di rabirdûyê de dijîn, hêdî hêdî êdî di niha de najîn.

Û bêyî niha, pêşeroj tune ye.

Mirovên ku min ji wan hez kir.

Bajarên ku ez di wan re derbas bûm.

Derfetên ku min ji dest dan.

Serkeftin.

Têkçûn.

Her tiştî hebûna xwe domand.

Lê bi şêweyeke din.

Wek rûpelên ku berê hatine nivîsîn.

Ji bo ku dîsa bên xwendin.

Ne ji bo ku ji nû ve bên nivîsîn.

Ew azadbûnek bû.

Çimkî di dawiyê de min dev ji lêgerîna tiştê ku nedihat vegerandin berda.

Û min dest pê kir ku enerjiya xwe bidim tiştê ku hîn dikarîbû bê avakirin.

Bi awayekî paradoksal, tam di wê kêliyê de rabirdû êdî wek xeyalekê li pey min nedigeriya.

Dema ku min dev ji wê berda ku wî wek mebestekê bibînim.

Tiştekî wisa bi mirovan re jî qewimî.

Gelek kes ji jiyana min derketibûn.

Hin bi bijartina xwe.

Hinên din ji neçarî.

Hinên din jî bi karê sade yê demê.

Di destpêkê de min ew nebûn wek windahiyan şîrove kirin.

Paşê min fêm kir ku hin hebûn bi awayên din hebûna xwe didomandin.

Di dersên ku li pey xwe hiştibûn de.

Di bîranînan de.

Di tevgeran de.

Di biryarên ku hîn bandor li min dikirin de.

Ev jî vegerek bû.

Ne ya mirovan.

Ya wateya wan.

Belkî pêgihîştin tam di vê yekê de ye.

Fêmkirina ku tu tişt bi şêweya xwe ya eslî venagere.

Lê hema hema her tişt dikare bi şêweyeke nû berdewam bijî.

Di dawiyê de min dev ji lêgerîna rêya vegerê berda.

Çimkî min tiştek fêm kir ku tu nexşeyê qet nîşan nedabû.

Ez li tu derê venedigeriyam.

Ez digihîştim.

Digihîştim guhertoyeke ji xwe ku ji hemû derketinan, hemû windakirinan, hemû hevdîtinan û hemû veguherînan hatibû avakirin.

Û wê demê bû ku paradoks çareser bû.

Vegera ku ez bi salan lê digeriyam, ber bi rabirdûyê ve nedibir.

Ew ber bi min ve dibir.

Ji ber vê yekê axaftina li ser vegereke ji tu derê rast e.

Ne ji ber ku mebestek tunebû.

Lê ji ber ku mebest bê navnîşan bû.

Cihekî bê erdnîgarî bû.

Bê sînor.

Bê koordînat.

Cihek ku ez hemû jiyana xwe di nav wî re derbas bûbûm bêyî ku wî nas bikim.

Vegera ji tu derê.

Vegera ber bi tiştê ku ez bûbûm ve.