MÎRATA SIYÊ

Heke tu ji dûr ve li jiyanekê binêrî, wisa xuya dike ku her tişt xwedî wate ye.

Xal digihin hev.

Bûyer ravekirinekê dibînin.

Xalên guherînê wek neçarî xuya dikin.

Heta şaşî jî wek beşek ji plansaziyekê xuya dikin.

Lê ev xeyaleke xapînok e ku aîdî dema niha ye.

Dema tu tiştan dijî, nexşe tune.

Tenê roj hene.

Û di rojan de ravekirin tune ne.

Biryar hene.

Dema ku ez ciwan bûm, min bawer dikir ku mezin dizanin ka çi dikin.

Min bawer dikir ku mamoste pêşeroja xwendekarên xwe dizanin.

Min bawer dikir ku pargîdanî dizanin çawa potansiyela mirovan nas bikin.

Min bawer dikir ku dinya xwedî nîzamekê ye.

Paşê min rastiyeke pir sadetir vedît.

Kes bi rastî nizane wê çi bibe.

Her kes li rêya xwe digere.

Hin vê qebûl dikin.

Yên din xwe wisa nîşan didin ku ne wisa ye.

Dema ku ez li jiyana xwe dinêrim, ez nikarim kêliyekê destnîşan bikim ku tê de kesekî gotibe:

“Ev kes dê gelek pêş ve biçe.”

Kes li benda min nebû.

Rêyeke bilez tune bû.

Plansaziyeke ji berê ve amadekirî tune bû.

Ez delalê tu kesî nebûm.

Û, heke rastiyê bêjim, vê vedîtinê ez azad kirim.

Çimkî dema ku kes li benda te nebe, tu dev ji jiyîna ji bo piştrastkirina hêviyên yên din berdidî.

Tu dest bi avakirina rêya xwe dikî.

Gav bi gav.

Gelek kes jiyana xwe di hewla wê de derbas dikin ku layiqî wî wêneyî bin ku yên din ji wan re çêkiriye.

Min avantajeke cuda hebû.

Ew wêne tune bû.

Ji ber vê yekê ez zû hîn bûm ku bi nediyarbûnê re bijîm.

Ku dema tişt diguherîn netirsim.

Ku guherînê wek gefekê nebînim.

Ku rêyên ne asayî wek şaşiyan nehesibînim.

Jiyanê qet xwe neêşand ku li gorî plansaziyên min biçe.

Û, bi demê re, ez hîn bûm ku vê jê nexwazim.

Kêlî hebûn ku wisa xuya dikir her tişt ber bi aliyê rast ve diçe.

Û kêlî hebûn ku wisa xuya dikir tam berevajî diqewime.

Mirovên ku wisa xuya dikirin ku bêyî wan nabe, û winda bûn.

Derfetên ku diyarker xuya dikirin û bêwate derketin.

Rêyên ku duyemîn xuya dikirin û bûn sereke.

Hevdîtinên tesadufî yên ku rêya salên piştre guherandin.

Rastî ev e ku pêşeroj hez dike me ecêbmayî bihêle.

Ew destûr naxwaze.

Ji berê ve agahî naşîne.

Rêzê li hiyerarşiyan nagire.

Ew tenê tê.

Û pir caran ji cihê ku kes lê nanêre tê.

Gelek ji tiştên ku hebûna min diyar kirin bi vî awayî çêbûn.

Ji rêderketinan.

Ji qezayan.

Ji bûyerên ku, di kêliya ku qewimîn de, qet ne wek tiştekî mezin xuya dikirin.

Ez dersekê tînim bîra xwe ku demê bi hinek hişkî da min.

Divê meriv pêşbînîbûnê bi nirxê re tevlihev neke.

Ya pêşbînîkirî aramî dide.

Ya ku xwedî nirx e vediguherîne.

Ev her du kêm caran li hev tên.

Bi salan min bi çavdêriya bazar, pargîdanî, hejmar û rêxistinan kar kir.

Li her derê min heman bawerî dît.

Ku pêşbînîkirina her tiştî mimkin e.

Ku rastî dikare bê birêvebirin.

Ku pêşeroj xêzek e ku dikare bê xêzkirin.

Paşê her tim tiştek dihat ku ew piştrastî pûç dikir.

Guherînek.

Krîzek.

Kesek.

Nexweşiyek.

Windakirinek.

Derfetek.

Tiştek ku kesî nexistibû nav planê.

Û dîsa jî, beşa herî balkêş a çîrokê tam li wir dest pê dikir.

Çimkî jiyan şiyana pêşbînîkirinê napîve.

Ew şiyana adaptebûnê dipîve.

Ev cudahî bingehîn e.

Pêşbînîkirin rahênaneke aqil e.

Adaptebûn rahênaneke nasnameyê ye.

Dema ku dinya diguhere, ne yê ku rast bû serfîraz dibe.

Yê ku dikare di nav guherînê de zindî bimîne serfîraz dibe.

Carinan ez ji xwe dipirsim, heke kesekî tam ji min re gotiba ka rêya min dê çawa vebe, dê çi bibûya.

Belkî ez kêmtir bitirsiyama.

Belkî min kêmtir şaşî bikirana.

Belkî min kêmtir êş bikişanda.

Lê paşê ez fêm dikim ku ez ê pir kêmtir hîn bibûma.

Çimkî piraniya tiştên ku ez girîng dibînim ji piştrastiyê çênebûn.

Ew ji gumanê çêbûn.

Ji rîskê.

Ji nebûna garantiyan.

Ji neçariya pêşveçûnê bêyî ku bi tamî bizanim ez diçim ku derê.

Bi vê wateyê, ku kes li benda min nebû îmtiyazek bû.

Wê ez neçar kirim ku ava bikim.

Ku çavdêrî bikim.

Ku hîn bibim.

Ku biguherim.

Ku ji nû ve dest pê bikim.

Her carê.

Dîsa û dîsa.

Îro gelek kes li pey pejirandinan dibezin.

Ew li benda destûran dimînin.

Li piştrastkirinan digerin.

Dixwazin ji berê ve bizanin ka ew ê werin qebûlkirin an na.

Ka ew ê werin naskirin.

Ka ew ê werin fêmkirin.

Ez nikarim formulekê pêşkêş bikim.

Ez tenê dikarim tiştê ku ez hîn bûme bibêjim.

Di piraniya rewşan de, dinya nizane ku tu heyî.

Li benda te namîne.

Ji te re rê amade nake.

Merasîma pêşwaziyê li dar naxe.

Û belkî ev baş e.

Çimkî nirxê rêyekê ne bi wê ve girêdayî ye ka kê ew pêşbînî kiribû.

Bi wê ve girêdayî ye ka kê cesaret kir ku tê re derbas bibe.

Kes li hêviya min nebû.

Kes li benda min nebû.

Ez di tu planê de nebûm.

Û dîsa jî ez li vir im.

Li paş xwe dinêrim.

Xalan bi hev ve girêdidim.

Ji îroniya demê re dibişirim.

Çimkî, di dawiyê de, çîrokên herî balkêş ne ew in ku ji berê ve hatine nivîsandin.

Ew ew in ku bi serê xwe rêya hebûnê dibînin.

Û ya min, çi baş çi xirab, ji vê kategoriyê ye.