DERÎ BI XWE VEKE

Adeteke xerîb heye ku tevahiya jiyanê bi gelek kesan re hevrêtiyê dike.

Ew li bendê ne.

Li benda kêliya rast in.

Li benda derfeta rast in.

Li benda naskirinê ne.

Li bendê ne ku kesek ji wan re bibêje ku ew amade ne.

Li benda destûreke nedîtî ne ku hema hema qet nayê.

Bi salan min dît ku mêr û jinên awarte li ber derwazeya îmkanên xwe bê tevger dimînin.

Ne ji ber ku jêhatîbûna wan kêm bû.

Ne ji ber ku aqilê wan kêm bû.

Lê ji ber ku ew li benda destûrê bûn.

Kesek ku bibêje:

“Biçe.”

“Niha tu dikarî.”

“Destûra te heye.”

Jiyan kêm caran bi vî awayî dixebite.

Bi rastî, hema hema qet.

Dema ku ez li paş xwe dinêrim, ez ferq dikim ku berî tu yek ji biryarên bi rastî girîng ên hebûna min piştrastiyek tune bû.

Ne yek jî.

Dema ku min dest bi tiştekî nû kir, ez ne amade bûm.

Dema ku min rêya xwe guherand, hemû agahî li ba min tune bûn.

Dema ku min dijwariyên ji xwe mezintir qebûl kirin, tu garantiyeke min tune bû.

Tenê baweriyek min hebû.

Ku mayîna li cih dê xerabtir bûya.

Cudahiya di navbera jiyaneke jiyayî û jiyaneke temaşekirî de pir caran li wir e.

Di wê kêliyê de ku mirovek êdî ji pêşerojê destûrê naxwaze.

Dema ku em ciwan in, em bawer dikin ku hin kes hene ku erka wan ew e ku li şûna me biryarê bidin.

Mamoste.

Rêveber.

Sazî.

Desthilatdar.

Bi demê re em vedibînin ku ew kes jî bi heman nepeniyê re rû bi rû ne ku em pê re rû bi rû ne.

Kesî nexşeyeke tam tune.

Kes bi rastî dawiyê nizane.

Her kes perçeyekî çîroka xwe împrovîze dike.

Ev vedîtin dikare bitirsîne.

An jî dikare azad bike.

Ji bo min ew azadbûnek bû.

Çimkî wê ez neçar kirim ku berpirsiyariyê hilgirim.

Berpirsiyarî peyveke ecêb e.

Gelek kes wê bi giraniyê ve girê didin.

Ez wê bi azadiyê ve girê didim.

Heta ku kesek din li şûna te biryarê dide, tu dikarî her tim sûc bavêjî stûyê wî.

Dema ku tu biryarê didî, êdî tu bahane namîne.

Tenê tu heyî.

Û rêya ku te hilbijartiye.

Kêlî hebûn ku dev jê berdan dê gelek hêsantir bûya.

Ku ez li cihê xwe bimînim.

Ku rîskê negirim.

Ku xwe eşkere nekim.

Ku neguherim.

Di her rêyê de ev xaçerê hene.

Ew bêyî ku xwe ragihînin tên.

Deriyek vedibe.

Beşek ji me dixwaze tê re derbas bibe.

Beşeke din dixwaze bireve.

Çimkî guherînê her tim bihayek heye.

Kes wê kêliyê nabîne.

Ji derve her tişt hêsan xuya dike.

Ji hundir ew şerek e.

Ne li dijî dinyayê.

Li dijî xwe.

Li dijî tirsa şaşbûnê.

Tirsa ku em têra wê nekin.

Tirsa darizandinê.

Tirsa windakirina tiştê ku jixwe di destê me de ye.

Ez hîn bûm ku tirs şêwirmendekî xirab e, lê nîşankerekî bêhempa ye.

Pir caran ew tam wê rêyê nîşan dide ku divê em keşf bikin.

Ne ji ber ku xweş e.

Ji ber ku mezinbûn di nav de ye.

Ezmûnên ku jiyana min veguherandin ne rehet bûn.

Ne garantîkirî bûn.

Ne bê rîsk bûn.

Ew tenê pêwîst bûn.

Di xaleke diyar de divê meriv hilbijêre.

Meriv dikare berdewam destûran bixwaze.

An jî meriv dikare dest bi jiyînê bike.

Ev her du tişt kêm caran li hev tên.

Min mirov nas kirin ku hemû şertên mimkin li ba wan hebûn û qet neketin rê.

Û yên din jî, ku hema hema tiştekî wan tune bû, lê di parzemînan re derbas bûn, karsazî ava kirin, bi nexweşiyan re rû bi rû bûn û hebûna xwe ji nû ve afirandin.

Cudahî ne di CV-yê de bû.

Di helwestê de bû.

Van ên paşîn tiştek fêm kiribû.

Kes dê nehata ku wan xilas bike.

Kesî dê kêliya bêkêmasî nedaya destê wan.

Kesî dê bi fermî piştrast nekira ku ew amade ne.

Ji ber vê yekê wan dest pê kir.

Û ew qas.

Bi demê re min fêm kir ku hema hema hemû veguherînên mezin bi awayekî nekamil dest pê dikin.

Gaveke pêşîn a dudil.

Telefonek.

Rêwîtiyek.

Îmzeyek.

Biryarek ku ji wî kesê ku wê dide mezintir xuya dike.

Pir caran wêrekî wek nebûna tirsê tê wesifandin.

Ev tiştekî bêwate ye.

Wêrekî ew e ku tu pêş ve biçî dema ku tirs hê li kêleka te dimeşe.

Bi zanîna ku ew dê winda nebe.

Bi zanîna ku ew dê qerebalixê bike.

Bi zanîna ku ew dê hewl bide te qanih bike ku tu vegerî.

Û dîsa jî çûna pêş.

Tiştê ku îro em wek rêyeke hevgirtî dibînin, di wê kêliyê de ku diqewimî, rêzeke bijartinên nazik bû.

Gelek caran ez ne piştrast bûm ku ez tiştê rast dikim.

Ez tenê piştrast bûm ku tiştek nekirin tiştê şaş bû.

Ev cudahiyeke zirav lê diyarker e.

Jiyan her tim xelatê nade yên ku bi ser dikevin.

Pir caran xelatê dide yên ku dikevin rê.

Yên ku hewl didin.

Yên ku diwêrin.

Yên ku di derî re derbas dibin.

Çimkî her ezmûn ezmûneke din diafirîne.

Her gav îmkanên nû diafirîne.

Her tevger hevdîtinên nû çêdike.

Bêtevger mayîn, berevajî, tenê bêtevgeriyê çêdike.

Îro gelek kes li motîvasyonan digerin.

Ez li rênîşanekê digerim.

Motîvasyon diguherin.

Rênîşan dimînin.

Her tim dê kesên amade hebin ku ji te re rave bikin çima tiştek ne mimkin e.

Çima ne dema wê ye.

Çima tu ne amade yî.

Çima ezmûna te têr nake.

Çima rîsk pir bilind e.

Guh bide wan.

Paşê bi xwe biryarê bide.

Çimkî di dawiyê de tu yek ji wan dê jiyana te nejî.

Tu yek ji wan dê giraniya terkên te hilnegire.

Tu yek ji wan dê li şûna te di nav demê re derbas nebe.

Ev karek e ku tenê aîdî te ye.

Heke dersek hebe ku demê ji min re hiştiye, ev e.

Derfetên ku hebûna min guherandin bi nameyeke destûrê re nehatin.

Tu mor li ser wan nebûn.

Tu belgename bi wan re nebûn.

Tu garantî bi wan re nebûn.

Tenê pirsek bi wan re hebû.

“Tu dixwazî têkevî hundir, an tu dixwazî li derve bimînî?”

Her carê ez tirsiyam.

Her carê ez dudil bûm.

Her carê min heman tişt fêm kir.

Kesî dê destûr nedaya min.

Ji ber vê yekê min bi xwe derî vekir.

Û li wir bû ku çîrokê meşa xwe domand.