PIŞTÎ ŞIKESTINÊ

Hin gotin hene ku em bi sivikahî bi kar tînin.

“Ez hîs dikim ku ez ji nû ve ji dayik bûme.”

“Min ji nû ve dest pê kir.”

“Ew jiyaneke nû bû.”

Bi gelemperî ew metafor in.

Şêweyên axaftinê.

Awayên zerîf ji bo ravekirina guherînekê.

Paşê kêlî hene ku tê de ew peyv dev ji sembolîkbûnê berdidin.

Û wateya xwe ya rasterast digirin.

Demeke dirêj min jiyan wek xêzeke berdewam xeyal kiribû.

Bi bilindahî û nizmahiyan.

Bi lezbûn û hêdîbûnan.

Bi serkeftin û pirsgirêkan.

Lê her tim heman xêz.

Her tim heman rêwîtî.

Paşê ew roj hat ku ez têgihîştim ku jiyanek dikare bê qutkirin bêyî ku laş bimire.

Nêrîneke li dinyayê dikare bê qutkirin.

Nasnameyek.

Piştrastiyek.

Projeyek.

Wêneyek ji xwe.

Û dema ku ev diqewime, kesê ku ji aliyê din derdikeve qet ne wek wî kesî ye ku ketibû hundir.

Di destpêkê de meriv hewl dide ku li ber xwe bide.

Meriv hewl dide ku tiştê ku dikare bê xilaskirin xilas bike.

Çêkirin.

Ji nû ve avakirin.

Vegerîna ser rewşa normal.

Ev bertekeke xwezayî ye.

Min jî heman tişt kir.

Min dixwest berdewamiyê dîsa bi dest bixim.

Min dixwest tiştê ku şikestibû dîsa girê bidim.

Min dixwest vegerim berê.

Paşê min tiştek fêm kir ku qebûlkirina wî dijwar e.

Ya berê êdî tunebû.

Û bêkêr bû ku meriv li pey wê bibeze.

Ev yek ji dersên herî biha yên jiyanê ye.

Çimkî ew şîneke piçûk dixwaze.

Şîna tiştê ku em bûn.

Em pir caran behsa wan mirovan dikin ku em winda dikin.

Pir kêmtir behsa nasnameyên ku em winda dikin.

Û dîsa jî ew jî hêjayî cenazeyekê ne.

Kêliyek heye ku tu êdî ne ew kurê ku tu bûyî yî.

Ne ew pisporê ku tu bûyî.

Ne ew mêrê ku tu bûyî.

Ne ew jina ku tu bûyî.

Kêliyek heye ku guhertoyeke ji me peywira xwe temam dike.

Û cih dide tiştekî din.

Dema ku ez di wê demsalê re derbas bûm, min yekser fêm nekir.

Min digot qey krîzek e.

Navberek.

Qezayek.

Tenê paşê min fêm kir ku ez di veguherînekê re derbas dibûm.

Cudahî pir mezin e.

Krîz tiştek e ku tu dixwazî biqede.

Veguherîn tiştek e ku te her û her diguherîne.

Ez demekê tînim bîra xwe ku tê de her piştrastî daleqandî xuya dikir.

Bersivên kevn êdî kar nedikirin.

Amûrên kevn ne bes xuya dikirin.

Heta hin armancan jî wateya xwe winda kir.

Hesteke nearam bû.

Wek meşa di nav dîmeneke nas de û kifşkirina ku hemû rêyan aliyê xwe guherandiye.

Demekê min hewl da ku bi nexşeyên kevn rêya xwe bibînim.

Ev bi kêr nehat.

Çimkî ez guherîbûm.

Nexşe ne şaş bûn.

Ew ji dem ketibûn.

Di derbasbûnên mezin de ev diqewime.

Pirsgirêk tenê ji dinyaya ku diguhere nayên.

Ew ji wê yekê tên ku em berdewam wê bi çavên ku aîdî rabirdûyê ne şîrove dikin.

Paşê, hêdî hêdî, tiştek ji nû ve li hev tê.

Ew di rojekê de naqewime.

Ew di hefteyekê de naqewime.

Ew bi sedan sererastkirinên piçûk diqewime.

Bi hişyariyên nû.

Bi pêşîniyên nû.

Bi pirsên nû.

Sibehekê tu şiyar dibî û ferq dikî ku tu li rastiyê bi awayekî din dinêrî.

Heman tişt.

Bi çavên cuda.

Wê demê bû ku min dest pê kir wateya rastîn a ji nû ve jidayikbûnê fêm bikim.

Ew ne di dîsa ciwanbûnê de ye.

Ew ne di jiholêrakirina êşê de ye.

Ew ne di jêbirina şaşiyan de ye.

Ew di afirandina têkiliyeke nû de ye, bi her tiştê ku qewimiye re.

Bi birînan re.

Bi tirsan re.

Bi windakirinan re.

Bi derfetan re.

Bi demê bi xwe re.

Jiyana duyem ji înkarkirina ya yekem ji dayik nabe.

Ew ji tevlîkirina wê ji dayik dibe.

Her tiştê ku tu bûyî hebûna xwe didomîne.

Lê êdî li ser niha hukim nake.

Dibe ezmûn.

Dibe bîranîn.

Dibe materyalê avakirinê.

Gelek kes ji nû ve jidayikbûnê wek bûyereke heybetdar xeyal dikin.

Min ew bi awayekî din jiya.

Wek ji nû ve avakirineke hêdî.

Kerpîç bi kerpîç.

Raman bi raman.

Biryar bi biryar.

Pir caran di bêdengiyê de.

Pir caran bê temaşevan.

Pir caran bêyî ku kes ferq bike ka çi diqewime.

Û dîsa jî diqewimî.

Di kûrahiya tiştan de.

Bi derbasbûna demê re min dest pê kir ku bi awayekî din li mirovên din binêrim.

Min fêm kir ku hema hema her kes ji yek jiyanê bêtir dijî.

Ne şert e ku hebûnên biyolojîk ên zêdetir bin.

Bêtir beşên hundirîn.

Bêtir nasname.

Bêtir veguherîn.

Em li rûyekî dinêrin û berdewamiyekê xeyal dikin.

Lê li pişt wî rûyî dibe ku pênc, deh, bîst guhertoyên cuda yên heman kesî hebin.

Hemû rastîn.

Hemû sax mane.

Hemû pêwîst.

Belkî ji ber vê yekê ye ku dilovanî bi temen re girîngtir dibe.

Çimkî em fêr dibin ku rêzê li şerên nedîtî yên yên din bigirin.

Em fêm dikin ku kes ne tenê ew e ku xuya dike.

Her kes di hundirê xwe de çîrokeke hilweşîn û ji nû ve avakirinan hildigire.

Ya windakirin û ji nû ve jidayikbûnan.

Ya mirinên sembolîk û derketinên nû.

Dema ku ez li paş dinêrim, ez wê demê îdealîze nakim.

Naxwazim wê dîsa bijîm.

Dijwar bû.

Tevlihev.

Carinan bi êş.

Lê ez nirxa wê nas dikim.

Çimkî ji wê veguherînê kesek çêbû ku berê tunebû.

Kesekî hişyartir.

Baldartir.

Mirovtir.

Belkî kêmtir piştrast.

Lê pir rastîntir.

Û ev e beşa ku girîng e.

Li dawiya rêyê, dema ku ez li rêya ku min biriye dinêrim, ez ne yek jiyanê dibînim.

Ez bi kêmanî du dibînim.

Ya yekem li ser çaverêkirinan hatiye avakirin.

Ya duyem li ser fêmkirinê hatiye avakirin.

Ya yekem li ser kirinê disekinî.

Ya duyem bêtir bala xwe dide bûnê.

Ya yekem bawer dikir ku dizane.

Ya duyem amade ye guhdarî bike.

Ji ber vê yekê axaftina li ser jiyaneke duyem tu zêdegaviyê di xwe de nagire.

Ew ne hevokeke helbestî ye.

Ew ne metafor e.

Ew diyarkirina rastiyekê ye.

Çimkî kêlî hene ku tê de em ne tenê alî diguherînin.

Em hebûnê diguherînin.

Û dema ku bi rastî diqewime, jiyaneke duyem ne metafor e.

Ew tiştê ku dimîne ye, piştî ku ya yekem her tiştê ku dikarîbû hîn bike, hîn kiriye.