DERIYÊ VEKIRÎ

Bi gelek salan ez difikirîm ku hêz di kontrolê de ye.

Kontrolkirina peyvan.

Kontrolkirina hestan.

Kontrolkirina reaksiyonan.

Kontrolkirina êşê.

Ew ramanek bû ku min hêdî hêdî hilmijandibû, wek ku bi hemû baweriyên kûr re diqewime.

Kesî ew bi eşkereyî fêrî min nekiribû.

Kesî ji min re negotibû:

“Divê mêr negirî.”

Lê dîsa jî ew peyam li her derê bû.

Di axaftinan de.

Di tevgeran de.

Di mînakan de.

Di nêrînan de.

Di çandê bi xwe de.

Ji ber vê yekê ez zû fêrî qaîdeyeke sade bûm.

Berxwedan.

Her tim.

Çi dibe bila bibe.

Berxwedan.

Dema ku ez xort bûm, min bawer dikir ku ev fezîletek bû.

Îro ez dizanim ku ew tenê stratejiyek bû.

Stratejiyek ku di hin kêliyan de bi kêr dihat.

Di gelek kêliyên din de xeternak bû.

Çimkî her tiştê ku demeke pir dirêj tê ragirtin, dereng an zû, li rêyekê ji bo derketinê digere.

Êş winda nabe.

Tirs winda nabe.

Xemgînî winda nabe.

Ew şêweyê xwe diguherînin.

Ew xwe vedişêrin.

Ew li bendê dimînin.

Paşê, dema ku em qet ne li bendê ne, ew li derî dixin.

Ez demsaleke jiyana xwe tînim bîra xwe ku tê de wisa xuya dikir ku her tişt hêz dixwest.

Kar.

Malbat.

Berpirsiyarî.

Nexweşî.

Biryar.

Mirovên ku hesab li ser min dikirin.

Mirovên ku hewcedarê bersivekê bûn.

Mirovên ku li rênîşanekê digeriyan.

Min nedikarî destûrê bidim xwe ku rawestim.

Bi kêmanî, min wisa bawer dikir.

Her roj min barekî nû li ser xwe zêde dikir.

Her roj min ew kêliya ku ez ê guh bidim xwe dûrtir dixist.

Dûrtir.

Her ku diçû dûrtir.

Mirov şaş dimîne ku mirovek dikare çiqas dirêj dinyaya xwe ya hundirîn paşguh bike.

Lê ne her û her.

Kes nikare her û her wisa bike.

Kêliyek tê ku laş dest pê dike tiştê ku deng naxwaze bibêje, vebêje.

Westîn zêde dibe.

Xew diguhere.

Hiş diweste.

Hest naziktir dibin.

Û hêdî hêdî tu fêm dikî ku tu ne li dijî dinyayê şer dikî.

Tu li dijî xwe şer dikî.

Rastî bi awayekî sade hat.

Wek ku rastiyên resen her tim tên.

Bê efektên taybet.

Bê ragihandin.

Bê şano.

Rojekê giranî pir zêde bû.

Û parastin jî pir piçûk bûn.

Ez bêdengiyê tînim bîra xwe.

Ez tenêtiyê tînim bîra xwe.

Ez wê hesta ji nişka ve tînim bîra xwe ku ne hewce bû ez tu rolê bilîzim.

Ji bo cara yekem di demeke dirêj de ez ne pisporek bûm.

Ez ne bavek bûm.

Ez ne hevjînek bûm.

Ez ne rêveberek bûm.

Ez ne nivîskarek bûm.

Ez tenê mirovek bûm.

Û ez giriyam.

Ne giriyeke zerîf.

Ne giriyeke kontrolkirî.

Giriyeke rastîn.

Ji wan ên ku ji dûr ve tên.

Ji wan ên ku di nav salan re derbas dibin.

Ji wan ên ku tiştan bi xwe re tînin ku te ji bîr kiribû jî ku te ew hilgirtibûn.

Dema ku ew diqewimî, hesteke nepêbînî li min peyda bû.

Ne ya qelsiyê.

Ya azadiyê.

Mîna ku odeyeke ku demeke pir dirêj girtî mabû, di dawiyê de pencereyên xwe vekiribin.

Mîna ku hewa dîsa bigere.

Mîna ku tiştek, di dawiyê de, êdî nehatibe ragirtin.

Wê demê bû ku min tiştekî bingehîn fêm kir.

Hest ne dijmin in.

Ew qasid in.

Ew tên da ku tiştekî ji me re bibêjin.

Paşguhkirina wan wan ji holê ranake.

Tenê dengê wan bilindtir dike.

Bi salan min bawer dikir ku wêrekî di teslîmnebûnê de ye.

Di wê kêliyê de ez têgihîştim ku wêrekî ew jî ye ku meriv bihêle tişt di nav wî re derbas bibin.

Êş.

Tirs.

Xemgînî.

Rastî.

Mirov pir caran nazikbûnê wek qelşekê xeyal dikin.

Min kifş kir ku ew dikare bibe derî.

Çimkî wê kêliya ku tu dev ji parastina xwe li hember her tiştî berdidî, tu di dawiyê de dest bi naskirina xwe dikî.

Û naskirina xwe ji serkeftina di gelek şerên derveyî de pir dijwartir e.

Ji wê rojê ve tiştek guherî.

Ez ji nişka ve aqilmendtir nebûm.

Ez ji nişka ve bihêztir nebûm.

Ez rastîntir bûm.

Ku tiştekî din e.

Min dest pê kir ku bi awayekî din biaxivim.

Bi awayekî din guhdarî bikim.

Bi têgihîştineke mezintir li yên din binêrim.

Çimkî kesê ku di êşa xwe re derbas bûye, ya yên din hêsantir nas dike.

Ew wê dadbar nake.

Ew wê biçûk nake.

Ew yekser li çareseriyekê nagere.

Ew wê nas dike.

Û ev naskirin bi xwe jixwe celebekî alîkariyê ye.

Bi derbasbûna demê re min dest pê kir ku nazikbûnê di ronahiyeke nû de bibînim.

Mirovên ku ez herî zêde heyranê wan bûm, ne yên ku bi xuyanî bêşikest bûn.

Ew yên rastîn bûn.

Yên ku dikarîbûn mirovahiya xwe nîşan bidin bêyî ku wê bikin şano.

Yên ku netirsiyan bibêjin:

“Ez çi ji destê min tê dikim.”

Çimkî, di dawiyê de, ev e tiştê ku em hemû dikin.

Çi ji destê me tê.

Hin rojan ew pir e.

Rojên din ew hindik e.

Lê ew her tim tiştê ku li ba me heye ye.

Dema ku ez li paş dinêrim, ez wê kêliyê wek têkçûnekê nabînim.

Ez wê wek derwazeyekê dibînim.

Yek ji yên herî girîng ên jiyana min.

Berê, ez difikirîm ku hêz tê wateya negirînê.

Paşê min fêm kir ku hêz tê wateya netirsîna ji hêstirên xwe.

Çimkî celebekî pêgihîştinê heye ku tenê dema ku em dev ji sextetiyê berdidin tê.

Dema ku em dev ji xwenîşandanê berdidin.

Dema ku em dev ji lîstina rolan berdidin.

Û em di dawiyê de xwezaya xwe ya mirovî qebûl dikin.

Nazik.

Nekamil.

Bi awayekî heyranok nekamil.

Îro ez roja tam nayînim bîra xwe.

Ez saetê nayînim bîra xwe.

Ez hemû şert û mercan jî nayînim bîra xwe.

Ez tenê tiştê ku ez fêr bûm tînim bîra xwe.

Ku êşa parvekirî kêmtir giran e.

Ku rastî ji quretiyê bêtir azad dike.

Ku nazikbûn rûmetê hilnaweşîne.

Ew wê temam dike.

Û berî her tiştî ez hevokekê tînim bîra xwe ku wê demê min nedizanî çawa bibêjim.

Hevokeke sade.

Hevokek ku gelek tişt guherandin.

Ez fêr bûm ku bigirîm.

Û ji wê rojê ve min dest bi fêmkirina xwe bi awayekî çêtir kir.