GILLETTE & L’ORÉAL, WOMEN USA — VOL. V

प्रकरण शून्य — सामायिक सुरुवात

हे सुरुवातीचे प्रकरण युनायटेड स्टेट्सच्या स्त्रिया या मालिकेच्या सहाही खंडांमध्ये सामायिक आहे. ते इथे संपूर्ण दिले आहे, आणि मिटवून ठेवले आहे, जेणेकरून पुनरावृत्तीशिवाय मालिका क्रमाने वाचता येईल.

प्रकरण शून्य

इथे जग हा प्रदेश नाही: ती एक मर्यादा आहे. उत्तर ध्रुव स्वागत करत नाही, क्षमा करत नाही, चुकीला जागा ठेवत नाही. पांढरा रंग इथे एखाद्या निरंकुश सत्तेसारखा राज्य करतो, मूक आणि स्मृतीविना. तापमान ही हवामानाची आकडेवारी नाही: तो एक शिकारी आहे. रात्र महिनोन्‌महिने टिकते, विचार चिरडते, माणसांच्या आकृत्या विरूप करते, त्यांची इच्छाशक्ती गिळून टाकते.

वस्त्या थोड्या आहेत, लहान आहेत, बंदिस्त आहेत. इनुइट, युपिक, आर्क्टिकचे लोक तिथे राहतात जिथे कोणीही राहणे निवडणार नाही. इथे प्रत्येक व्यक्ती गटाच्या जगण्यासाठी आवश्यक असते. तुम्ही उपयोगी नसाल, तर तुम्ही ओझे बनता. आणि जे ओझे बनतात ते शांततेत, बर्फात, कोणतीही सवलत न देणाऱ्या पर्यावरणाच्या तर्कात नाहीसे होतात.

वैज्ञानिक तळ आणखी एक प्रकारचा गारठा आणतात: उतरंडीचा. इथे स्त्री ही दुर्मीळ उपस्थिती आहे, एक अपवाद, जिने जुळवून घ्यायचे किंवा हार पत्करायची.

या ठिकाणी “नाहीसे होणे” ही संकल्पनाच अस्तित्वात नाही. फक्त सगळे पुसून टाकणारा पांढरा रंग आहे.

इनुइट आणि युपिक स्त्रिया

आर्क्टिकमधील मुलीचे लाड होत नाहीत: तिला तयार केले जाते. थंडी, अंधार आणि भूक सहन करायला ती लवकर शिकते. तिने कुळासाठी उपयोगी व्हायलाच हवे, कारण इथे ओळख वैयक्तिक नसते. ती कार्यात्मक असते. कुटुंबाचा आणि समाजाचा भार स्त्री वाहते: अन्न, अग्नी, मुले, कातडी, देखभाल. हक्कांविषयी कोणी बोलत नाही. नाजूकपणाविषयी कोणी बोलत नाही. नैराश्य अस्तित्वात आहे, पण त्याला नाव नाही. हिंसा अस्तित्वात आहे, पण तिला साक्षीदार नाहीत.

वैज्ञानिक तळांवरील स्त्री

शिकलेली, सक्षम, शिस्तीची सवय असलेली. ती संशोधक, तंत्रज्ञ, डॉक्टर म्हणून येते. उत्तर ध्रुव पदव्या ओळखत नाही, हे तिला लवकरच कळते. इथे फक्त मानसिक कणखरपणा मोजला जातो. पुरुषी उतरंड तिच्यावर वर्चस्व गाजवते, आणि दुर्बलतेचे कोणतेही लक्षण दुर्बलता म्हणूनच वाचले जाते. हे असे वातावरण आहे जिथे ताकद पुरेशी नसते: टोकाचा आत्मसंयम लागतो.

पाश्चात्त्य “बाहेरची” स्त्री

स्वातंत्र्यात वाढलेली, ती थंडीवर विजय मिळवू शकेल असे समजून येते. पण ही जागा तिला मोडून टाकते: एकाकीपणा, चिमुकल्या जागा, न संपणाऱ्या शांतता. तळ म्हणजे समुदाय नव्हेत, ती यंत्रे आहेत. आणि पुरुषांनी आखलेल्या यंत्राच्या आत स्त्रीला नाहीसे न होण्यासाठी लढावे लागते.

जगाच्या टोकापर्यंतचा प्रवास

माझा शेजारी Antonio, ज्याला सगळे Nino म्हणत, कित्येक वर्षे नॉर्थ केपबद्दल, मध्यरात्रीच्या सूर्याबद्दल, अंधार नसलेल्या महिन्यांबद्दल बोलत होता. ते त्याने खिशात जपून ठेवलेले स्वप्न होते, एखाद्या अशक्य गोष्टीसारखे. मे महिन्यातल्या एका सकाळी मी त्याच्या दाराची घंटी वाजवली आणि फक्त एवढेच म्हणालो: “बॅग भर. मी एका तासात परत येतो. आपण 30 दिवसांनी परत येऊ.” त्याने माझ्याकडे पाहिले, चकित, आनंदी. त्याच्या बायकोने काळजीने विचारले की आमचा बेत काय आहे. “एका स्वप्नाचा पाठलाग,” मी उत्तर दिले.

आम्ही गाडीत बसलो. आमच्या बायका आम्ही वेडे असल्यासारख्या आमच्याकडे पाहत होत्या. पण हा प्रवास खरा होता. Nino प्रश्नांनी भरलेला होता. “आपण कुठे जातोय? मी किती पैसे घेऊ?” “निवांत राहा,” मी त्याला म्हणालो. “54 तासांत आपण तिथे पोहोचू. फक्त 5,000 किमी. आपण नव्या Range Rover मध्ये आहोत. प्रवासाचा आनंद घे.”

दर 300 किमीवर मला थांबावे लागत होते: तो माझ्यापेक्षा बारा वर्षांनी मोठा, त्याची स्वतःची एक लय होती. माझ्याकडे पाणी आणि पेये होती; त्याच्याकडे कॉफी आणि शरीराच्या गरजा. आणि जसजसे आम्ही पुढे जात होतो, तसतसा तो आपल्या आयुष्याबद्दल अधिक बोलू लागला. त्या न संपणाऱ्या रस्त्याशिवाय मला कधीच कळल्या नसत्या अशा गोष्टी.

गाडीत एकटे असलेले दोन पुरुष, सतत स्त्रियांबद्दल बोलणारे. तो आयुष्यात फक्त आपल्या बायकोलाच भेटला होता. मी हसलो. मी त्याला धीर दिला: “आपण सगळे असेच असतो.”

60 तास गाडी चालवताना मी डोके ठिकाणावर कसे ठेवतो, असे त्याने मला विचारले. मी त्याला रशियाबद्दल सांगितले, जेव्हा 22 व्या वर्षी मी कधीही न भेटलेल्या एका स्त्रीला भेटण्यासाठी 51 तास गाडी चालवली होती. “अंतरे ही मर्यादा नसतात,” मी त्याला म्हणालो, “ती सबबी असतात. माझ्याकडे कधीच एकही नव्हती.”

पांढऱ्यात आगमन

आम्ही नॉर्वेत शिरलो. रस्त्यावरचे एक वसतिगृह. गाडी तिथे सोडून आम्ही स्लेजने पुढे जाणार होतो.

मार्गदर्शक पूर्ण झाकलेली होती, अभेद्य. तिने चष्मा काढला तेव्हा मला कळले की ती स्त्री आहे. एक नॉर्वेजियन स्त्री, मूक, थेट, बर्फासारखी. Nino स्लेजच्या मध्ये, ती पुढे, आणि मी माझ्या 190 सेंमीसह मागे, सर्वांत शेवटी.

अजून दिवसाचा उजेड होता. माझे घड्याळ वेळ दाखवत होते, पण रात्र आहे की सकाळ हे सांगत नव्हते. तो मध्यरात्रीचा सूर्य होता. आम्ही नॉर्थ केपला पोहोचलो होतो.

Nino रडला. त्याने मला मिठी मारली. मी हसत त्याला म्हणालो, “जपून… लोकांना वाटेल आपण गे आहोत.” आम्ही हसलो, पण आम्ही जगाच्या टोकावर होतो.

मग आला गारठा: –52°C.

खऱ्या आर्क्टिकमध्ये प्रवेश

कपडे बदलण्यासाठी ते आम्हाला एका धातूच्या कंटेनरमध्ये घेऊन गेले. अतिशय जड, गादीसारखे भरलेले सूट, गुंतागुंतीच्या झिपनी बंद होणारे.

मार्गदर्शिकेचे पैसे मी दिले. Nino ला काही पुरुषांसोबत एका इग्लूमध्ये ठेवले गेले; मला दुसऱ्या इग्लूमध्ये एका कुटुंबासोबत: 70 ते 80 वर्षांचा एक म्हातारा, आणि 30 ते 50 वर्षांच्या तीन स्त्रिया.

ते एक बंदिस्त जग होते. साधे. क्रूर.

पुरुष बाजूला उभा राहायचा. स्त्रिया कामाची लय सांभाळायच्या. आणि बाथरूम म्हणजे इग्लूपासून पाच मीटरवर असलेला एक उंचवटा: शी जमिनीवर पडण्याआधीच गोठायची. माझी पहिली लघवी पिवळा आर्क्टिक तारा बनली. उत्तर मला सलाम करत होते.

मधल्या वयाची स्त्री, Magi, थोडे इंग्रजी बोलायची. बाकी सगळे हावभाव, डोळे, हात. थंडीची भाषा.

सूट कसा वापरायचा हे मला नीट कळत नव्हते, तेव्हा तिने विचार न करता एक लपलेली झिप दाखवण्यासाठी माझ्या जांघेत हात लावला. त्यात कोणताही दुष्टावा नव्हता, कोणताही संकोच नव्हता: फक्त कार्य. जगणे.

इग्लूमधील तीन दिवस

त्यांनी अन्न आणले. धुरी दिलेला मासा, कच्चा मासा, कॉड माशाचे यकृत, देवमाशाचे पोट. आणि शार्कचे गोळे. निवडीला जागा नव्हती. पर्याय नव्हता. निसर्ग जे देतो ते होते.

मग मी प्यायलो: एक लाल द्रव. मला वाटले वाइन आहे. ते गाळलेले, उकळलेले, गोड केलेले देवमाशाचे रक्त होते. मी ते प्यायलो. त्याने मला अशी ताकद दिली जी मी पूर्वी कधी अनुभवली नव्हती. एक आदिम ऊर्जा. मला वाटले कोकेन आहे. नाही. ते शरीरात शिरणारे उत्तर होते.

स्त्रिया माझ्याकडे पाहत होत्या. म्हातारा शिकारीला बाहेर गेला. मी विश्रांती घेतली आणि रक्त प्यायलो. फोन नाही, इंटरनेट नाही, कॉम्प्युटर नाही, Nino नाही, असे तीन दिवस. फक्त मी आणि त्या.

रात्र नव्हतीच. फक्त प्रकाश, अग्नी, बर्फ आणि श्वास.

त्या तिघी झोपायला आडव्या झाल्या. मी जागा शोधत होतो. सर्वांत लहान स्त्रीने हात उंचावून मला जवळ येण्याची खूण केली. त्या खळखळून हसल्या. मला कळले नाही. त्या म्हणाल्या की मी त्यांचा “ख्रिसमस” आहे.

मला स्वीकारले गेले आहे, हे सांगण्याची त्यांची ती रीत होती.

आभार म्हणून मी त्यांना थोडे पैसे द्यायचा प्रयत्न केला. त्यांनी नकार दिला. त्यांना फक्त एक मिठी हवी होती. आणि अधिक जवळचे वाटावे म्हणून कॅलाब्रियन भाषेतले काही शब्द.

तिथे मला खऱ्या भेटींचे मोल कळले: ज्या विकत घेता येत नाहीत आणि विकता येत नाहीत.

मार्गदर्शिकेचा निरोप

तीन दिवसांनी मार्गदर्शिका आली. ती त्या तिघींशी तासभर बोलली. मी बाहेर होतो. त्या काय बोलत होत्या ते मला कळत नव्हते. ते माझे काम नव्हते. ती त्यांची भाषा होती, त्यांचे जग, त्यांचा कायदा.

कंटेनरमध्ये मी कपडे काढत असताना मार्गदर्शिका आत आली. कुतूहलाने. थेट. उत्तरेकडची. तिने मला घट्ट मिठी मारली. तिने माझे चुंबन घेतले. तिची त्वचा दुधासारखी पांढरी होती. तिचे डोळे ऑगस्टच्या आकाशासारखे निळे होते.

तिने मला तिला सोबत घेऊन जायला सांगितले. त्या जगातून बाहेर पडण्यासाठी तिने काहीही केले असते.

मी आदराने हसलो. मी तसे करू शकत नव्हतो. मी तसे करायला नको होते.

मी तिच्याकडे फक्त एक वचन ठेवले: “तुला काही लागले तर मला पत्र लिही. मी तुला मदत करीन.” तिने पैसेही नाकारले. ती एक सुंदर स्त्री होती, पण एकाकी. दुरून न दिसणारा एकाकीपणा. थंडी ज्याला क्षमा करत नाही असा एकाकीपणा.

घरी परत

आम्ही Nino ला घ्यायला गेलो. तो भारावून गेला होता. त्याला परत जायचे नव्हते. पण माझी त्याच्या बायकोशी भेट ठरलेली होती.

त्याने आपल्या तीन दिवसांबद्दल सगळ्यांना सांगितले. मी गप्प राहिलो. मी त्या माणसाशी कधीच काही वाटून घेतले नाही. फक्त कागदाशी.

आणि असे, Nino आपल्या जगात परतत असताना, मी आधीच दुसऱ्या जगाच्या वाटेवर होतो. दुसरे गंतव्य. दुसरी भेट.

स्वागत आहे.

उपसंहार

उत्तर तुम्हाला घेऊन जात नाही: ते तुम्हाला बदलते. आणि ते कधीही

तुम्हाला अखंड परत देत नाही. पुरुष उत्तर ध्रुवावर प्रकाश, शांतता, छायाचित्रे, स्वप्ने शोधत येतात. स्त्रिया जगण्यासाठी राहतात.

पुरुष जे पाहिले ते सांगतात. स्त्रिया जे भोगले त्याबद्दल गप्प राहतात.

पुरुष परत जातात. स्त्रिया राहतात. त्या थंडीत राहतात, बर्फाच्या घरांत, कोणी न ऐकलेल्या शांततांमध्ये. त्यांचा गौरव न करणाऱ्या समुदायांना आधार देण्यासाठी त्या राहतात. मुलांचे, वृद्धांचे, अनोळखी लोकांचे रक्षण करण्यासाठी त्या राहतात. त्या अदृश्य राहतात.

मी तिथून फक्त एकच आठवण घेऊन आलो: एक सुंदर, अविश्वसनीय सुंदर स्त्री, पण एकटी. रोमँटिक अर्थाने नव्हे. मानवी अर्थाने. शोकांतिक अर्थाने.

चिंतन

उत्तर शरीराला मारत नाही. ते उपस्थितीला मारते. आणि जे उरते ते पांढरे असते: अशी जागा जिथे स्त्रिया एकाच वेळी जगतात आणि नाहीशा होतात.

म्हणूनच मी लिहितो. कारण टोकाच्या जागा आपली कहाणी स्वतः सांगत नाहीत. आणि जे त्यांच्यातून प्रवास करतात, त्यांना गप्प राहण्याची चैन परवडत नाही.

मी नाही. मी नाही. माझ्या भूमीने मला जन्म दिला, आणि बाकीचे जग माझे स्वागत पाहुणा म्हणून नव्हे, तर कुटुंबातील एक म्हणून करते.

उत्तरेच्या निरपेक्ष पांढऱ्यातून मी युनायटेड स्टेट्सच्या निरपेक्ष गोंधळात उतरलो.

अमेरिकेची संयुक्त संस्थाने

अशक्य कामगिरी

एका अमेरिकन कंपनीत अठरा वर्षे काम केल्याने तुम्हाला असे काहीतरी मिळते जे जगातली दुसरी कोणतीही कंपनी देऊ शकत नाही: कामाची संस्कृती, कार्यपद्धती, स्पष्ट ध्येय, आणि मूल्यांची अशी व्यवस्था जी सिद्धांत नसते — ती रोजचा व्यवहार असते. ते ती तुम्हाला समजावून सांगत नाहीत; ते ती तुमच्यात घडवतात. आणि तेही तुमची परवानगी न विचारता.

मी New York च्या कार्यालयात होतो, तेव्हा मला असे काम देऊ केले गेले ज्याची मी कधी कल्पनाही केली नव्हती. बढती नव्हे. बदली नव्हे. एक प्रयोग.

एक गोपनीय कार्यक्रम, युनायटेड स्टेट्समधील मानवी नात्यांचे एक प्रारूप तपासून पाहण्यासाठी तयार केलेला. त्यांनी मॅनेजर, मानसशास्त्रज्ञ किंवा प्रशिक्षक निवडले नव्हते. त्यांनी प्रत्यक्ष जगाचा विशिष्ट प्रकारचा अनुभव असलेली माणसे निवडली होती. आणि माझे नाव पुढे आले — मी अठरा वर्षे विक्री क्षेत्रात होतो तरीही. ते पद पाहत नव्हते: ते मन पाहत होते.

चाचणी सांगायला सोपी होती आणि पूर्ण करायला अतिशय कठीण:

एका वर्षात अमेरिकेची 50 राज्ये पाहायची, शहरे स्वतः निवडायची आणि प्रत्येक ठिकाणी किमान एक आठवडा राहायचे.

शेवटचे दोन आठवडे सक्तीची सुट्टी असणार होते. सगळा खर्च तेच करणार होते. मला फक्त जगायचे होते, निरीक्षण करायचे होते, समजून घ्यायचे होते, आणि दर सोमवारी अहवाल सादर करायचा होता. एक मानवी, कोरडा, नेमका वृत्तांत.

मी करारावर सही केली. मी घरी कळवले. त्यांनी काहीच विचारले नाही. त्यांना फक्त महिन्याचे सामान आले की नाही एवढेच जाणून घ्यायचे होते. मी अमेरिकेतल्या एका वर्षाला सामोरा जाणार होतो. ते, नेहमीप्रमाणे, पुढच्या महिन्याला सामोरे जात होते.

खबरदारी म्हणून माझा पगार थेट इटलीतील माझ्या बँक खात्यात जमा केला जात होता. मला सांगण्याची ती एक सभ्य रीत होती: “काही मूर्खपणा करू नका. जे आहे त्यात जगा. पाहू या तुम्ही खरे कोण आहात.”

पंधरा वर्षांनंतरच मला माझे मूळ अहवाल, विश्लेषणे आणि त्यांनी माझ्याबद्दल गोळा केलेली सामग्री पाहायला मिळाली. हे पुस्तक तिथूनच जन्मले. ते प्रकाशित करण्याची परवानगी मला मिळाली, एका अटीवर: ज्या कंपनीने हे काम दिले तिचे नाव कधीही घ्यायचे नाही.

त्याने काही फरक पडत नाही. ही कहाणी लोगोंबद्दल नाही. ती अशा देशातील एका माणसाबद्दल आहे जो स्वतः अनुभवल्याशिवाय समजणे अशक्य आहे.

सर्वांत दूरच्या टोकापासून सुरुवात करू?

तर्कशुद्ध निवड केंद्रापासून नव्हे, तर कडांपासून सुरुवात करण्याची होती. दोन साध्या कारणांसाठी:

1. मी प्रयोगाला नुकताच सुरुवात केली होती: पूर्ण स्पष्टता, जास्तीत जास्त लक्ष.

2. टोकापासून सुरुवात करून मी दिशा सुधारू शकत होतो आणि प्रवास स्वच्छपणे संपवू शकत होतो.

मला बोस्टन किंवा शिकागोपासून सुरुवात करायची गरज नव्हती. मला एका सीमेपासून सुरुवात करायची होती. अशा जागेपासून जी फक्त कागदावर अमेरिका होती.

मी जुनो निवडले, अलास्काची राजधानी. एकाकी. फक्त बोटीने किंवा विमानाने पोहोचता येणारी. कोणाच्याही मालकीचे नसलेले शहर. सुरुवात करण्यासाठी परिपूर्ण जागा.

साधनांचा पुरेपूर वापर

निघण्यापूर्वी मी तेच केले ज्याचा अमेरिकन माणूस सर्वाधिक आदर करतो: मी स्वतःची व्यवस्था पर्यटकासारखी नव्हे, व्यावसायिकासारखी केली.

देशांतर्गत सर्वांत मोठे जाळे असलेल्या तीन सर्वांत लोकप्रिय विमान कंपन्यांना मी फोन केला. एका तासापेक्षा कमी वेळात मी 60% सवलतीत पन्नास देशांतर्गत उड्डाणांचे एक पुस्तक विकत घेतले.

वेळेची मर्यादा नाही. दिवसांची मर्यादा नाही. कोणतेही बंधन नाही. फक्त एक अट: ती एका वर्षात वापरायची.

मी हॉटेलच्या साखळ्या, Uber टॅक्सी आणि भाड्याने गाड्या देणाऱ्या कंपन्यांबरोबरही तेच केले, आणि मग टप्प्यांचे, पद्धतींचे नीट वेळापत्रक तयार केले, पण वेळांचे नाही.

मी तयार होतो.

हे माझे पहिले खरे यश होते. मला हालचाल कशी करायची ते कळते, याचे पहिले चिन्ह. अमेरिका कृती करणाऱ्यांना बक्षीस देते, वाट पाहणाऱ्यांना नाही.

कंपनीने हा व्यवहार पाहिला तेव्हा तिने तेच केले जे अमेरिकन संस्कृती नेहमी करते: विश्वासार्हता तपासली.

सतत फिरतीचे एक वर्ष मी सांभाळू शकेन का? अनपेक्षित घटना, अंतरे आणि आणीबाणी यांना मी तोंड देऊ शकेन का? मी स्वावलंबी होतो का?

म्हणून, निघण्यापूर्वी, मी आणखी एक महत्त्वाचा तपशील पक्का केला:

माझ्या क्रेडिट कार्डवर दरमहा किमान $100,000 ची मर्यादा असेल, याची मी खात्री करून घेतली.

ती खर्च करण्यासाठी नव्हती. आम्ही ती सांभाळू शकतो, हे दाखवण्यासाठी होती. अमेरिकन लोक असाच विचार करतात: तुमच्याकडे स्वायत्तता नसेल, तर स्वातंत्र्य नसते. आणि स्वातंत्र्य नसेल, तर तुमचे मूल्यमापन होऊ शकत नाही.

त्या क्षणापासून हा कार्यक्रम केवळ एक नेमणूक राहिला नाही. ते एक अभियान बनले.

आणि आता खरा प्रवास

अलास्का फक्त भूगोलाने युनायटेड स्टेट्सचा भाग आहे. ते एक वेगळेच जग आहे.

ही अशी जागा आहे जिथे स्त्रिया मागमूसही न ठेवता नाहीशा होतात. जिथे तक्रार कधीच आपल्या ठिकाणी पोहोचत नाही. जिथे शहरे म्हणजे एका रानटी खंडाच्या मध्यभागी असलेली नुसती सुसंस्कृत बेटे.

जुनो ही माझी पहिली परीक्षा होती: देशाच्या उरलेल्या भागाशी एकही रस्ता न जोडलेली राजधानी. अमेरिकेसारखा न वाटणारा अमेरिकेचा एक तुकडा.

इथे मला एक गोष्ट कळू लागली: हा प्रवास भौगोलिक असणार नव्हता. तो मानवी असणार होता.

गट 1 (खंड I)

अलाबामा – अलास्का – ॲरिझोना – अर्कान्सास – कॅलिफोर्निया – कोलोरॅडो – कनेक्टिकट – डेलावेअर – फ्लोरिडा – जॉर्जिया

गट 2 (खंड II)

हवाई – आयडाहो – इलिनॉय – इंडियाना – आयोवा – कॅन्सस – केंटकी – लुईझियाना – मेन – मेरीलँड

गट 3 (खंड III)

मॅसॅच्युसेट्स – मिशिगन – मिनेसोटा – मिसिसिपी – मिसूरी – मोंटाना – नेब्रास्का – नेव्हाडा – न्यू हॅम्पशायर – न्यू जर्सी – न्यू मेक्सिको

गट 4 (खंड IV)

New York – वॉशिंग्टन

गट 5 (खंड V)

नॉर्थ कॅरोलिना – नॉर्थ डकोटा – ओहायो – ओक्लाहोमा – ऑरेगॉन – पेनसिल्व्हेनिया – ऱ्होड आयलंड – साउथ कॅरोलिना

गट 6 (खंड VI)

साउथ डकोटा – टेनेसी – टेक्सस – युटा – व्हरमाँट – व्हर्जिनिया – वेस्ट व्हर्जिनिया – विस्कॉन्सिन – वायोमिंग

नॉर्थ कॅरोलिना

नॉर्थ कॅरोलिना हे दोन रुळांवर जगणारे राज्य आहे. एका बाजूला “नवी अमेरिका”: विद्यापीठांतील संशोधन, तंत्रज्ञान, स्टार्टअप्स, डॉक्टर, अभियंते, संशोधक, आणि आधुनिक, वाढणारी शहरे. दुसऱ्या बाजूला “जुनी अमेरिका”: – गरीब ग्रामीण भाग – एकाकी समुदाय – जड परंपरा – शारीरिक श्रम – दूरवरची आरोग्यसेवा – अजूनही कठोर भूमिका. ते एकत्र जगत नाहीत. ते एकमेकांकडे दुर्लक्ष करतात. इथे स्त्रिया कुठे जन्मल्या त्यानुसार नाहीशा होतात: – आधुनिकतेत, दबाव आणि स्पर्धेमुळे– ग्रामीण भागात, एकटेपणा आणि परंपरेमुळे– मध्यम आकाराच्या शहरांत, कमी पगाराचे काम आणि सेवांच्या अभावामुळे– ऐतिहासिक कृष्णवर्णीय समुदायांत, दुहेरी संघर्षामुळे: वंशाचा आणि लिंगाचा.

नॉर्थ कॅरोलिना वरवर सभ्य आहे आणि तपशिलात क्रूर.

संशोधन त्रिकोणातील स्त्री – 33 वर्षे

Sara एका स्टार्टअपमध्ये डेटा ॲनालिस्ट आहे. अभ्यासू, हुशार, तयारीची, ती अशा वातावरणात काम करते जे स्वतःला पुरोगामी, “युरोपियन”, आधुनिक म्हणून विकते.

सत्य: – कामाचे लांब तास – न संपणाऱ्या अपेक्षा – दर आठवड्याला बदलणारी उद्दिष्टे – नकळत माणसांना जाळून टाकणारे तरुण मॅनेजर – अर्धी दखल मिळवण्यासाठी दुप्पट धडपड करावी लागणाऱ्या स्त्रिया.

Sara ने अभ्यास केला, वर्षे गुंतवली, आपले आयुष्य आणि वेळ अर्पण केला. आणि आता ती अशा व्यवस्थेत आहे जी एकाच दिवशी तिच्यासाठी टाळ्या वाजवते आणि तिला संपवते.

तिची अनुपस्थिती व्यावसायिक आहे: भविष्य घडवण्यासाठी ती अत्यावश्यक आहे, पण तिचे रक्षण करणारे कोणतेही जाळे तिच्याकडे नाही.

ग्रामीण स्त्री – 49 वर्षे

आधुनिकतेपासून शंभर किलोमीटरवर दुसरे नॉर्थ कॅरोलिना आहे. दूरदूरची घरे, तंबाखू आणि सोयाबीनची शेते, लांब हिवाळे, कडक उन्हाळे. फुटपाथ नसलेले, दुकाने नसलेले, काहीच नसलेले रस्ते.

Linda अशाच एका भागात राहते. ती एका स्थानिक दुकानात अर्धवेळ काम करते. प्रत्येक गोष्टीसाठी तिला मैलोन्‌मैल जावे लागते: डॉक्टर, औषधाचे दुकान, शाळा, बँक. तिचा सगळा दिवस तिच्या खांद्यांवर असतो: – मुले – घर – वृद्ध – काम – कामकाज – ती एकटी सोडवते त्या आणीबाणी.

ती निवड करू शकत नाही. ती बदलू शकत नाही. मैलांनी लादलेली दिनचर्या ती मोडू शकत नाही.

तिची अनुपस्थिती भौगोलिक आहे: ती दिसण्यासाठी खूप दूर राहते.

मध्यम शहरातील आफ्रिकन अमेरिकन स्त्री –

38 वर्षे. Kim शार्लटमधल्या एका कॉल सेंटरमध्ये काम करते. ती स्क्रिप्ट्स, टायमर, आकडेवारी आणि प्रत्येक विश्रांतीवर नजर ठेवणाऱ्या सुपरवायझरांबरोबर काम करते.

तिला दोन मुले आहेत आणि सांभाळायला एक आई. शहर वाढते आहे, कंपन्या येत आहेत, गगनचुंबी इमारती उभ्या राहत आहेत. पण खऱ्या संधी तिच्यापर्यंत येत नाहीत.

नॉर्थ कॅरोलिना विकासाबद्दल बोलते, पण तो विकास कृष्णवर्णीय समुदायांवरून न थांबता निघून जातो.

Kim सांभाळते: – भावनिकदृष्ट्या शोषून घेणारे काम – मुलांचे शिक्षण – रोजचा थकवा – वाढते खर्च – प्रत्यक्षात अस्तित्वात नसलेली सामाजिक प्रगती.

तिची अनुपस्थिती वांशिक आणि आर्थिक आहे: ती शहराचा आधारस्तंभ आहे, पण ती कधीच शिखरावर पोहोचत नाही.

किनाऱ्यावरील स्त्री – 41 वर्षे

Tanya किनाऱ्यावर राहते. समुद्र सुंदर आहे, घरे नीटनेटकी आहेत, आणि पर्यटन जोरात आहे. पण खरे आयुष्य वेगळेच आहे.

एका रिसॉर्टमध्ये काम: – खोल्या – कपडे धुणे – साफसफाई – पर्यटकांचे स्वागत – लांब पाळ्या – कमी पगार

उन्हाळा कामाने ओसंडलेला. हिवाळा म्हणजे शांतता आणि न जुळणारे हिशोब.

किनारपट्टीवरचे नॉर्थ कॅरोलिना फोटोत छान दिसते, पण ते अशा स्त्रियांच्या कष्टांवर उभे आहे ज्यांना ती समृद्धी कधीच दिसणार नाही.

तिची अनुपस्थिती आर्थिक आहे: सगळे पर्यटनाभोवती फिरते, पण ज्या त्याला आधार देतात त्यांना त्यांचा हक्काचा वाटा मिळत नाही.

उपसंहार – नॉर्थ कॅरोलिना

नॉर्थ कॅरोलिना हे एकमेकांपासून खूप दूर असलेल्या प्रवाहांनी विभागलेले राज्य आहे. स्त्रिया सगळीकडे किंमत मोजतात: संधींचे वचन देणाऱ्या पण आधार न देणाऱ्या तंत्रज्ञानात, एकटे पाडणाऱ्या ग्रामीण भागात, समावेशाशिवाय वाढणाऱ्या शहरांत, आणि लहान आणि कष्टाच्या हंगामांवर जगणाऱ्या किनाऱ्यांवर.

हे एकाच वेळी आधुनिक आणि प्राचीन पुसणे आहे. राज्याच्या प्रत्येक कोपऱ्यात स्त्रिया प्रेरक शक्ती आहेत, पण राज्य त्यांना फक्त एक आवश्यक उपस्थिती मानते.

चिंतन – नॉर्थ कॅरोलिना

या खंडातील प्रत्येक राज्य अनुपस्थितीचे एक वेगळे रूप दाखवते. नॉर्थ कॅरोलिना आतल्या अंतरातून जन्मलेली अनुपस्थिती दाखवते: श्रीमंत आणि गरीब यांच्यातील, शहर आणि ग्रामीण भाग यांच्यातील, नवे आणि जुने यांच्यातील, राज्य जे वचन देते आणि जे देते यांच्यातील दरी.

स्त्री नेहमी मधोमध जगते. एकमेकांशी न बोलणाऱ्या जगांना जोडणारी ती रेषा आहे. आणि नेमके ती सगळे एकत्र धरून ठेवते म्हणूनच तिला कुणी केंद्रस्थानी ठेवत नाही.

हे प्रकरण ते आडपडदा न ठेवता सांगण्यासाठी आहे: आधुनिकता स्वतःहून कुणालाही मुक्त करत नाही. जे खरोखर तिला आधार देतात त्यांना आपण ओळखले पाहिजे.

नॉर्थ डकोटा

नॉर्थ डकोटा ही क्षमा न करणारी भूमी आहे. टोकाचे हिवाळे, त्वचा कापणारे वारे, लांब, ओसाड रस्ते, लहान, दुर्गम गावे, अदृश्य मूळनिवासी समुदाय, आणि भूप्रदेशावर वर्चस्व गाजवणारी तेलक्षेत्रे.

हे असे राज्य आहे जिथे स्त्रिया दोन विरुद्ध शक्तींमध्ये जगतात: हुकूम चालवणारा निसर्ग आणि न बदलणारा समाज.

ही अशी जागा आहे जी आनंदापेक्षा सहनशक्तीला अधिक बक्षीस देते. आणि या तर्कात स्त्रिया रोजच्या तपशिलांत नाहीशा होतात: – कमी पगाराच्या कामांत – भौगोलिक एकटेपणात – सेवांच्या अभावात – कठोर कौटुंबिक भूमिकांत – एकाकी समुदायांत – पुरुषप्रधान अर्थव्यवस्थेने लादलेल्या लयीत.

नॉर्थ डकोटा वाईट नाही. ते राकट आहे. आणि त्याच्या राकटपणात अनेक स्त्रिया आवाज न होता गिळल्या जातात.

तेलविहिरीवरची स्त्री – 35 वर्षे

Jessica विलिस्टनमध्ये, तेलनगरीत राहते. ती एका प्रकल्पात समन्वय कर्मचारी म्हणून काम करते. पुरुषप्रधान कारखान्यातील मोजक्या स्त्रियांपैकी ती एक आहे, जड पाळ्या, प्रचंड ट्रक, कार्यशाळा आणि सततचा आवाज.

प्रत्येक दिवस एक परीक्षा आहे: – अश्लील विनोद – निरर्थक टोमणे – दहापट कष्टाने मिळवावा लागणारा आदर – कामातला धोका – शून्य खाजगीपणा.

पगार चांगला आहे, पण माणूस म्हणून मोजावी लागणारी किंमत प्रचंड आहे. तिला खऱ्या मैत्रिणी नाहीत. तिचे स्थिर नाते नाही. तिला आधार देणारे जाळे नाही.

तिची अनुपस्थिती सामाजिक आहे: पुरुषांनी वेढलेली, तरीही एकटी.

मूळनिवासी स्त्री – 40 वर्षे

नॉर्थ डकोटामधील अनेक मूळनिवासी समुदाय विस्मृतीत जगतात. घरे अपुरी आहेत, संधी नाहीत, शाळा कमकुवत आहेत, आणि रुग्णालये दूर आहेत. मूळनिवासी स्त्रिया अशा जखमांचा वारसा वाहतात ज्या राज्याने कधीच भरून काढल्या नाहीत.

Alana ला चार मुले आहेत. ती एका सामुदायिक केंद्रात अर्धवेळ काम करते. तिच्या लोकांचा इतिहास सगळीकडे लिहिलेला आहे: त्यांच्या चेहऱ्यांवर, त्यांच्या मौनात, त्यांच्या अनुपस्थितीत.

समस्या कायमच्या आहेत: – बेरोजगारी – सर्वत्र पसरलेली व्यसने – जवळजवळ नसलेला सरकारी आधार – कमकुवत पायाभूत सुविधा – सामाजिक नैराश्य.

तिची अनुपस्थिती ऐतिहासिक आणि संरचनात्मक आहे: संस्कृती बळकट आहे, पण वर्तमान तिच्याकडे दुर्लक्ष करतो.

छोट्या छोट्या गावांतील स्त्री – 50 वर्षे

नॉर्थ डकोटा नकाशावर न दिसणाऱ्या गावांनी बनलेले आहे. पाच रस्ते, एक शाळा, एक चर्च आणि एक पेट्रोल पंप.

Karen अशाच एका गावात राहते. ती एका लहान किराणा दुकानात काम करते. दररोज ती तीच माणसे, तेच हावभाव, तीच संभाषणे पाहते.

रुग्णालय गाठायला एक तास गाडी चालवावी लागते. वेगळे काम शोधायला त्याहूनही जास्त. थोडेसेही नवीन काहीतरी शोधायला दोन तास लागतात.

तिची अनुपस्थिती भौगोलिक आहे: तिच्याकडे पर्याय नाहीत. ती जिथे राहते ती जागाच तिचे आयुष्य ठरवते.

शेतीच्या सीमाप्रदेशातील स्त्री – 47

वर्षे

Megan राज्याच्या सर्वात शेतीप्रधान प्रदेशात राहते. अंतहीन शेते, ट्रॅक्टर, पिके, खूप लवकर पडणारा बर्फ.

शेतावरचे काम: – जनावरे – अवजारे – गोठे – देखभाल – हिशोब – स्वयंपाक – कुटुंब – सतत सांभाळाव्या लागणाऱ्या आणीबाणी.

इथली शेतकरी स्त्री दिसते त्याच्या दुपटीहून अधिक ओझे वाहते. हात, डोके, व्यवस्थापन, कणा. पण या सगळ्याचे वर्णन “शेतावरची मदत” असेच केले जाते.

तिची अनुपस्थिती सांस्कृतिक आहे: ती सगळे करते, पण तिला कधीच अर्थव्यवस्थेचा केंद्रीय भाग म्हणून मान्यता मिळत नाही.

उपसंहार – नॉर्थ डकोटा

नॉर्थ डकोटा हे संरक्षण न देणारे राज्य आहे. ते ताकद मागते, सहनशक्ती मागते, संयम मागते. स्त्री पूर्ण समर्पणाने उत्तर देते, पण राज्य तिला उत्तर देत नाही.

तेलविहिरीपासून मूळनिवासी आरक्षित भूमीपर्यंत, छोट्या खेड्यांपासून एकाकी शेतांपर्यंत, स्त्रिया नाहीशा होत नाहीत, त्यांना हा भूप्रदेश शोषून घेतो, जणू त्यांची उपस्थिती गृहीतच धरलेली असते.

चिंतन – नॉर्थ डकोटा

प्रत्येक अनुपस्थितीला एक कारण असते. नॉर्थ डकोटामध्ये ते कारण म्हणजे स्वतः ही भूमी: विशाल, कठोर, दुर्गम, अकार्यक्षम, अर्थव्यवस्थेत पुरुषी, बदलात संथ.

स्त्री अशा भूप्रदेशात जगते जिथे नाजूकपणाला जागा नाही, अशा समाजात जो तिचे कष्ट दृश्याचा एक अपरिहार्य भाग मानतो.

ती अदृश्य आहे ती ती महत्त्वाची नाही म्हणून नाही: ती अदृश्य आहे कारण इथे भूमी माणसांपेक्षा मोठी आहे.

आणि हे प्रकरण आपल्याला आठवण करून देण्यासाठी आहे: ताकद ही निवड नसते. काही ठिकाणी तो एकमेव पर्याय असतो.

ओहायो

ओहायो हा मूक अमेरिकेचा आरसा आहे. हे कोसळलेल्या औद्योगिक शहरांचे, दिशाहीन उपनगरांचे, रिकाम्या कुटुंबांचे, पळून जाणाऱ्या तरुणांचे, आणि आता कशाचीच हमी न देणाऱ्या नोकऱ्यांचे राज्य आहे. ही अशी भूमी आहे जी एकेकाळी सगळे उत्पादन करायची आणि आता अपेक्षा उत्पादन करते: चांगल्या भविष्याची अपेक्षा, कधीच न येणाऱ्या संधीची अपेक्षा, हळूहळू, जागीच थबकलेल्या बदलाची अपेक्षा.

इथे स्त्री असे भाग एकत्र धरून ठेवते ज्यांना राज्याने आधार द्यायला हवा: – तुटलेली कुटुंबे – अस्थिर उत्पन्न – अमली पदार्थांनी घायाळ झालेले समुदाय – मोडकळीला आलेली घरे – धडपडणाऱ्या शाळा – ओसंडून गेलेल्या सामाजिक सेवा.

ओहायो स्त्रीला मारत नाही. ते तिचा श्वास हिरावून घेते. हळूहळू, शांतपणे, रोज थोडा थोडा.

कोसळलेल्या औद्योगिक शहरातील स्त्री – 46

वर्षे

Michelle क्लीव्हलँडमध्ये राहते, अशा वस्तीत जी एकेकाळी कामाने गजबजलेली होती. तिचे वडील एका कारखान्यात काम करायचे. तिचे आजोबाही. मग सगळे बदलले: स्थलांतरे, बंद पडलेले कारखाने, दिवाळखोरी.

आता ती एका सुपरमार्केटमध्ये काम करते: बदलत्या पाळ्या, कमी पगार, कोणतीही सुरक्षितता नाही. दिवाळखोरी टाळण्यासाठी तिला दर महिन्याला शस्त्रक्रियेसारखे अचूक हिशोब करावे लागतात.

घर जुने आहे, वस्ती नाजूक आहे, संधी थोड्या आहेत.

तिची अनुपस्थिती आर्थिक आणि पिढीजात आहे: ती नेमक्या त्या बिंदूवर जगते जिथे एक संपूर्ण औद्योगिक ओळख कोसळली, आणि वेगळे भविष्य निवडू न शकलेल्या स्त्रियांनाही आपल्याबरोबर घेऊन गेली.

ओपिऑइड संकटात कुटुंब सांभाळणारी स्त्री

– 38 वर्षे. ओहायो हे अमेरिकेतील ओपिऑइड साथीच्या राजधान्यांपैकी एक आहे. औषध कंपन्या, सोयीस्करपणे डोळेझाक करणारे डॉक्टर, नाजूक समुदाय: एक संथ स्फोट ज्याने संपूर्ण कुटुंबे उद्ध्वस्त केली.

Emily डेटनमध्ये राहते. तीन वर्षांपूर्वी तिचा नवरा अमली पदार्थांच्या अतिसेवनाने मरण पावला. तिला दोन मुले आहेत आणि ती एका क्लिनिकमध्ये रिसेप्शनिस्ट म्हणून काम करते. दररोज ती ओळखीचे चेहरे पाहते: हताश आई, तुटलेले तरुण, जे वाचू शकले नाहीत असे बाप.

ओहायो “ओपिऑइड संकटा”बद्दल बोलते. ती अनुपस्थितीबद्दल बोलते: एक गमावलेला पुरुष, एक तुटलेले कुटुंब, पूर्णपणे तिच्या खांद्यांवर पडलेले ओझे.

तिची अनुपस्थिती भावनिक आणि सामाजिक आहे: ती मुलांना घरात आणि कामाला तरंगत ठेवते, आणि ज्या व्यवस्थेने ही समस्या निर्माण केली ती ती सोडवण्यासाठी काहीच करत नाही.

गरीब गोऱ्या उपनगरातील स्त्री – 28 वर्षे

Samantha अशा उपनगरात राहते जे एखाद्या कंटाळवाण्या चित्रपटातून बाहेर आल्यासारखे वाटते: Walmart, पेट्रोल पंप, तयार घरे, फास्ट फूड रेस्टॉरंट्स, अंतहीन पार्किंग.

ती एका McDonald's मध्ये काम करते. पुन्हा पुन्हा त्याच पाळ्या, यांत्रिक हालचाली, चिडलेले ग्राहक, आणि दर महिन्याला बदलणारे व्यवस्थापन. ती जगण्यापुरते कमावते, पण पुढे जाण्याइतके कधीच नाही.

तिची आई आता काम करत नाही. तिचा जोडीदार कधी असतो, कधी नसतो. तिच्याकडे स्वप्ने आहेत, पण ती कुठे ठेवायची ते तिला कळत नाही. तिची अनुपस्थिती सामूहिक आहे: तिच्याभोवती त्याच परिस्थितीतली माणसे आहेत, आणि त्यामुळे तिचे कष्ट आणखीच अदृश्य होतात.

जे खूप जणांसाठी सामान्य आहे ते कुणालाच दिसत नाही.

शेतीप्रधान भागातील स्त्री – 54 वर्षे

शहरांच्या बाहेर असे ओहायो आहे जे शेती, लहान पशुपालन आणि शारीरिक श्रमावर जगते. इथे स्त्रिया सगळ्याची काळजी घेतात: हिशोब, जनावरे, पिके, मुले, वृद्ध आणि घर.

Linda लँकेस्टरजवळच्या एका शेतावर राहते. तिची मुले मोठी झाली आहेत, तिचा नवरा बाहेर काम करतो, आणि जमीन जे मागते ते सगळे सांभाळण्यासाठी ती मागे राहते.

ती आठवड्याचे सातही दिवस काम करते, उन्हात, थंडीत, पावसात आणि बर्फात. सुट्टीचा दिवस नाही. मनाला विसावा नाही. दखल नाही.

तिची अनुपस्थिती सांस्कृतिक आहे: शेतकरी स्त्री “निभावून नेते” हे गृहीतच धरले जाते. हो, तिने निभावून नेले. पण किंमत नेहमी तिचीच असते.

उपसंहार – ओहायो

ओहायो हे असे राज्य आहे ज्याच्याकडून खूप काही हिरावून घेतले गेले, आणि ज्याचा आवाज सर्वात कमी आहे त्यांच्याकडून हिरावून घ्यायला ते शिकले.

इथल्या स्त्रिया चमत्कार मागत नाहीत. त्या स्थैर्य, संरक्षण, खऱ्या संधी मागतात. त्यांना त्याचे तुकडे मिळतात.

कोसळलेल्या औद्योगिक शहरांपासून ओपिऑइडने पोखरलेल्या वस्त्यांपर्यंत, भविष्य नसलेल्या गोऱ्या उपनगरांपर्यंत, कधीच विश्रांती न घेणाऱ्या शेतजमिनींपर्यंत, राज्य आता ज्याला आधार देत नाही ते स्त्रिया एकत्र धरून ठेवतात.

चिंतन – ओहायो

ओहायोमधील स्त्रियांची अनुपस्थिती एकाच कारणाचा परिणाम नाही. ती सगळ्या तुटींच्या एकत्रीकरणाचा परिणाम आहे: आर्थिक, सामाजिक, आरोग्याच्या, कौटुंबिक आणि सामुदायिक.

इथे स्त्री ओहायो जे होते आणि आता जे कधीच होऊ शकणार नाही यांच्यामधल्या भेगेत जगते.

ही अशी अनुपस्थिती आहे जी कोणताही आवाज करत नाही, कारण ती सामान्य झाली आहे.

आणि या पानांचे काम नेमके हेच आहे: अदृश्याला दृश्य करणे, कधीही नाव न घेतले जाता सगळे पेलणाऱ्यांना चेहरा देणे.

ओक्लाहोमा

ओक्लाहोमा भूतकाळ आणि वर्तमान यांच्यातील सततच्या तणावात जगते. हे जमीन, वारा, चर्च, ग्रामीण समुदाय, परिवर्तनातून जाणारी मध्यम आकाराची शहरे, आणि राज्याने अर्धवटच मान्य केलेला मूळनिवासी वारसा यांनी भरलेले राज्य आहे. ही अशी भूमी आहे जिला प्रत्येक प्रकारच्या वादळाने झोडपले आहे: आर्थिक, हवामानाचे, सामाजिक आणि सांस्कृतिक.

आणि प्रत्येक वादळ नेहमी त्याच खांद्यांवर कोसळते: स्त्रियांच्या.

ओक्लाहोमामध्ये स्त्रिया कठोर भूमिकांच्या भिंतींत बंद आहेत, सर्वत्र पसरलेल्या गरिबीने चिरडलेल्या आहेत, कुटुंबाबद्दल खूप बोलणाऱ्या पण खऱ्या संरक्षणाबद्दल कमी बोलणाऱ्या धर्माने अदृश्य केलेल्या आहेत. हे सहनशक्तीवर फुलणारे राज्य आहे, आणि स्त्रिया त्याचे सर्वात झिजलेले आधारस्तंभ आहेत.

बायबल बेल्टमधील स्त्री – 32 वर्षे

Hannah अशा जगात जन्मली जिथे सगळे आधीच ठरलेले होते: कसे कपडे घालायचे, कसे बोलायचे, कसे वागायचे, काय मानायचे, काय टाळायचे.

कुटुंब, समुदाय, चर्च: तिचे आयुष्य ठरवणारी तीन एककेंद्री वर्तुळे.

तिला नवरा आहे, दोन मुले आहेत, आणि एक साधे घर. तिचा दिवस यांनी आखलेला असतो: – मुलांची शाळा – किराणा खरेदी – चर्च – सक्तीचे स्वयंसेवी काम – कौटुंबिक कर्तव्ये – शून्य मानसिक जागा.

ती शंका व्यक्त करू शकत नाही. ती खरोखर निवड करू शकत नाही. समुदायाशी गद्दारी केल्याचा ठपका न बसता ती पिंजरा सोडू शकत नाही.

तिची अनुपस्थिती सांस्कृतिक आणि आध्यात्मिक आहे: ती सतत उपस्थित असते, पण एक कार्यात्मक आकृती म्हणून, पूर्ण व्यक्ती म्हणून नाही.

मूळनिवासी स्त्री – 45 वर्षे

ओक्लाहोमामध्ये देशातील सर्वात मोठ्या मूळ अमेरिकन लोकसंख्येपैकी एक आहे. पण संस्कृती आणि समृद्धी यांच्यातली दरी प्रचंड आहे.

Kayla चेरोकी नेशनची सदस्य आहे. ती एका सांस्कृतिक केंद्रात काम करते. ती भाषा, परंपरा, विधी आणि कथा जिवंत ठेवते.

त्या जगाच्या बाहेर मात्र वास्तव कठोर आहे: – निधी नसलेल्या शाळा – नाजूक आरोग्यसेवा – सर्वत्र पसरलेली व्यसने – कमी पगाराच्या नोकऱ्या – सूक्ष्म आणि सततचा भेदभाव. ती समुदाय, कुटुंब आणि ओळख यांना आधार देते. आणि तिचे जसे रक्षण व्हायला हवे तसे कुणी करत नाही.

तिची अनुपस्थिती ऐतिहासिक आहे: राज्याने आपली ओळख मूळनिवासी लोकांवर उभी केली आणि मग त्यांना एकटे सोडले.

चक्रीवादळग्रस्त भागातील स्त्री – 39 वर्षे

ओक्लाहोमा हे चक्रीवादळांचा सर्वाधिक तडाखा बसणाऱ्या राज्यांपैकी एक आहे. ते दरवर्षी, प्रत्येक हंगामात होऊ शकते. आणि जेव्हा होते, तेव्हा सगळे नेस्तनाबूत करते.

Rachel अशा भागात राहते ज्याला वारंवार तडाखा बसतो. तिने आयुष्यात दोन घरे गमावली आहेत: एक लहानपणी, एक मोठेपणी.

ती शिक्षिका म्हणून काम करते. आणि दरवर्षी तिला आपल्या विद्यार्थ्यांना सरावासाठी तयार करावे लागते: लपणे, स्वतःचे रक्षण करणे, भीतीच्या आवाजाकडे दुर्लक्ष करणे.

तिचे आयुष्य पुनर्बांधणीने बनलेले आहे: घरांची, दिनचर्येची, स्थैर्याची.

तिची अनुपस्थिती हवामानाची आहे: इथे निसर्ग राज्य करतो, आणि परिणाम भोगणारी नेहमी कुटुंबे असतात, म्हणजेच स्त्रिया.

अल्प उत्पन्न असलेली स्त्री – 29 वर्षे

Brooklyn — या भागातले एक सामान्य नाव, शहर नाही — टल्साच्या एका उपनगरात राहते. जुनी घरे, फुटलेले रस्ते, मनाला येईल तेव्हा येणाऱ्या बस.

ती एका फास्ट-फूड रेस्टॉरंटमध्ये काम करते. तुटक पाळ्या, शेवटच्या क्षणी बदलणारे वेळापत्रक, अगदी कमी पगार. तिला तीन वर्षांची मुलगी आहे. पाळणाघराचा खर्च तिच्या पगारापेक्षा जास्त आहे. तिच्यापुढे दोन पर्याय आहेत: ज्याच्यावर विश्वास नाही अशा कुणाकडे मूल सोडायचे किंवा नोकरी गमवायची. तिचे जग यांनी बनलेले आहे: – थकलेली बिले – अन्नधान्याची कुपने – धावपळ – सततची चिंता – लहान पण कधीच पूर्ण न होणारी स्वप्ने.

तिची अनुपस्थिती आर्थिक आणि व्यवस्थात्मक आहे: ओक्लाहोमा आधीच पुढे गेलेल्यांना पुढे ढकलते आणि या उपनगरांत जन्मलेल्यांना मागे सोडते.

उपसंहार – ओक्लाहोमा

ओक्लाहोमा हे साधे वाटणारे राज्य आहे, पण राहण्यासाठी सर्वात कठीण राज्यांपैकी एक आहे.

स्त्रिया तीन प्रचंड शक्तींच्या कैदी आहेत: – त्यांना जखडणारा धर्म – त्यांना शोषणारी गरिबी – त्यांना उद्ध्वस्त करणारे हवामान.

प्रत्येक पुनर्बांधणी, प्रत्येक बचाव, प्रत्येक नाजूक तोल तिच्यामधूनच जातो. पण राज्य क्वचितच काही परत देते.

चिंतन – ओक्लाहोमा

ओक्लाहोमातील स्त्रियांची अनुपस्थिती एका धोकादायक मिश्रणातून येते: बळकट परंपरा, टिकून राहिलेली गरिबी, अदृश्य मूळनिवासी ओळखी, आणि क्षमा न करणारा निसर्ग.

इथे स्त्री एका सततच्या विरोधाभासात जगते: अपरिहार्य असणे आणि दुर्लक्षित असणे.

हे प्रकरण एक गोष्ट स्पष्टपणे दाखवते: कष्ट म्हणजे न्याय नव्हे. सहनशक्ती म्हणजे स्वातंत्र्य नव्हे. तग धरणे म्हणजे प्रगती नव्हे.

आणि ओक्लाहोमामध्ये, बहुतेक वेळा, स्त्रिया जगत नाहीत: त्या तग धरतात.

ऑरेगॉन

ऑरेगॉन युनायटेड स्टेट्समधील सर्वात सूक्ष्म विरोधाभासावर जगते: स्वच्छ, हिरवी, उदारमतवादी प्रतिमा, पर्यटकांसाठी आणि निवडणूक प्रचारासाठी परिपूर्ण, आणि खोल भेगांनी भरलेले सामाजिक वास्तव.

पुरोगामी शहर म्हणून गौरवले जाणारे पोर्टलंड हे बेघरपणा, व्यसन, मानसिक आरोग्याचे संकट आणि वाढती विषमता यांचेही प्रचंड केंद्र आहे. पोर्टलंडबाहेर ऑरेगॉन बदलते आहे: एकाकी ग्रामीण भाग, अत्यंत गरीब गोरे समुदाय, अस्थिर नोकऱ्या, अत्यल्प साधने, आणि सुप्त तणाव.

इथे स्त्री भूमिकेच्या अभावामुळे नाही, तर ओझ्याच्या अतिरेकामुळे नाहीशी होते:

– एकाच उत्पन्नावर चालणारी कुटुंबे – जोडीदाराचे व्यसन – सेवांचा अभाव – भौगोलिक एकटेपणा – अस्थिर काम – अवाजवी खर्च – खऱ्या संरक्षणाचा अभाव

ऑरेगॉन पाहायला सुंदर आहे, पण राहायला कठीण.

पोर्टलंडची स्त्री – 29 वर्षे

Julia पोर्टलंडच्या ईस्ट साइडला राहते. ती एका आरोग्यदायी खाद्यपदार्थांच्या दुकानात काम करते, कसेबसे भाडे भरते, आणि आणखी दोन लोकांबरोबर एक घर वाटून घेते.

पोर्टलंड स्वतःला “खुले, संवेदनशील, सामाजिक” शहर म्हणून सादर करते, पण सत्य यांनी बनलेले आहे: – बेघरांनी भरलेले रस्ते – सगळीकडे मानसिक आरोग्याचे संकट – तुंबलेल्या सेवा – कमी पगाराच्या नोकऱ्या – सतत वाढणारी भाडी. Julia अशा लोकांपैकी एक आहे ज्यांना शहर आपल्या “तरुण उत्साहाचे” प्रतीक म्हणून वापरते, पण तिला एका निनावी आकड्यासारखे वागवते.

तिची अनुपस्थिती सामाजिक आहे: चर्चांमध्ये ती सगळीकडे आहे, पण उपायांमध्ये कुठेच नाही.

रेस्टॉरंट व्यवसायातील स्थलांतरित स्त्री –

34 वर्षे. Rosa ग्वाटेमालाहून आली. ती एका रेस्टॉरंटच्या स्वयंपाकघरात काम करते जे नेहमी गर्दीचे, नेहमी गोंगाटाचे, नेहमी तणावाचे असते.

दिवसाला दहा तास, आठवड्याचे सहा दिवस. कमी पगार, विमा नाही, सततचा घाम, उष्णता आणि आवाज.

अनेक पुरुष सहकाऱ्यांना वाटते की ते हवे तसे विनोद करू शकतात. ते हे वाईट हेतूने करत नाहीत; ते अज्ञानाने आणि परंपरेने करतात. पण त्याचे ओझे तिच्यावर पडते. टोमणे, नजरा आणि बोचरे विनोद तिला पोखरतात.

कामाबाहेर ती आपल्या नातेवाइकांना पैसे पाठवते. कामात ती सगळे तरंगत ठेवते.

तिची अनुपस्थिती आर्थिक आणि सांस्कृतिक आहे: ती एक संपूर्ण क्षेत्र चालवते, पण सगळ्यांसाठी अदृश्य राहते.

ग्रामीण स्त्री – 52 वर्षे

पूर्व ऑरेगॉनमध्ये अशी गावे आहेत जी 1985 मध्ये अडकून पडल्यासारखी वाटतात. मोजकी घरे, लांब रस्ते, कडक हिवाळे, आणि मधूनच मिळणारे फोनचे नेटवर्क.

Karen अशाच एका गावात राहते. तिचे एक लहान शेत आहे, काही जनावरे, आणि एका दुकानात जोडकाम. ती सगळे स्वतः करते. डॉक्टरची गरज असेल, तर एक तास गाडी चालवावी लागते. कोणतीही सेवा हवी असेल, तर दिवस आधी ठरवावे लागते. काही बिघडले, तर तिथे कुणीही नसते.

तिची अनुपस्थिती भौगोलिक आहे: ती जगापासून दूर राहते, आणि ते तिच्या इच्छेने नाही.

व्यसनाने उद्ध्वस्त झालेले कुटुंब सांभाळणारी स्त्री

– 43 वर्षे. ऑरेगॉन हे व्यसनाचे प्रमाण सर्वाधिक असलेल्या राज्यांपैकी एक आहे. ओपिऑइड्स, मेथॲम्फेटामाइन्स, दारू. कधीच न थांबणारा एक संथ हिमप्रपात.

Tessa चा जोडीदार आता हरवून गेला आहे. दोन लहान मुले. एका सुपरमार्केटमध्ये कॅशियरची नोकरी. दररोज तिला मुलांचे रक्षण करावे लागते, ज्या पुरुषाला ती आता ओळखत नाही त्याला सांभाळावे लागते, हिशोब जुळवावे लागतात, आणि कोणतेही उपाय न देणाऱ्या व्यवस्थेशी लढावे लागते.

तिची अनुपस्थिती संस्थात्मक आहे: समाज वर्षानुवर्षे “संकटा”बद्दल बोलतो आहे, पण जे ते घरात भोगत आहेत त्यांच्यासाठी काहीच बदलत नाही.

उपसंहार – ऑरेगॉन

ऑरेगॉन हे स्वतःची जाहिरात चांगली करणारे, पण स्वतःचे रक्षण वाईट करणारे राज्य आहे.

स्त्रिया दोन टोकांमध्ये जगतात: – एक सौंदर्यवादी पुरोगामित्व – एक आक्रमक सामाजिक वास्तव.

तीच विषमतेचा आघात झेलते, नाजूक कुटुंबांना आधार देते, सर्वाधिक शोषण होणाऱ्या क्षेत्रांत काम करते, राजकारणाने विसरलेल्या समुदायांना आधार देते.

ऑरेगॉनचे सौंदर्य त्याला वाचवायला पुरेसे नाही.

चिंतन – ऑरेगॉन

ऑरेगॉनमधील स्त्रियांची अनुपस्थिती एका कठोर सत्यातून येते: आपण आधुनिक आहोत असे फक्त म्हणणे, आधुनिक होण्यासाठी पुरेसे नाही.

इथल्या स्त्रिया तीन किमती मोजतात: – राहणीमानाचा खर्च – अस्थिर काम – सामाजिक आणि भौगोलिक एकटेपणा.

ही अनुपस्थिती थेट संघर्षातून नाही, तर सर्वसाधारण बेफिकिरीतून जन्मते.

आणि हे प्रकरण स्पष्ट करते: जंगले, पर्वत, परिपूर्ण सरोवरे यांच्यामागे अशी एक अमेरिका आहे जी चालत नाही. आणि तिचे सगळे ओझे स्त्रियांवर पडते.

पेनसिल्व्हेनिया

पेनसिल्व्हेनिया हे अमेरिकेतील सर्वाधिक विभागलेल्या राज्यांपैकी एक आहे. एका बाजूला मोठी शहरे — फिलाडेल्फिया आणि पिट्सबर्ग — इतिहास, विषमता, अपूर्ण पुनर्जन्म, आणि अजूनही उघड्या जखमा वाहणारे समुदाय यांनी भरलेली. दुसऱ्या बाजूला ग्रामीण आणि परंपरावादी अंतर्भाग, शेते, बंद पडलेल्या खाणी, थबकलेली गावे, आणि जुनाट मानसिकता.

इथे स्त्रिया चार प्रकारे नाहीशा होतात: – गरीब उपनगरांत – हिंसेने खुणावलेल्या आफ्रिकन अमेरिकन समुदायांत – थबकलेल्या ग्रामीण भागात – त्यांना संपवणाऱ्या आधुनिक शहरांत.

पेनसिल्व्हेनिया हे कमी साधनांत जन्मलेल्यांना क्षमा न करणारे राज्य आहे. आणि स्त्रियाच, नेहमीप्रमाणे, सर्वात मोठी किंमत मोजतात.

फिलाडेल्फियाच्या गरीब उपनगरांतील स्त्री

– 34 वर्षे. Shan नॉर्थ फिलाडेल्फियामध्ये राहते. ती एक कठीण वस्ती आहे, धडपडणाऱ्या शाळा आणि असे रस्ते जिथे भर दिवसाही तणाव जाणवतो.

ती एका स्वस्त वस्तूंच्या दुकानात काम करते. तिला सहा वर्षांची मुलगी आहे. रोज सकाळी ती तिला आशा आणि भीती यांच्या मिश्रणाने शाळेत सोडायला जाते: तिला चांगले भविष्य मिळेल ही आशा, आणि वस्ती तिला गिळून टाकेल ही भीती.

पगार कमी आहेत, खर्च जास्त आहेत, सेवा अपुऱ्या आहेत. शहर आपल्या “पुनरुत्थाना”चा उत्सव साजरा करते, पण ते पुनरुत्थान तिच्या घरापर्यंत कधीच पोहोचत नाही.

तिची अनुपस्थिती शहरी आहे: ती नेमक्या त्या बिंदूवर जगते जिथे शहर ठरवते की कोण लक्ष देण्यास पात्र आहे आणि कोण नाही.

पिट्सबर्गच्या रस्ट बेल्टमधील स्त्री – 48 वर्षे

पिट्सबर्ग “टेक”, “विद्यापीठांचे” आणि “नवोन्मेषी” झाले आहे. पण कामगारांचे शहर नाहीसे झालेले नाही: ते फक्त उपनगरांत सरकले आहे, जिथे कुणी पाहत नाही.

Linda वेल्डर होती. कारखाना बंद झाल्यावर तिला फक्त अर्धवेळ कामे मिळाली: सुपरमार्केट, साफसफाई आणि सेवा.

आर्थिक परिवर्तनाने उच्चशिक्षित तरुणांना बक्षीस दिले. तिच्यासारख्या स्त्रियांना नाही.

तिची अनुपस्थिती औद्योगिक आहे: नव्या शहराने जुने शहर बांधणाऱ्यांना जागा दिली नाही.

ग्रामीण स्त्री – 55 वर्षे

शहरांच्या बाहेर पेनसिल्व्हेनिया हा वेगळाच देश आहे: टेकड्या, शेते, अगदी लहान गावे, सगळीकडे चर्च, पिढ्यान्‌पिढ्या न बदललेली मानसिकता.

Mary इथेच वाढली. तिचे एक घर आहे, एक जमिनीचा तुकडा, अधूनमधून काम करणारा नवरा, आणि मोठी झालेली मुले.

ती सगळे करते: – घर – जनावरे – बिले – स्वयंपाक – वृद्धांची देखभाल – कुटुंबांमधला दुवा बनणे.

तिचा आदर केला जातो, नक्कीच. पण एक कार्य म्हणून, एक व्यक्ती म्हणून नाही.

तिची अनुपस्थिती सांस्कृतिक आहे: प्रत्येक भूमिका आधीच लिहिलेली आहे.

ॲलनटाउनमधील स्थलांतरित स्त्री – 37 वर्षे

ॲलनटाउन लॅटिनो, आफ्रिकन, अरब आणि आशियाई स्थलांतरितांनी भरलेले आहे. अर्थव्यवस्था त्यांच्यावरच चालते.

Rime एका कारखान्यात सकाळच्या पाळीत काम करते. तिचा नवरा रात्रपाळीत काम करतो. ते दिवसातून फक्त काही तास एकमेकांना पाहतात.

पगार कधीच पुरेसा नसतो, काम शारीरिक आहे, असेंब्ली लाइन्स गोंगाटाच्या आणि निर्दय आहेत.

ती दोन भाषा बोलते, तीन मुले वाढवते, आणि गरज पडेल तेव्हा दुहेरी पाळ्या करते. तिची अनुपस्थिती आर्थिक आणि भाषिक आहे: शहरात ती अपरिहार्य उपस्थिती आहे, पण निर्णय घेणाऱ्यांसाठी ती अस्तित्वातच नाही.

उपसंहार – पेनसिल्व्हेनिया

पेनसिल्व्हेनिया हे मधोमध जगणारे राज्य आहे: अर्धे आधुनिक, अर्धे अडकलेले, अर्धे श्रीमंत, अर्धे गरीब, अर्धे पुरोगामी, अर्धे भूतकाळात अडकलेले.

स्त्रिया भेगांमध्ये जगतात. आणि जे काही ढासळते आहे ते सगळे त्या एकत्र धरून ठेवतात: कुटुंबे, शाळा, वस्त्या, नाजूक अर्थव्यवस्था.

पण व्यवस्था तिला एक जादा पात्र मानते, कधीच नायिका नाही.

चिंतन – पेनसिल्व्हेनिया. पेनसिल्व्हेनियामधील स्त्रियांची अनुपस्थिती आतल्या अंतरातून जन्मते: राज्य जे होते आणि जे व्हायला त्याला आवडेल यांच्यातील अंतर.

मोठी शहरे संपवतात, ग्रामीण भाग आकुंचन पावतो, मधल्या अर्थव्यवस्था हात सोडतात.

स्त्री मधोमध चिरडली जाते, जिथे कुणीच खरोखर पाहत नाही.

हे प्रकरण स्पष्ट करते: थकवा ही एका दिवसाची आणीबाणी नाही, तो हजारो स्त्रियांसाठी रोजचा नियम आहे.

ऱ्होड आयलंड

ऱ्होड आयलंड म्हणजे अमेरिकेत जे काही चालते आणि जे काही तुटते त्या सगळ्याची एक लघुप्रतिमा: – महागडी किनारी शहरे – गरीब उपनगरे – नाहीसा झालेला उद्योग – प्रचंड स्थलांतरित समुदाय – मर्यादित सेवा – डोळ्यांत भरणारे सामाजिक विरोधाभास.

प्रॉव्हिडन्स हे त्याचे केंद्र आहे: सांस्कृतिक, शैक्षणिक आणि कलात्मक. पण विद्यापीठांच्या शेजारीच पूर्व किनाऱ्यावरील सर्वात दुर्लक्षित शहरी गरिबीपैकी काही आहे. शहराबाहेर लहान गावे अत्यल्प कामांवर, हंगामी सागरी कामावर, आणि परत न येणाऱ्या उद्योगांवर तग धरून आहेत.

इथली स्त्री दबून नाहीशी होते:

सगळे खूप महाग आहे, सगळे खूप जवळ आहे, सगळे इतके लहान आहे की निसटता येत नाही.

प्रॉव्हिडन्सची लॅटिना स्त्री – 30 वर्षे

Marisol साउथ साइडला राहते, शहरातील सर्वात गरीब वस्त्यांपैकी एक. ती पहाटे ऑफिसांची आणि रात्री रेस्टॉरंट्सची साफसफाई करते. दोन नोकऱ्या, कोणतीही सुरक्षितता नाही.

प्रॉव्हिडन्सला स्वतःला “सर्जनशील शहर” म्हणवून घ्यायला आवडते. तिच्यासाठी सर्जनशीलता म्हणजे फक्त दोन्ही टोके जुळवणे.

तिच्याकडे विमा नाही. तिला सुट्टी नाही. तिच्याकडे कोणतीही मोकळीक नाही.

तिची अनुपस्थिती आर्थिक आणि भाषिक आहे: ती तीन माणसांइतके कष्ट करते, पण राज्यासाठी ती फक्त एक आकडेवारी आहे.

शिकत शिकत काम करणारी स्त्री – 22 वर्षे

ब्राउन युनिव्हर्सिटी जगभरातून विद्यार्थ्यांना आकर्षित करते. पण साध्या कुटुंबांतून आलेले विद्यार्थी एक वेगळेच ऱ्होड आयलंड अनुभवतात.

Rachel समाजशास्त्र शिकते, एका ग्रंथालयात काम करते, आठवड्याच्या शेवटी बारटेंडर म्हणून काम करते, आणि अवाजवी भाड्याचा एक स्टुडिओ फ्लॅट वाटून घेते.

ती हुशार, सक्षम, निश्चयी आहे, पण ती प्रचंड दबावाखाली आहे: – अभ्यास – काम – कर्ज – अनिश्चित भविष्य.

तिची अनुपस्थिती शैक्षणिक आहे: विद्यापीठ विविधतेचा उत्सव साजरा करते, पण अभ्यास आणि जगण्याची धडपड एकत्र करणाऱ्यांचे रक्षण करत नाही.

हंगामी किनाऱ्यावरची स्त्री – 41 वर्षे

न्यूपोर्ट भेट देणाऱ्यांसाठी सुंदर आहे. वर्षभर तिथे राहणाऱ्यांसाठी एक आपत्ती.

Tanya उन्हाळ्यात बंदरावरच्या एका रेस्टॉरंटमध्ये काम करते. हिवाळ्यात ती मिळेल ते काम शोधते: दुकाने, साफसफाई, लहान कंत्राटे.

श्रीमंत पर्यटक, गरीब रहिवासी.

तिची अनुपस्थिती हंगामी आहे: ती तीन महिने अपरिहार्य असते, उरलेले नऊ अदृश्य.

छोट्या गावातील स्त्री – 54 वर्षे

प्रॉव्हिडन्सच्या बाहेर एक विसरलेले ऱ्होड आयलंड आहे: जुन्या कापड गिरण्या, लाल इमारती, झिजलेले रस्ते. Linda एका औद्योगिक लाँड्रीत काम करते. पुन्हा पुन्हा त्याच हालचाली, गरम वाफ, कधीच न संपणाऱ्या पाळ्या.

पगार अत्यल्प आहे, काम कष्टाचे आहे, भविष्य बदलत नाही.

तिची अनुपस्थिती औद्योगिक आहे: ती अशा आर्थिक भूतकाळाच्या सावलीत काम करते जो कधीच परत येणार नाही.

उपसंहार – ऱ्होड आयलंड

ऱ्होड आयलंड लहान आहे, पण त्याच्या समस्या प्रचंड आहेत: जास्त भाडी, कमी पगार, मर्यादित संधी.

स्त्रिया या सगळ्याखाली चिरडून जगतात. नेहमी आघाडीवर, कधीच संरक्षित नाहीत.

चिंतन – ऱ्होड आयलंड

इथे स्त्रियांची अनुपस्थिती एका विरोधाभासातून जन्मते: एक अगदी लहान राज्य, जे कुणाचेच रक्षण करू शकत नाही.

ही अनुपस्थिती सूक्ष्म जागांची आणि सूक्ष्म संधींची बनलेली आहे: वर चढण्यासाठी खूप लहान, निसटण्यासाठी खूप अरुंद.

आणि या घुसमटलेल्या जागांमध्ये स्त्रिया एक संपूर्ण राज्य चालवतात, जे राज्य त्यांना भूप्रदेशाचा एक भाग मानते.

साउथ कॅरोलिना

साउथ कॅरोलिना हे तीव्र विरोधाभासांचे राज्य आहे: परिपूर्ण समुद्रकिनारे आणि टोकाची गरिबी, वसाहतकालीन इतिहास आणि अजूनही गरीब असलेले कृष्णवर्णीय समुदाय, वाढणारी शहरे आणि थबकलेली उपनगरे, पोस्टकार्डसारखे पर्यटन, आणि कमी पगाराच्या नोकऱ्या. परंपरा, धर्म, कुटुंब, न परवडणारे खर्च आणि अपुऱ्या सेवा यांच्यामध्ये स्त्रिया सर्वात मोठे ओझे वाहतात अशा जागांपैकी हे एक आहे. आणि स्त्रियांच्या स्वातंत्र्यावर अजूनही वाद होतो, ते मर्यादित आणि नियंत्रित केले जाते अशा देशांपैकीही हे एक आहे.

साउथ कॅरोलिना गरज असेल तेव्हा छान कपडे घालते, पण त्याचा कणा अशा स्त्रियांनी धरून ठेवला आहे ज्यांना कुणी पाहत नाही.

लो कंट्रीमधील आफ्रिकन अमेरिकन स्त्री – 36

वर्षे

Amina चार्ल्सटनमध्ये, एका गुल्ला गीची समुदायात राहते. ती एक प्रचंड सांस्कृतिक वारसा वाहते: गुलामगिरीचा, प्रतिकाराचा, आणि सगळे असूनही टिकवलेल्या ओळखीचा इतिहास.

ती शहराच्या मध्यवस्तीतील एका पर्यटक रेस्टॉरंटमध्ये काम करते. तिच्या संस्कृतीतून प्रेरित पदार्थ ती अशा लोकांना वाढते ज्यांना तिच्या इतिहासाबद्दल काहीच माहीत नाही.

ती आई आहे, मुलगी आहे, आणि कामगार आहे. ती लांब पाळ्या करते, शहराच्या मानाने जास्त पण इथे राहण्यासाठी कमी असा पगार घेते, कारण चार्ल्सटन तिथे जन्मलेल्यांसाठी खूप महाग झाले आहे.

तिची अनुपस्थिती ऐतिहासिक आणि शहरी आहे: इथे कृष्णवर्णीय लोकांचा इतिहास सगळ्याचा पाया आहे, पण तो अधिकृत कथनाच्या बाहेरच राहतो.

परंपरावादी दक्षिणेतील गोरी स्त्री – 42

वर्षे

Megan ॲंडरसन आणि ग्रीनवुड यांच्यामधल्या एका ग्रामीण भागात राहते. तिचे कुटुंब परंपरावादी आहे, चर्च केंद्रस्थानी आहे, आणि समुदाय बंदिस्त आहे. इथे नियम लिहिलेले नसतात, पण ते कायद्यापेक्षा कडक असतात. तिचा नवरा बांधकामात काम करतो, ती एका डिपार्टमेंट स्टोअरमध्ये कॅशियर आहे.

प्रत्येक निवड तोलून मापून केली जाते: कसे कपडे घालायचे, काय बोलायचे, काय विचार करायचा. घटस्फोट हा कलंक मानला जातो. मुले नसणे हे पाप आहे. स्वायत्तता मागणे म्हणजे “श्रद्धेचा अभाव”.

तिची अनुपस्थिती सांस्कृतिक आहे: ती इतरांनी ठरवलेल्या भूमिकेत जगते, आणि ती बदलणे म्हणजे सगळे गमावणे.

मर्टल बीचमधील पर्यटन व्यवसायातील स्त्री – 29 वर्षे

Jamie किनाऱ्यावरच्या एका हॉटेलमध्ये काम करते. उन्हाळ्यात फ्रंट डेस्क, हिवाळ्यात साफसफाई, जशी गरज असेल तसे.

मर्टल बीच भेट देणाऱ्यांसाठी स्वर्गासारखे वाटते, पण तिथे काम करणाऱ्यांसाठी तो पिंजरा आहे: कमी पगार, जास्त भाडी, पूर्णपणे हंगामी काम, शून्य स्थैर्य.

Jamie एका लहान, वाटून घेतलेल्या फ्लॅटमध्ये राहते. ती आठवड्याचे सहा दिवस काम करते. आणि हंगाम संपल्यावर तिला सौम्य हिवाळ्याची आशा करावी लागते.

तिची अनुपस्थिती आर्थिक आहे: सगळे पर्यटकांभोवती फिरते; रहिवाशांभोवती काहीच फिरत नाही.

विमा नसलेली स्त्री – 55 वर्षे

साउथ कॅरोलिना हे आरोग्यसेवेपर्यंत सर्वात कमी पोहोच असलेल्या राज्यांपैकी एक आहे. काम करणाऱ्या अनेक स्त्रियांना विमा नाही. अनेक जणी आवश्यक उपचारही सोडून देतात. Linda एका क्लिनिकमध्ये सफाई कर्मचारी म्हणून काम करते. ती रोज आतून आरोग्यसेवा पाहते, पण ती स्वतःसाठी ती परवडू शकत नाही.

तिच्या हातांत जुनाट दुखणे आहे, पण ती थांबू शकत नाही. तिला वैद्यकीय तपासणीची भीती वाटते कारण तिला माहीत आहे की उपचार तिला परवडणार नाहीत.

तिची अनुपस्थिती आरोग्याचा प्रश्न आहे: ती इतरांच्या उपचारांभोवती काम करते आणि तिला स्वतःच्या उपचारांचा हक्क नाही.

उपसंहार – साउथ कॅरोलिना

साउथ कॅरोलिना हे आधुनिकता आणि परंपरा, दिसणारी संपत्ती आणि लपलेली गरिबी यांच्यातील सततच्या तणावात जगणारे राज्य आहे.

सगळ्या विरोधाभासांची किंमत स्त्रिया मोजतात: – कठोर धर्म – बंदिस्त भूमिका – शोषण करणारे पर्यटन – खोलवर रुजलेला वर्णद्वेष – आवाक्याबाहेरची आरोग्यसेवा – खूपच कमी पगार.

ती आधार देणारा स्तंभ आहे, पण तिला एखाद्या लहानशा सजावटीसारखे वागवले जाते.

चिंतन – साउथ कॅरोलिना

इथे स्त्रियांची अनुपस्थिती यांच्या परिपूर्ण गुंफणीतून जन्मते: जड इतिहास, वर्चस्व गाजवणारा धर्म, आणि नाजूक अर्थव्यवस्था.

स्त्रिया भूतकाळ आणि वर्तमान यांच्यामध्ये अडकून जगतात: भूतकाळ त्यांना मर्यादित करतो, वर्तमान त्यांना संपवतो, आणि भविष्याची कोणतीही हमी नाही.

आणि हे प्रकरण उघडे सत्य मांडण्यासाठी आहे: साउथ कॅरोलिना संथ आहे ते त्याला संथ राहायचे आहे म्हणून नाही. ते संथ आहे कारण त्याला बदलायचे नाही. आणि या निष्क्रियतेची किंमत मोजणाऱ्या नेहमी स्त्रियाच असतात.