भूक नाही, फक्त नाव: L’ORÉAL चे एक जेवण

सगळी सकाळ कामात गेली होती, आणि मला सर्वांत जास्त आश्चर्य वाटले ते Giorgio च्या मौनाचे — तो माझे हे रूप अगदी बारकाईने पाहत होता, आणि त्याला कळत होते की तो मला खरे तर अजिबात ओळखत नव्हता.

खरेदी अधिकारी Rita रेस्टॉरंटमध्ये मोटरसायकलवरून आली, जवळजवळ आमच्याच वेळी. तिने हेल्मेट काढले आणि आपले लांब केस मोकळे सोडले, जणू म्हणत होती: मी आत्ताच हेअरड्रेसरकडून आले आहे, पाहू या तुम्हाला आवडते का.

Giorgio हसू लागला आणि म्हणाला: कपाळ, मला माहीत होते ती तुझ्यासाठी नटून येणार, नशीबवान साल्या.

काय बोलतो आहेस, डोके फिरले का तुझे, मी गोष्टी शांत करण्याचा प्रयत्न करत म्हणालो, आणि आम्ही आत गेलो; तिथे तिने कोपऱ्यातले एक टेबल निवडले — एकांतातले, पण गोल नाही, मुद्दाम आयताकृती — आणि मला तिच्या शेजारी बसायला सांगितले.

औपचारिकता बाजूला ठेवू या, ती म्हणाली, मला वाटते आपण साधारण एकाच वयाचे आहोत — मला चालेल, पण कातानिया नगरपालिकेच्या नोंदीत असलेले तुझे खरे वय मी विचारणार नाही, ते दुसऱ्या टेबलवर बसलेल्या लोकांचे काम आहे.

ती खळखळून हसली, मग तिने विचारले की मी नाट्य-अभिनेता आहे का. एका अर्थाने हो, मी म्हणालो — पण माझा रंगमंच रस्ता आहे.

तू काय काम करतोस? जादूगाराचे, अर्थातच — काय प्रश्न आहे! हा हा हा हा हा हा.

बरं, मी खरे काय करतो ते सांगतो: मी पुरुषांना स्वतःला आकर्षक आणि मनोरंजक कसे बनवायचे ते शिकवतो, म्हणजे त्यांना बुद्धिमान स्त्रिया भेटतील — तुझ्यासारख्या — आणि जमले तर त्या त्यांच्या प्रेमात पडतील.

छान सुरुवात आहे — आणि त्या कामाला तू काय म्हणशील?

मी धर्मगुरू आहे, अंगावर झगा नसलेला, पण आवाज असलेला.

Giorgio ने संभाषण हातात घेतले आणि त्याच्या मुख्यालयाशी जे ठरले होते ते सांगितले, आणि मी मस्करी थांबवली.

त्या दिवशी कोणीही व्यवसायाबद्दल किंवा विक्रीबद्दल बोलले नाही, पण मला एक गोष्ट समजली: पुरुष तेवढाच चांगला असतो, जेवढी त्याला घडवणारी आई.