L’ORÉAL चा माणूस

हा भाग लिहिण्याआधी मी बराच काळ थांबलो.

माझ्याकडे शब्द नव्हते म्हणून नाही, तर अधिक काही मिळण्याची पात्रता असलेल्या माणसावर ते वाया जातील, अशी भीती वाटत होती म्हणून.

Giorgio विक्री प्रतिनिधी नव्हता.

तो माणसाच्या वेषातली एक पद्धत होता.

ते होते श्री. Giorgio Priolo, L’Oréal चे दक्षिण इटलीचे कमर्शियल डायरेक्टर.

त्याने 1970 च्या दशकाच्या मध्यात परफ्युमरींच्या जगात विक्री प्रतिनिधी म्हणून सुरुवात केली होती — जवळजवळ केवळ स्त्रियांशी जोडलेली बाजारपेठ, तेच जग ज्याच्याशी L’Oréal नेहमी बोलत आली आणि ज्याच्याशी ती खोलवर जोडलेली राहिली. याच जगातून अखेर आज सार्वत्रिक झालेले घोषवाक्य जन्माला आले, “Because I’m Worth It” — जणू ते आपली किंमत सिद्ध करत राहण्याला कंटाळलेल्या, स्वतःला पात्र समजण्यासाठी परवानगी मागत राहण्याला कंटाळलेल्या स्त्रीचे उत्तर होते.

जागतिक जाहिरात संस्थांनी त्यांच्या तथाकथित सर्जनशीलतेसह अशा संकल्पना विकसित करून अब्जावधी डॉलर कमावले आहेत, जेव्हा त्यांना खरे तर फक्त एवढेच करायचे होते: एका विक्री प्रतिनिधीला क्वीन्समध्ये पाठवायचे, काही तास सामान्य लोकांचे ऐकायचे, आणि एक डॉलरच्या कॉफीच्या किमतीत त्यांच्या शब्दांचे दोन साध्या कल्पनांत रूपांतर करायचे.

आहाहाहाहाहाह.

मी त्याला एका हॉटेलमध्ये भेटलो, माझ्या वडिलांसोबत एका टेबलवर बसलो असताना, अशाच एका संध्याकाळी जेव्हा काम आणि कुटुंब परवानगी न मागता एकमेकांत मिसळून जातात.

L’Oréal ने त्याला तिचा मोठ्या किरकोळ वितरणाचा व्यवसाय उभा करायला पाठवले होते — एक उदयोन्मुख बाजारपेठ, जी ग्राहक आणि खप झपाट्याने एकवटत होती, तर तिचे पारंपरिक साम्राज्य — परफ्युमरी आणि COROLLE काउंटर — अबाधित, भक्कम, अस्पृश्य राहिले होते.

त्याची आजाराशी भेट आधीच झाली होती.

तो अजून तरुण होता, पण त्याच्या शरीराने एकदा त्याच्याकडून बिल वसूल केले होते. सहानुभूती मिळवण्यासाठी तो त्याबद्दल कधीच बोलला नाही. कधी उल्लेख केलाच, तर हवामानाबद्दल बोलावे तसे बोलायचा: एक वस्तुस्थिती, शोकांतिका नाही.

त्याने मला त्याच्या सहवासाची दोन वर्षे उसनी दिली, दर महिन्याला आठवड्याचा एक दिवस, अशा ग्राहकांमध्ये फिरत जे ना त्याचे होते ना माझे.

त्या प्रवासांच्या काळापुरते ते आमचे झाले.

त्याने मला शिकवले की L’Oréal चे ऐकू शकणारा Gillette पुरुष, फक्त दाढीची पाती विकणाऱ्यापेक्षा बाजारपेठ अधिक चांगली समजतो.

त्याने माझे पुरुषांचे आफ्टरशेव्ह काढून घेतले आणि त्याऐवजी स्त्रियांचा सुगंध दिला, आणि सांगितले की कधी कधी पुरुषांनी जे समजून घ्यायचे आहे ते परिधान करायला हवे, ते जे आहेत ते नाही.

तो मला त्याचा जादूगाराचा शिकाऊ म्हणायचा, आणि तो ते कधीच मस्करीत म्हणाला नाही.

तो ते म्हणायचा कारण त्याचा त्यावर विश्वास होता.

ग्राहकांमध्ये आम्ही फक्त “What a Great Company” म्हणून ओळखले जाऊ लागलो.

ते आमचे घोषवाक्य होते.

आम्ही नेहमी सांगायचो की आम्ही मजा करत आहोत, आणि म्हणूनच आम्हाला पगार मिळतो.

दरम्यान बाहेरचे जग वेगळे होते: नेहमी तक्रार करणारे, नेहमीच तक्रार करत आलेले, आणि काहीच न करता तरीही तक्रार करणारे.

इतर कंपन्यांचे विक्री प्रतिनिधी.

नावांची गरज नाही.

एके दिवशी मिलानहून मला फोन आला, अगदी नम्रपणे, त्याच्यासोबत फिरणे थांबवण्याची विनंती करणारा.

माझ्या क्षेत्रातला Gillette चा पर्सनल केअर विभाग कोसळत होता, आणि कसा कोण जाणे, दोष माझाच असल्याचे दिसत होते.

काही लोकांच्या मते, मी लक्षात न येता L’Oréal विकत होतो.

कमिशनशिवाय.

मोफत.

जसे मी आजही करतो.

आम्ही त्यावर दिवसेंदिवस हसलो.

Gillette ने एका साध्या वचनाभोवती साम्राज्य उभे केले होते:

THE BEST A MAN CAN GET.

त्या वेळी मला ती जाहिरात वाटली.

वर्षांनंतर मला कळले की ते एक वर्णन होते.

कारण एके दिवशी, एका स्पर्धकाने मला नेमके तेच दिले.

त्याचे नाव होते Giorgio Priolo.

तो बावन्नाव्या वर्षी गेला.

अजून ज्याला ग्राहकांच्या ओळखी करून द्यायच्या होत्या, विनोद सांगायचे होते, आणि ज्याच्या आरोग्याने कधीच पाळल्या नसत्या अशा भेटींचे संपूर्ण आयुष्य ज्याच्यासमोर होते, अशा माणसासाठी फारच लवकर.

मी तिला त्याचे नाव दिले.

माझ्या मुलीचे नाव Giorgia आहे, आणि प्रत्येक वेळी मी तिला हाक मारतो, तेव्हा त्यालाही परत बोलावतो — क्षणभर, माझ्या टेबलाशी.

तो सहकारी नव्हता.

तो असा माणूस होता, ज्याने मला शिकवले की प्रतिस्पर्धी कंपनी, जवळून पाहिली तर, फक्त एक दुसरे कुटुंब असते, ज्याला तुम्ही अजून भेटलेले नाही.

अलविदा, Giorgio.

ही गाथा जितकी माझी आहे, तितकीच तुझीही आहे.